redrospect

island blues

2012-01-06T22:40:00.000+02:00

Kokularla ya da şarkılarla tetiklenen benim güzel hafızam yine iş başında. 1000 küsür şarkılık playlistin içinden şu an dinlediğin şarkı karşıma çıkıveriyor sevgili okuyucu. Bu şarkının ilk notalarıyla E ve ben, O ve D, Datça yol ayrımından sapıyoruz Bozburun’a doğru. Her bir virajı dönüşümüzde enfes manzarasıyla karşımıza çıkıyor Ege Denizi. Huzur-mutluluk kombinasyonunun doruk noktası varsa o an işte bizim için. Şarkının hüznüne kulaklarımızı tıkamışız. Sakiniz. Yanımızdaki çiftin mutluluk mutsuzluk dengesinin o tatilin sonunda değişeceğinden habersiz yol alıyoruz. Dahası onlar da hiç olmadıkları kadar huzurlular. Kafamı sevdiğimin göğsüne yaslamışım, saçlarımı öpüyorken tüm kış boyunca hayalini kurduğumuz o mini mini kasabaya gidiyoruz ve o sırada bu şarkı çalıyor. Üzerimde pembe elbisem var. Deniz suyuyla karışık güneş kremi kokuyoruz. Yine kış ortasında Bozburun’u özlemeye başlamışken bu hiç olmadı. Kahrol foobar.

owl u dammit

2011-09-07T16:11:00.001+03:00

Sakin

2011-08-31T22:59:00.000+03:00

B. B. King & Eric Clapton – Come Rain or Come Shine"

Bir parça çilekli çikolata tadı, mart ayında yağmış karın kokusu odaya dolarken bana sımsıkı sarılmış teninin sıcaklığı, enfes bir kırmızı şarabın baş döndürücü kokusu… Beraber mükemmel müzikler dinlemek, jazzı ve bluesu yeniden keşfetmek. 100 çift çorap katlayabilme gücünü bulabilmek için daha fazlasına gerek yok: iki olabilmek, ikiyken bir olabilmek. Tıpkı çoraplar gibi. Buna gerekli cesareti toplayabilmek için içine sonsuz güven ve bolca da huzur katmak lazım. Eksiğimiz yok. Cesaretimiz tam. Kahvelerimiz koyu. Hasta olduğumuzda yatağımızın kenarında limonlu zencefil çayı. Saçlarımın arasında onları okşayan bembeyaz biçimli parmaklar. Daha önce hissetmediğim hissedemediğim pek çok şey. Hepsi bana özel. Hepsi bize özel. Sessizliğim bundan.

Her şey yerli yerinde. Her şey… Gerisi de hiç mühim değil.

kaptırmamak lazım tabi

2011-03-25T15:05:00.000+02:00

399
00:20:16,619 --> 00:20:19,621
Tuvaletlerde düzüşen o adama ne oldu peki?

400
00:20:19,655 --> 00:20:22,090
Hayattaki küçük şeylerle ilgilenmek istemedi.

401
00:20:22,224 --> 00:20:25,193
Yemek pişirmek, hastalanmak...

402
00:20:25,228 --> 00:20:27,596
...aptal bir diziye birlikte gülmek gibi.

403
00:20:27,630 --> 00:20:28,997
Üzüldüm.

404
00:20:29,231 --> 00:20:30,699
Sorun değil.

405
00:20:30,733 --> 00:20:32,534
Kendi kaybı.

406
00:20:32,668 --> 00:20:34,469
Seninki böyle şeylerden hoşlanıyor mu?

407
00:20:36,138 --> 00:20:37,372
Sanırım.

408
00:20:37,406 --> 00:20:38,740
Ya da hoşlanıyormuş gibi yapıyor.

409
00:20:38,774 --> 00:20:40,008
İyi bari. O zaman onu sıkı tut...

410
00:20:40,042 --> 00:20:41,710
...çünkü öyle adamlar o kadar çabuk kapılıyor ki...

411
00:20:41,744 --> 00:20:45,213
...bir de bakıyorsun 30 yaşına basmışsın ve tüm iyi adamlar gitmiş.

412
00:20:45,248 --> 00:20:47,649
Sonra da onlar boşanana kadar beklemen gerekiyor.

413
00:20:47,683 --> 00:20:49,784
Ama o zamana kadar da 45'ine geliyorsun.

Zamanı ölçme birimi

2011-03-23T15:27:00.001+02:00

Coupling S03E01

Sesler

2011-03-04T23:40:00.001+02:00

“Pencereyi kapatmak gerekiyordu: Yağmur pervazlara çarpıp parkeyle koltukların üstüne sıçrıyordu. Dev gümüş heykeller canlı, hışırtılı sesler çıkartarak bahçede, yaprakların arasında, portakal renkli kumların üstünde koşuşuyorlardı. Yağmur oluğu takırdıyor, boğulurcasına gurulduyordu. Sen Bach çalıyordun. Piyano cilalı kanadını kaldırmıştı, kanadın altında bir lir vardı ve küçük çekiçler teller üzerinde dalgalanıyordu. Brokar örtü kaba kıvrımlar oluşturarak yarısına kadar piyanonun kuyruğundan aşağı kaymış ve sayfaları açık bir nota defterini de beraberinde sürüklemişti. Haziran sağanağı durmadan, görkemle camları döverken fügün coşkusu arasında tuşlara çarpan yüzüğünün tıkırtısı duyuluyordu. Ve sen, çalmaya ara vermeksizin, başını hafifçe geri atarak, ritme ayak uydurarak haykırıyordun: 'Yağmur, yağmur… Onun sesini bastıracağım…'

Ama bastıramıyordun.”

Vladimir Nabokov “Sesler” adlı öyküsünden alınmıştır.
Çeviren: Seniha Akar

photo

her zaman mantıklı

2011-03-01T22:12:00.000+02:00

Sevgiligiller Günü Şeysi

2011-02-14T16:09:00.000+02:00

Eski sevgilinize anonim de olsa "Sevgililer Günü" hediyesi gönderme arzusu içinde olabilirsiniz. Bu sizin "obsesif biri" olduğunuzu değil "çok düşünceli biri" olduğunuzu gösterir. Yukarıdaki görselde bulunan yastıklar güzel bir alternatif olabilir. Hatta çok şık bir alternatif olabilir. Bu sene geçti artık diyorsanız da bu işin daha doğum günüsü filan da var. Hemen pes etmeyin.

photo

Sanatsalım ezelden

2011-02-09T11:06:00.001+02:00

from Nip/Tuck S04E07

hava durumu = ?

2011-02-01T15:35:00.000+02:00

CocoRosie - Smokey Taboo

Bruja olsam asamla doğayı kendi ruh halime göre yönlendirsem şu an hepiniz bitmiştiniz. Görsel gerekli mesajı veriyor, müzik de cilasını çekiyor. O yüzden ekstra bir şeyler eklemeye gerek duymuyorum.

photo

Kristalize Ankara soğuğu

2011-01-25T15:23:00.000+02:00

Brasstronaut - Slow Knots

Kış dedin mi kar yağmalı. İliklerine kadar dondurucu bir soğuk olmalı. Sabah işe gitmek için güç bela yataktan kalkıp hazırlanırsın; evden çıkmak için kapıyı açtığında işte olması gereken o soğuk seni ayıltmalı. 9 senelik Ankara maceramın bana öğrettiği bir şey varsa o da Ankara’nın ayazı pistir. Hele ki benim gibi Antalya’dan veya Akdeniz iklimli herhangi bir yerden gelen birisiyseniz sürekli küfredersiniz. Bana göre Ankara’nın üç çeşit soğuğu vardır: Bağırsak coşturan, soğuk rüzgârdan sebep ağlatan ve kirpik donduran. Son iki senedir kirpik donduran versiyonunu pek yaşamamış olsak da böyle düşünmemde artık Beytepe Kampüsü’nde bulunmayışımın büyük etkisi var sanırım. Yine de lapa lapa kar yağdı mı tüm çirkinliklerin üzerini örter, her şeyi temizler ya işte o an Ankara’nın en keyifli zamanıdır. 30–40 yıllık, kırmızı, körüklü egoların (belediye otobüsü) camlarının ve kapılarının arasından sızan kar kokusu ve soğuğu insana keyif verir. Bir rock bardan daha gürültülü olan o tarihi eser otobüslerin motor sesi bile sanki ninni gibidir. Sinirli stresli insan yok denecek kadar azdır. Kimse 3 gün sonra kar eridiğinde oluşacak çamuru dert etmez. Şimdi lafı bu kadar dolandırdım da nereye varacağım? Bu kışın ilk ve son karı Aralık başında yağmıştı. O günden beri acaba kar yağmış mıdır heyecanıyla açıyorum perdelerimi her sabah. Sonuç: hüsran. Peki, bu yukarıdaki görselle olayın alakası nedir? Normalde cama yolunu şaşırmış bir sinek, arı veya çeşitli börtü böcek konar. Benim şansıma bugün ofisteki odamın camında beni bu sümüklü böcek karşıladı. Seninle de paylaşayım dedim sevgili okuyucu daha da başka bir nedeni yok. İş yerinde sakin bir gün bugün. Fonda Brasstronaut dinleyerek, çay içip kitap okuma keyfi yapabilecek kadar güzel her şey.

P.S. Google’ın .com adreslerine uyguladığı ambargoyu delemediğim için blogspot’a geri döndüm. Yoksa yazmadığımdan değil.

ılık kek kokusu, votka, kar, vs.

2010-12-12T02:56:00.001+02:00

Madrugada - Hold On To You

Daha ilk notasında canımı yakan şarkılardan biri. Gözlerimi kaparım. Onu özlerim. Şimdi burada olsaydı. Evdeki tüm kapılar gıcırdıyor. Mutfaktaki priz yine yerinden çıkmış. Tost makinesi yine elektrik kaçırıyor. Evde olsan hiç konuşmadan hepsini hallederdin hem de hiç şikayet etmeden. Mutfaktaki işin bitmiş odamın kapısını yağlamaya gelirken koridordan geçerdin. Yerinden çıkmış puvat kapağı dikkatini çekerdi. Uzanıp bir yumrukla yerine yerleştirirdin. Bu sırada en sevdiğin zebralı kekten pişirmişim; ılık yemeyi sevdiğini bildiğimden iki dilim keserdim. Bir dilim sana, bir dilim bana. Tüm dikkatinle dolabın çıkan kapağını yerine takarken sessizce arkandan yaklaşıp omzundan öperdim. Sonra susardık yine. Sonra kekimizi yerdik. Mutluluğumuz yüzümüzdeyken sözlerimize gerek olmazdı. Sonra susardık. Sonra yine birbirimize bakardık. Sonra… Sonrası, sevişirdik yine. Sonra… Sonra… Sonrası iyilik güzellik işte.

Bu akşam aklımdasın. Sustum. Zaten evde konuşacak kimse yok. Önce saatin pilini değiştirdim mutfaktaki. Sonra, mutfaktaki 100. kez dışarı çıkmış prizi yerine taktım. Tost makinesinin temassızlık yapan yerini sabitleyip bantladım. Mutfaktaki işim bitmiş odamın kapısını yağlamaya giderken koridordaki puvat kapağının çıktığını gördüm. Zıplayıp bir yumrukla onu yerine taktım. Tüm diğer kapıları yağladım. Dolabın kapağını yerine taktım. Kokladım odayı havada kek kokusu filan yoktu. Zaten saat gece yarısını da geçmiş. Lapa lapa kar. 70lik votka. Bu saatten sonra yapılacak en iyi şey uyumak. Yoksa armudun sapını üzümün çöpünü bulmak kolay.

John Lennon (30)

2010-12-08T22:37:00.000+02:00

Aramızdan gideli koskoca 30 yıl olmuş meğer. Aşağıdaki video 30 Ocak 1969 tarihli "The Rooftop Concert"dan bir alıntı. En sevdiğim şarkılarından biri: Don't Let Me Down. O gün orada o çatıda olmayı ne çok isterdim.

photos

morning, keep the streets empty for me

2010-11-25T21:37:00.001+02:00

Sonbahardan kışa geçerken içime kapanasım ve hatta kimsenin bana ulaşamamasını isteyesim geldiğinde bu şarkı çalar fonda 2 yıldır (aman tanrım ifadedeki düşüklüğe bak ama anafikri anladın diye umuyorum). Dışarıda usulca yağan yağmur, ilkbahara kadar ısınamayacak ayaklarım, earl grey kokusu, köşesinden buharlanmaya başlamış cama umarsızca kedi patisi şekli yapmak, pencereden dışarıya doğru romantik ve melankolik bakışlar böyle (emolar piyasaya çıkmadan önce hayat çok rahat ve güzeldi). Sonrası o öyle olmuş, bu böyle.

Marie Antoinette Converse’i bir başka güzel şimdi

2010-11-10T14:45:00.000+02:00

Sofia Coppola’nın bu filmi şöyle rerörerö böyle rerörerö diye sıralamayacağım. Filmin soundtracklerinin içinde Vivaldi’nin yanında Strokes çıkıyor karşımıza. Hafiften bir şok geçirtse de yine de o dönemdeki dinamikliği ve sefayı yansıtması açısından başarılı bulduğumu söyleyebilirim. Film ise hatır gönül için izlenir. Marie Antoinnette’i Kirsten Dunst, annesi Maria Theresa’yı Marianne Faithful canlandırıyor. Lost in Translation ve özellikle Virgin Suicides’da olduğu gibi bir etkileyicilik bulmak güç. Minimum beklentiyle izlendiğinde güzel bir görsel show izliyorsunuz. Aynı zamanda meşhur kraliçe hakkında da özet bir bilginiz oluyor. Boş zamanımda şöyle canımı sıkmayacak bir film olsa da izlesem hem gözlerim de bayram etse derseniz tavsiye ederim. imdb de 6.4 vermiş. O da burada.

Filmin en büyük esprisi de bu yukarıdaki screenshot’tır bana göre. Diğer güzide görseller de şu şekilde.

needs & problems

2010-10-31T20:16:00.000+02:00

from Mad Men S04E11

özetle budur

2010-10-29T19:43:00.000+03:00

from Mad Men S04E04

16 Ekim 2010 Parov Stelar Ankara Konseri

2010-10-28T09:42:00.000+03:00

Konser Saklıkent’teydi ve nerden baksan 2 senedir orada hiç konsere gitmemiştim. "Üniversitede öğrenciyken ne metal konserleri olurdu burada be peh," diye girdik kapıdan bizim kızlarla. Bu sırada "meh bu ne biçim yer be," diyen buzcevherini de "gel gel konser çok güzel olacak," diye içki sırasına soktuktan sonra tepedeki kocaman mantarlara bakıp güldük. Zira Aditia ile o mantarlarla alakalı çok hoş anılarımız vardır. Neyse bize kalsın diğer tüm ayrıntılar.

Parov bizi sevsin en çok bizi sevsin diye zaten konsere gelmeden önce alkolün etkisine balıklama girdiğimiz için liseli kızlar gibi kikirdeyip durduk en önde yerimizi alarak. İnanmayanlar için de ilgili görsel:

Sonrası çok güzel geçen bir konserdi. Parov Stelar’ı ilk kez sahnede izliyorduk o gece ve kendi adıma daha bir sene öncesi filan dinlemeye başlamıştım grubu. Baştaki "Parov bizi sev" nidalarımız kendisinin bir photoshop harikası olduğunu idrak etmemizle son buldu. En önde mikrofonun bağlı olduğu anfinin önünde durduğumuz için vokalin gülümseyerek bize söylediği şeyleri anlayamadık. Tamamen bizim salaklığımızdan kaynaklandığı için yapabileceğimiz bir şey yoktu. Sahnede mükemmel bir performans sergilediler. “Spider”, “Wanna Get”, “Chambermaid Swing”, “Matilda”, ve “Homesick”i çaldılar diye hatırlıyorum çünkü konser alanındaki herkesin kafası güzeldi, gözümüzü sahneden almadan dans ettik. Yani kendi dinlemek istediğim şarkıları da yazmış olabilirim hiç ama hiç emin değilim.

İstanbul’a sık geldiği için bu akşam Parov Stelar konserine gidiyoruz biz diye İstanbul’da yaşayan hiçbir arkadaşıma nispet yapamamanın üzüntüsünü de yaşadım. To-do-listimize "Parov Stelar ne zaman konsere gelirse git" maddesini ekleyerek konserden mutlu mesut ayrıldık. Konserle ilgili diğer görselleri de sunayım öyleyse ve daha da lafı uzatmayayım.

9 Ekim 2010 The Notwist İstanbul konseri

2010-10-22T16:45:00.000+03:00

İlk defa Notwist’i canlı izleyeceğim için ayrı, İKSV Salon’a gideceğim için de ayrı heyecanlıydım 9 Ekim gecesi. Hem ekürilerle görüşmek için de İstanbul’a gitmek, sınırsız sohbetler de cabasıydı. Salon İKSV’nin Ankara’daki IF Performance Hall’den az hallice bir salon olduğunu görerek ilk burukluğumu yaşadım. Görsel show olsun ayağına konser boyunca püskürtülen dumanı soludum, o canım pahalı ses sistemlerinden gelen (çoğunluk) boğuk sesleri de sineye çektim amma ve lakin seyircisiyle ilgilenmeyen,“ben şarkılarımı düzgün çalarım gerisine karışmam”cı tavır beni hayal kırıklığına uğrattı. Saygısız bir seyirci kitlesi de yoktu. Herkes susup edeplice konseri izledi yine de şarkıları söylerken “altogether” ya da her şarkı sonunda bir “thank you” beklemedik değil. “Pick Up The Phone” ve “Neon Golden”da artık dayanamayıp bütün salon eşlik etti. 3 buçuktan 4 kere bis yaptırıldı gruba. Akıllardan çıkmayacak mükemmel bir performansa imza attılar demeyi çok isterdim ama değildi. Vasat bir konserdi. Wii Remote kullanmaları etkileyici daha doğrusu havalıydı. Beklentilerim büyük olduğundan sanırım, pek mutlu ayrılmadım salondan. Yine de dünya gözüyle sevdiğim gruplardan birini daha dinleme fırsatını buldum diye avuttum kendimi.

Konser ve aktivite maratonum bitmiş değil. Üşengeç bir insan olduğum için bu yazıyı bile daha yeni yazabildim, geçen Cumartesi gittiğim Parov Stelar konserinin yazısını ne zamana yazarım bilemiyorum. Notwist konserine ilişkin birkaç görsel daha sunayım ve huzurlarınızdan ayrılayım. (Reverans yap, sahneden marur bir ifadeyle in)

acil durum sutyeni

2010-10-13T22:47:00.001+03:00

Acil durum sutyeni başlığını görünce aklıma bunun tek kullanımlık yağmurluklar gibi bir şey olabileceği gelmişti. Pis pis sırıtıp “bari tasarımı şık bir şey olsa da acil durumlarda rezil olma korkusuyla sevişemeyen kadın kısmını büyük bir dertten kurtarsa,” diye düşünmüştüm. Haberi ilk şurada gördüğümde aklıma başka da bir şey gelmemişti doğrusu. Ancak, dostlar, yukarıdaki fotoğrafta da gördüğünüz üzere durum hiç benim hayal kurup sevindiğim gibi değilmiş.

Şöyle ki bu sutyeni tasarlayan kişiler acil durum sutyenini olası bir biyolojik, kimyasal saldırı vs tehdidine karşı hazırlamışlar. İlk düşündüğüm sutyen çeşidi varsa “buyur burada hazır yapılmışı var” deyip paylaşırsanız çok sevinirim orası ayrı. Lakin konumuz bu değil şimdi. Her neyse. Dumana maruz kaldığınız durumlarda sağda solda insanların koşuşturmasını fırsat bilip cool (ve bir o kadar da seksi) bir şekilde elinizi gömlek, kazak, tişört, tank top artık o gün ne giydiyseniz onun içine daldırıp çat diye sutyeni iki parça şekilde çıkarıp sallıyorsunuz dışarı doğru (bu sırada saçlarınızı da savuruyorsunuz söylememe gerek yok zaten tüm bu eylemi 2 saniyede yapmaya alışığız). Sonra ikiye ayırdığımız sutyenimizden şipşak iki gaz maskesi elde ediyoruz. Birini kendimize takarken diğerini de yanımızdaki eşimize, dostumuza veriyoruz ki o da taksın. Eğer yalnızsak da hoşumuza giden, kesişip bakıştığımız, kötünün iyisi bir tip varsa hemen ona sutyen/gaz maskemizin diğer tekini veriyoruz. Böylelikle hem hayatımızı kurtarmış hem de ona gül memelerimizi koklatarak hoş bir yakınlaşma içinde olacağız. Yani her türlü kazançlı çıkacağız. Tabii ki yanımızda o sırada bir aile büyüğü, komşu filan varsa da romantik komedimiz yerini drama bırakacaktır ve her ne kadar hayatını kurtarmış olsak da o kişiyle bir daha yan yana gelmemek için elimizden geleni yapmak zorunda kalacağız. Hayat hiç adil değil maalesef.

Aşağıdaki fotoğraf ise googleda uygun görsel ararken karşılaşmış olduğum ekranın capsi. Sadece birkaç yazı yazdım o kadar. İnanmıyorsanız “acil durum sutyeni” diye bir googlelayın.

The Short Happy Life of WTF

2010-10-01T15:24:00.001+03:00

Bir şeyler çok çabuk gelişince huzursuz oluyorum. Öyle akışına bırakalım her şeyi, düşünmeyelim, şimdiyi yaşayalımcılık, ilişkilerde, benim açımdan çok da hayırlı olmuyor. Neden mi? Nedenine şimdi değineceğim. Yukarıdaki iki cüzdan arasındaki tek fark birinin sarı diğerinin yeşil olması değil. Birinin altında eski birinin altında yeni yazıyor ya farklılık orda başlıyor esasında. Benzerlikleri de kesişiyor ve hatta pişti oldular. Sonrası, aklımın taaa ortasından, bir noktadan sonsuz doğru geçer misali geçip duruyorlar. Bokumda boncuk bulmuşçasına mutluydum 10 gün öncesine kadar. Bir anda karşıma hem yakışıklı hem de gözünü gözümden sakınacak kadar çok seven biri çıkmış. Her şey 10 numara gidiyor. Hani beyaz atlı prensini bulmuş bir masal kahramanı gibiydim. Gibiydim diyorum da neden diyorum bana bir sor bakalım sevgili okuyucu.

Şimdi şu yukarıda gördüğün cüzdanlardan sarı olanı bana birkaç ay önce ayrıldığım eski sevgilimin hediyesi. Kendisinin eşsiz doğum günü hediyesini şurada anlatmıştım hatırlarsan. Her neyse işte o olaydan sonra eve geldiğimde ilk iş bu cüzdanın içini boşaltıp bir köşeye fırlatmak olmuştu. Geçtiğimiz Mart ayının bir Pazar öğleden sonrası el ele Bahçeli 7. Cadde’de dolaşırken vitrinde görmüştüm bir kez daha bu cüzdanı ve bana sürpriz yaparak almıştı onu. Nasıl mutlu olduğumu anlatamam.

Bayramdan sonraki hafta sonu yine akşamüstü uçağıyla Ankara’ya gelmişti şimdiki sevgilim. Dünyanın en tatlı sesiyle adımı çağırmış, bana kocaman sarılmış ve koklayarak öpmüştü beni. Pastırma yazı olayını o günler yaşıyorduk tabi, neyse, konunun havayla suyla alakası yok. Ben buralara nasıl geldim? Şimdi adettendir, sevgiliye, yanına geldiğinizde ya da bir yerden yanına döndüğünüzde bir şey getirilir. B. bu sefer elindeki paketi kocaman gülümsemesiyle bana uzattı “senin gibi tatlı, şirin bir hediye, görür görmez hah dedim redrom buna bayılır,” diye ekleyerek. Paketi özenle açtım. Sanki yırtıp açsam tüm büyü bozulacak ya. Bir yandan da aklımdan “allaaaam şu şirin kız imajından hiç mi kurtulamayacağım acaba,” diye geçiriyorum. Paketin içinden çıkan “şirin” şey yukarıda gördüğünüz cüzdanlardan yeşil olanı. Birden dünya durdu ve kulaklarımda “Loli Phabay” çalmaya başladı. Sevinmiş gibi yaptım. Sonrası konuyu bir şekilde değiştirip unutturdum.

Şaka mı şimdi bu? Ya bunun sonu da bir öncekine benzerse? İkisinin de başlangıçları birbirine öylesine benziyor ki. Gelişim şekli de benzerlik göstermeye başladı. O gün bugündür kendimi sorguluyorum. Sırf biri sizi çok seviyor diye yaşadığınız şeye ilişki demek doğru değil. İlişki dediğin şeyde iki taraf birbirini sever ama ben hissetmiyormuşum ki bir şey. Sadece onun bana yaşattığı mutluluk hissini güvenilir bulmuşum. Bunca zamandır bir maskenin arkasına saklanmışım. Dürüst davranıp hisler daha derinleşmeden bitirmek en doğrusu. Bundan eminim. Hem zaten eninde sonunda benden nefret edecek her türlü. Bilmiyorum. Yok yere kavga çıkartıp atarlı davranarak onu germeye hakkım yok (ki bu aralar hep öyle yapıyorum). Tüm bunları düşünmekten kaç gündür uyuyamıyorum doğru dürüst. Beynim pelte gibi. Sonrasında belki kendi adıma çok pişman olacağım ama dürüst olmazsam da şimdi onu kullanmış oluyorum. Ay iyice ergen tribine bağladım ben gidiyorum sevgili okuyucu. Bu sefer şarkı yok kusura bakma. Vimeo’yu da yasaklamışlar zaten ona da ayrıca sinir oldum. Ee sonrası mı? Sonrası iyilik, güzellik.

çat pat bir şeyler

2010-09-21T23:49:00.000+03:00

Bazı ilişkiler çat diye başlar, çat diye biter. Pek de öyle kaotik anlar filan geçirmezsiniz. Uykusuz ya da aç kalmazsınız. Hatta "aman be, boşver, bu da böyle olsun," der geçersiniz sadece (Öyle sanın, evet, aynen devam edin). Yine de elinizde fırsat olsa kaş göz dalmak istersiniz (itiraf nokta kom). Bunun hayali bile bazen gülümsetir. Stalker edasıyla hala birbirinizin hayatıyla da ilgilisinizdir bu arada. "Arkadaşız biz ya," ayağıyla görüşür edersiniz. Her neyse. Medeniyiz sonuçta. Böylesi bir zorunluluğunuz var. İnkar edilse de o lanet olası ten çekimi ortadadır. İki tarafta farkındadır olayın. İlk başta kasılarak konuşulur, eller kollar nereye konacaktır bilinmez. En kestirmesi kankaymış gibi davranmaktır. Eh kanka ayağı göt ayağı diye boşuna demiyor büyükler. İrdelemek istediğim, merak ettiğim konu aslında şu: Ellerin, yüzün, saçların, kasıkların ve dahi nefesin henüz ben kokarken, o ellerimle değiştirdiğim çarşafların üzerine başka bir bedeni nasıl yerleştirebildin? Aldığım en iyi doğum günü armağınıydı, bravo. Keşke demeler bir boka yarasaydı sileceğim çok şey olurdu o güne dair. Bilmedeğim bir şey için suçlanamayacağımdan içim rahat, ama aynı hatayı ben de başkasına yapmaktan korkuyorum. Çünkü birbirimize karşı garip bir lanetimiz var. (8 Ağustos 2010'da taslaklara kaydedilen bu yazı henüz gün yüzü görebildi. Zamana yaydımdı. İyi etmişim. Parantez içi kendi kendime de ne güzel saçmalarım.) Bu şarkı güzel, bunu dinleyin. Gerisi mühim değil.

photo

Çeşme, Oi Va Voi ve Bizim Çocuklar (Vol.3 Part 2)

2010-09-17T12:25:00.000+03:00

Maşallah bana. Tam bir aydır bu tatil yazısını yazıp da sizlere nispet yapamadım. Kadim dostum Ğınome (aka Forsaken) "hadi gidiyoruz redro hem senin hem benim doğum günümü kutlarız, hem kafa dağıtırız hem de kışın hayalini kurduğumuz gibi Çeşme tatili yaparız," dedi. "Hem Oi Va Voi konseri de var Babylon'da ona da gideriz be. Bakarsın kızlar teklif eder," demeyi de ihmal etmedi. Zaten kaçacak yer kafamı dağatacak bahane ararken ilaç gibi gelmişti bana bir kez daha kendisi. Hemen ertesi gün bavulumu hazırlayıp yollara vurdum kendimi. Bir sırt çantasıyla İzmir Otogarı'nda sabahın köründe beni bir saat bekletseler de, yolda kavun çekti canım ya olsa da yesek türevi her türlü isteğimi de yerine getirdiler. Dünyanın en tatlı kavununu sayelerinde yedim. Grubun içindeki tek kız ben olduğum için de her türlüsünden kaprisimi hoş karşılayacaklardı. Allah için prensesler gibi el üstünde tuttular beni. Haklarını yemeyeyim. Tabii benim sayemde hiçbir mekana girememe sorunları olmadı, bunun da etkisi var sanırım.

Çeşme'ye varır varmaz, çantaları hemen eve fırlatıp tekrar arabaya doluştuk. "Seni çok seveceğini düşündüğüm ama sakin bir yere götüreceğiz," dedi Ğınome. Götürdükleri yere bir baktım benim her Çeşme'ye gelişimde gittiğim, en sakin ve en güzel, tertemiz koyu Paşalimanı. Daha mutlu olamazdım.

Hadi kumru yiyelim, nolur kumru yiyelim, hadi Şevki'ye gidelim sızlamaları da meyvesini verdi. Temsili foto yukarıdadır. Şu meret neden Ankara'da yok? İsyanım var.

Cumartesi akşam giyindik süslendik konserin başlamasına bir saat kala "dur lan evde içelim de gidelim mekanda içkiye çok para bayılmayalım" ekolünden gençler olduğumuz için verenda da üç kişi 70lik vodkayı hallettik. Evde yiyecek bir şey olmamasına rağmen 3 çeşit meyve suyu ve redbull olduğundan türlü kokteyller yaptım. "Aç, işsiz filan kalırsam, barmaidlik kariyerime devam edeyim," dedim bizimkilere. Önce hadi len dediler redbull ile içtiler sadece ama sonra benim kokteylden tadıp bana da yapsanacı gençliğe döndü hepsi. Neyse burada yeteri kadar ben güzel kokteyl yapıyorum deyip kendimi övdüm sanırım. Pilotluk müessessine hizmet eder bir şekilde evden çıkıp Babylon Aya Yorgi'nin kapısına geldik. İçeri girdik. "Ahaha kızlar teklif filan etmez size. Baksanıza hepsi ilik gibi. Size bu akşam ekmek yok" diye sahne önünde gülüşürken çat diye grup sahneyi çıktı. Biz de kendimizi dans edip şarkılara eşlik ederken bulduk.

En önde olduğumuz için playlisti de takip ettik tabi. Bir sürü fotoğraf çektim ama bloggerın belli bir kapasitesi olduğu için iyice küçültüp 3-5 tanesini sizle paylaşabiliyorum. Refugee ve Yesterday's Mistakes'in videoları da var ama makinem hayvani olduğu için her biri 192mblik atamıyorum hiçbir yere ki sizle paylaşabileyim. En önde olduğumuzdan korumayla da anlaştık önümüzden hiç geçmedi. Bize su filan ikram etti hatta o derece iyilerdi. Gerçi ben her arkamı dönüşte bizimkilerden birinin sırayla olmadığını fark ettim ama olsundu. Terliklerimi ve çantamı çıkarıp sahneye koydum o kadar yüzsüzlük yaptık yanımdaki diğer kızlarla. Bridgette abla bizi sesi, güzelliği, karizması ve de düzgün zenci poposu-bacağı kombinasyonuyla komplekse soksa da canımızdı o bizim.

Konser bitti çılgın danslarımıza bir süre devam ettik ama yorulmuştuk. Mükemmel fikirler insanı olarak hemen hadi sahile gidelim millet kesin seviş haldedir ama biz de birer götlük yer buluruz be kendimize diye fikir ortaya attım. Beklediğimin aksine herkesler otellerine pansiyonlarına dönmüştü. Kimseler yoktu.

Sahilde uzanıp yıldızları seyrettim, dalgaların sesini dinledim. Huzur doldum resmen. Tatlı talı rüzgar esiyordu. Dolunay vardı gökyüzünde. Bir film karesinden fırlamış gibiydi her şey. Kendi iç huzurumu bulmuş bir şekilde orada sabahlayabilirdim ama bizimkiler memleketi kurtarmaktan sıkılmış olacaklar ki haydi gidiyoruz dediler. Ğınome ile kol kola girip "kışın hayalini kuruyorduk buralara gelmelerin bak işte burdayız yihuuuuuu," diye koştuk kapıya kadar tüm yolu. İşte alkol insana böyle anlamsız şeyler yaptırıyor. Sonrası hepimiz arabadayken sızmışız. Şoförlüğümüzü yapmayı kabul etmiş şanslı arkadaşımız E bizi uyandırdı eve geldiğimizde. Sonrasında Ğınome ile çeşitli maceralara imza attık ama onları anlatmayayım (sinsice güleyim burada).

Bol sohbetli, bol gülmeceli, sıfır kaprisli bir tatildi. Arkadaşlarım, Megan Fox'ın 10 olduğu bir dünyada bana 8 verecek kadar inceydiler, sağolsunlar. Gururum okşandı. Pazar akşamı B. İzmir'e geldi, aslında Çeşme'ye gelecekti de istemedim. Tüm kaprisimi ona kustum hatta diyebilirim. Bir insan niye bu kadar iyi olur ki? Biz işte sonrasında sevgili olduk vs. Şimdi de birlikteyiz. Adoniissss diye anırdığım için evren karma filan el ele verip bana bi güzellik yapmışlardı. Pekiii en önemli soru şudur bu evrede: Ben mutlu muyum? İyi, hoş güzeliz ama bakalım. Neyse Oi Va Voi ile bitirelim yazıyı en iyisi. Çok konuştum. Özet geçemedim yar geçemedim.

Vol.3

2010-09-14T23:42:00.000+03:00

Get Set Go - Die Motherfucker Die

Artık o şezlongun üzerinde daha fazla yayılamazdım. Ayağa kalktım. Sırtım ter içindeydi. Her tatilci gibi parmak arası terliklerim vardı şezlongumun hemen dibinde. Bir tekme savurdum onlara. Güneş artık o yakıcılığını yitirmeye başlamıştı saat itibariyle. Birkaç saat sonra gün sonu turuncusu önce mora, sonra laciverde dönecekti. Dolunay da vardı zaten önceki akşam. Sinirliydim. Tatilimin son günüydü. İçime sindiremediğim, kafamı bozan o kadar çok şey vardı ki arkadaşlarımın şen kahkahaları bile bana batar olmuştu. Son bir saattir aralıksız çalıyordu telefonum, dünyanın en tatlı sesli adamı arıyordu. Kapatmayı akıl edemeyip ya da cevaplamaya tenezzül etmeyip her seferinde sesini kısıyordum. Hiçbir şeyin önemi yoktu aslında. O ikisiyle aynı tatil kasabasının havasını soluyor olmak, dünyanın en tatlı sesli adamının sürekli arayarak beni darlaması, tatilin son günü oluşu. Sinirliydim nerdeydi şu kahrolası iskele? Ve buldum.

Nefes al, nefes ver. Nefes al, nefes ver. Nefes al, nefes ver. Hala sinirliydim. Yeter be dedim kendi kendime. Tüm karın ağrılarımı, tüm sinirimi falan tekmeleyebilseydim ya da etimden et koparılmışçasına bağırabilseydim, o an benden mutlusu ve pamuğu olamazdı. Bunları yapamayacağımı biliyordum. Nihayetinde toplum içinde yaşıyorduk ve ben “fuck the system be” diyecek teenage dönemlerini çoktan geride bırakmıştım. Derin derin nefes alıp verdim. Bir, iki, üç. Koş redro, koş. İskelenin sonunda gözlerini kapa. Ayaklarının yerden kesildiğini hisset. Sonra denize dev bir tokat gibi gömül. Ağzıma burnuma su kaçmıştı. Hiçbiri önemli değildi aslında. Su yüzüne çıktım. Hayatım boyunca karşıma çıkan adamları düşündüm. Nefret ettiklerimi, hayal kırıklığına uğrattıklarımı, gülüp geçtiklerimi, yok saydıklarımı, hepsini düşündüm. Attığım her kulaç onların suratlarına atılmış birer tokattı. Genzimden geçip kendini dışarı atan tuzlu su beynimi de aydınlatmıştı. Peki, sinirim geçmiş miydi? Hayır. Asla.

O an dünyanın en güzel şarkısı da şu an dinlemekte olduğunuz şarkıydı işte. Sözleri de burada.

player mevzusu

2010-09-12T21:43:00.002+03:00

Desire - Don't Call

Şimdi Grooveshark da yasaklılar arasına girince alternatif bir şeyler lazımdı yazıların yanında müzik paylaşma saplantım için. punkreas.org'da kaç zamandır gördüğüm ve imrendiğim playerı, buzcevheri'nin kafasının etini yemem sonrası ele geçirmiş bulunmaktayım. Şu üstte görmüş olduğunuz mavi yazının yanındaki playe tıklıyorsunuz ve güzelim şarkıları playlist olarak burdan dinleyebiliyorsunuz. Zaman içinde tüm şarkıları buraya aktaracağım.

(sağ tıklayıp farklı kayet seçeneğini kullanarak da bana saygılarınızı sunabilirsiniz)

What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007

2010-09-10T22:50:00.000+03:00

Father: What is that?

Son: A sparrow.

Father: What is that?

Son: I just told you father. It's a sparrow.

Father: What is that?

Son: A sparrow father, a sparrow.

Kısa filmlere olan sevgimi ve ilgimi biliyorsun diye varsayıyorum artık sevgili okuyucu. Vimeo'da amaçsızca gezerken bir süre önce izlediğim bir kısa film çıktı tekrardan karşıma. Film, 2007, Yunanistan yapımı ve bir babayla oğlun evlerinin önündeki bahçede oturdukları sahneyle açılıyor. Pek çoğunuzun bildiği bir öykü olabilir ama somut olarak karşınızda görmek bir kez daha o iç burukluğunu hatırlatacak size. Hatta babanız yakınınızdaysa ona gidip sarılma ihtiyacı hissedebilirsiniz, uzaktaysa da bir telefon edin sesini duyun. Ve evet bana küfredeceğinizi biliyorum.

Yönetmen: Constantin Pilavios

Ayıplı rüya (wet dreams değil kesinlikle)

2010-09-06T10:38:00.000+03:00

Şimdi sanıyorum ki benim kıçım uyurken hep açık kalıyor, o yüzden gün geçmiyor ki yeni bir fantastik rüya daha görmeyeyim sevgili okuyucu. Dün akşam da bu geleneği bozmadım ve şu şekil bir rüya gördüm. Freudian rüya analizcilerini ve “gündüz niyetine, hayır olsun, anlat bakalım”cıları ön sıralara bekliyorum.

Eski manitamın evine gidiyorum bir konuyu konuşmak için. Konuşacağım şey telefonla filan halledilemeyecek nasıl bir şeyse artık adamın ayağına kadar gidiyorum yani varın siz düşünün durumun “ciddiyetini”. Kaşlarımı çatmış açıklama yapıyorum, hafiften de fırçalıyorum aslında. Suçlu suçlu beni dinliyor, sıska vücudunu iyice kamburlaştırmış oturuyor karşımda, özür dilercesine kafasını sallıyor, “çok haklısın”, “kusura bakma”, “özür dilerim” vs gibi mırıldanıyor.

Rüyanın buraya kadar olan kısmı gayet güzel normal yani, neyse, konu bir şekilde çözüldü diye rahatlıyoruz ikimiz de. Amaaaaa “ve olaylar gelişir” şeklinde konulu filme dönüşüveriyor rüya birdenbire. “Afrikalı kadınlar neden hızlı koşar?” sorusuna cevap verircesine bir kendini geliştirmişlik içine girmiş (temsili foto için bkz) adam ben şok içindeyim.

Pucca’nın tabiriyle biz vur tamburun tellerine halindeyken birden odaya annesi giriyor (yoo yoo düşündüğün gibi değil okuyucu). Annesini normalde görmedim ama bu kadar genç ve dahası doğal sarışın olduğunu sanmıyorum. Her neyse, biz hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyoruz ağzımız yüzümüz kaymış ama “barely naked” olduğumuz için de çok toparlanacak bir durum yok. Bir süre muhabbet ediyoruz odadan çıkacakken “fark etmedim sanıyorsunuz ama size bu durumu hiç yakıştıramadım. Redro hele ki sana hiç hadi benim bu oğlum gerizekalı. Eşim de ben de bu çocukta ne bulduğunu hiç anlayamamıştık da şimdi görüyorum istemeden,” diye bana saydırırken oğluna dönerek “Ört şunu, terbiyesiz,” diyor. “Şunu iç kendine geleceksin,” diyerek bana bir adet majezik veriyor. Sevinçle kabul ediyorum, dönüp adama “bir daha görüşmesek daha iyi olacak sanırım,” diyorum. “Redro, gitme çok özür dilerim, götlük ettim,” diyor ve ekranda the end yazısı. Rüya bitti, bu kadar.

Geçmişte yaşadığım birkaç olayın yansıması var burada tamam kendim de çözdüm olayı ama yine de bu rüyayı yormak isteyen olursa merakla dinleyeceğim.

photo by igor zimmerman

Keyfim Yerinde Vol.2

2010-09-02T22:31:00.000+03:00

Bozkırkurdu olmadığım bilinen bir şey herhalde. Ankara’nın karasından kaçıp Antalya’ya sığınmak en güvenilir, en huzurlu tatildir benim için. Yazın ortasında izne çıkmamla grip olmam bir oldu. Ateşler, hapşuruklar ve burun akıntıları içinde 4 gün serilip yattıktan sonra "eeeh be yeter ben gidiyorum," deyip emektar bavuluma en gerekli 3-5 parça kıyafeti, bikinimi ve terliklerimi tıkıştırdım; laptopın şarjını da kontrol ettikten sonra o akşam yola çıkmaya hazırdım.

Ankara’nın sarı çayırlarından Antalya’nın kızıl toprağına, gölgelerinde serinleyeceğim turunç ağaçlarına ve ılık, mavi Akdeniz’e doğru neşe ve heyecan içinde gidecektim. Daha mutlu bir yolculuk olurdu aslında ama tek kişilik koltukta keyfederek gideyim diye aldığım interneti, TV’si ve hatta saati bir türlü çalışmayan, ayrıca dünyanın en ukala hostuna sahip Ulusoy otobüsüne binmeseydim. Herkes uyusun da şikayetlenmesin diye Ankara’dan çıkmadan apar topar servis yapıp ışıkları kapattılar. Antalya’ya kadar sağ çaprazımdaki kızla birlikte cin gibi bakınarak, Ulusoy’a ve hostuna küfürler ederek geldik. Adam o kadar ukalaydı ki neredeyse her 15 dakikada bir servis düğmesine basıp bir o bir ben hostu çağırıp bir şeyler istedik. Onu uyutmayarak intikamımızı aldık.

Uykusuz geçen bu yolculuğumda Türkiye’deki “bel fıtığı” gerçeğine bir kez daha şahit oldum. Molada indiğim yerde birkaç yere eski sevgilimin numarasını bel fıtığı diye yazıp ondan intikam alsam mı diye düşündüm ama sonradan unutmuşum.

Bir muz kabuğunun içinde Afrika’dan Türkiye’ye gelen hamamböceği misali, camıma konarak Ankara’dan Antalya’ya benimle gelen yolculuk arkadaşım kara sinekle vedalaştıktan sonra eve gitmek üzere servise bindim.

Günlerimi terastaki hamak ve salıncak keyfi ile deniz arasında huzur içinde geçirdim. Onun dışındaki tespitlerimse şu şekilde:

Park havuzunda abdest alan adam gördüm. Memleket iyiye gidiye elhamdülilah Kastamonu ben Kastamonu.
Nevrotik – Psikiyatri Kliniği diye bir yer açmak psikiyatra gitmemek için yeterli bir nedendir bence. (Dedeman Oteli geçtikten sonra Fener taraflarında böyle bir yer var gerçekten)
Yasemin kokulu tuvalet kağıdı diye bir şey varmış. Fonksiyon olarak aynı. Kıçımı silerken önce kağıdı burnuma götürmeyeceğime göre ne gerek var böyle şeylere? En az renkli tuvalet kağıtları kadar lüzumsuz.
Turistik bir şehirde bile olsanız, babanızın koluna girip de gece dışarı çıktığınızda "vay be adama bak çıtır kızı takmış koluna geziyor," diye muamele görmeniz olasıymış bunu da bir kez daha gördüm. Ha çok güldük o ayrı. Debiller sizi.
Tatile gidip de “Bodrum’a da gittik beraber” “Evli, mutlu, çocuklu” ve “Poşet” şarkılarını hala ezberlemeyenleri dövüyollaaamış.
Bir de bizim evin az ilerisinde şöyle bir çarşı var. Mescidiyle barıyla bir bütün yani. Aynı girişten giriyorsun bir kapı mescit öbür kapı bar. Artık hangisi işinize gelirse.

Saatler

2010-09-02T13:37:00.000+03:00

“Dearest,

I feel certain that I am going mad again. I feel we can't go through another of those terrible times. And I shan't recover this time. I begin to hear voices, and I can't concentrate. So I am doing what seems the best thing to do. You have given me the greatest possible happiness. You have been in every way all that anyone could be. I don't think two people could have been happier 'til this terrible disease came. I can't fight any longer. I know that I am spoiling your life, that without me you could work. And you will I know. You see I can't even write this properly. I can't read. What I want to say is I owe all the happiness of my life to you. You have been entirely patient with me and incredibly good. I want to say that – everybody knows it. If anybody could have saved me it would have been you. Everything has gone from me but the certainty of your goodness. I can't go on spoiling your life any longer. I don't think two people could have been happier than we have been.

V.”

“Sevgilim,

Yeniden delirmeye başladığıma eminim. Bir kez daha o korkunç şeyleri yaşamaya katlanabileceğimizi sanmıyorum. Bu kez iyileşmeyeceğim de. Sesler duymaya başladım ve konsantre olamıyorum. Bu durumda yapılması en uygun görünen şeyi yapıyorum. Bana, mümkün olan en büyük mutluluğu yaşattın. Her açıdan, benim için her şey oldun. Bu korkunç hastalık önce birlikte bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemezdim. Artık daha fazla savaşamıyorum. Hayatını mahvettiğimi ve ben olmazsam çalışabileceğini biliyorum. Çalışabileceksin biliyorum. Görüyorsun, daha bunu bile doğru dürüst yazamıyorum. Okuyamıyorum. Söylemek istediğim, hayatımdaki bütün mutlulukları sana borçluyum. Bana karşı sonsuz sabırlı ve inanılmaz iyiydin. Demek istediğim – herkes bunu biliyor. Eğer biri beni kurtarabilseydi, o kişi sen olurdun. Senin iyiliğine olan inancım dışında benim için her şey bitti. Hayatını mahvetmeye daha fazla devam edemem. İki insanın bizden daha mutlu olabileceğini sanmıyorum.

V.”

under blue moon i saw you

2010-08-26T19:47:00.001+03:00

Ne zaman böylesi bir iç huzursuzluğu yaşasam ya başıma bir iş geliyor ya da arkamdan çevrilmiş bir olayı, bir sözü, bir naneyi öğreniyorum. Dün, akşam yemeği diye ağzıma 2-3 kaşık nesfit tıkıştırdıktan sonra daha fazla duramadan attım kendimi dışarı. Kulağımda müzik, evimin bulunduğu sakin semtte yürüdüm. Ramazan olduğu için herkes evinde iftar sofralarının başındaydı. Bense 10 gündür atmayı unuttuğum ve balkonda biriktirdiğim çöplerimle bir başımaydım. G-talk’un başında beni beklesindi, umrumda bile değildi. Telefonumu da kapatmıştım. Ulaşılmak ve dırdır duymak en son isteyeceğim şeydi bu gece. Kendimi her şeyden soyutlamak ne ferahlatıcıydı.

Ellerim ceplerimde, kulağımda müzikle, ağır adımlarla kaç saat yürüdüm bilmiyorum. Roman kahramanlarının kendi iç dünyalarına yaptığı alegorik yolculuklardan biriydi sanki. Peki o zaman yüzüme esen akşam rüzgarının manası ne olabilirdi? Okulda her şeyi sembole imgeleme boğmayı, onları yorumlamayı, yormayı, yoğurmayı çok iyi bilirdik. Artık uğraşmıyorum bunlarla da. Çok yorgunum. Bildiğin yürüyorum işte. Ötesi berisi yok, öküz altında buzağı yok, hadi başka kapıya kış kış diye aklımdaki saçmalıkları uzaklaştırdım bir nebze.

Derken ayaklarım yorulduklarına kanaat getirmiş olacaklar ki kendimi evimin kapısında buldum. Çöpleri çok geç dışarı çıkarmıştım. Kapıcı yine almamıştı. Bugün onları geri içeri taşımayacaktım. Anahtarı kilide soktum, kapıyı açtım. Kafamı gök yüzüne kaldırıp dolunayı belli belirsiz selamladım ve içeri girdim.

Azalarak bitemedi

2010-08-25T14:58:00.001+03:00

Dizi bitti gitti kurtulduk derken artçı şokları hala hayatımı dürtmeye devam ediyor. Daha ne kadar sürecek bilmiyorum ama yeter artık. Bihter’i de, ayakkabılarını da… Bir türlü azalarak bitemedi, gidemedi.

Keyfim Yerinde Vol.1

2010-08-24T20:28:00.002+03:00

Birazcık kafamı toparladım. Nerede ne yapmıştım konulu düşünüp sonra da kendime bir kahve hazırladım, bilgisayarın başına geçtim. Bu yaz da Redro güzel tatiller yapıyor. Yaptı demedim dikkatinizi çekerse yapıyor dedim. Karadeniz’de başlayıp, Akdeniz’de devam eden, en son da Ege’ye uzanan tatil maceramı bu haftasonu da sevdiceğin yanına İstanbul’a giderek Marmara’da devam ettireceğim sevgili okuyucu.

Peki Karadeniz’e niye gittim? Karadeniz’de nereye gittim? Cevap: Samsun’a çok yakın arkadaşlarımın birinin düğünü için gittim. 3-4 gün kaldık. Hiç olmadı 70 kişiyle tanışmışımdır. Oğlan bizim kız bizim olunca tabi kuzenler yeğenler arkadaşlar derken yoruldum yeminle. Kınaydı, kuaförüydü, fotoğrafıydı, yemeğiydi, düğünüydü, akrabası, eşi dostuydu derken neredeyse gelin kadar biz de yorulduk. Yine de en eğlenceli kısmı alkolsüz olan düğünün terastaki bira kaçamağıyla şenlenmesi oldu. Alkolik gençler olarak orada kendimize edindiğimizi mini bistro sayesinde pek çok kaynaşmalara da ev sahipliği ettik. O kadar ki içerideki düğünden çok daha eğlenceli bir ortam vardı ve 1 saat sonra gelinle damat da kaçıp yanımıza geldiler. Bir süre sonra, anneler tarafından ellerimizde sigaralar, biralar alem yaparken basıldık, azarlarımızı işittik, sitemleri sineye çektik ve hep beraber aşağı düğüne indik. Gelinsiz damatsız düğün olmuyormuş tabi onlar da haklılar.

Onun dışında Samsun nasıl bir yerdi derseniz bana göre Ankara’nın içinde deniz olan versiyonuydu. Amazonlar ilk olarak bu şehirde ortaya çıkmışlar. Ona çok şaşırdığımızı belirtmek isterim. Onları temsilen böyle kocaman Amazon heykelleri filan yaptıkları, Venedik gibi böyle kanalların açıldığı, gondolların faytonların olduğu büyükçe de bir rekreasyon alanı yapmışlar deniz kenarına. Bir de teleferik vardı ki bizi en çok mest eden şey o oldu. Kısacık sürse de oldukça keyifliydi. Onun dışında en piyasa caddelerinden biri olan Çiftlik Caddesi’ni kendimize mesken belirleyip altını üstüne getirdik. Samsun’un bir de çok canavar dolmuş şoförleri var. Yani neredeyse hepsi F1’e çıksalar bir McLaren ile bir Schumacher ile kıyasıya yarışırlar. En keyiflisi ise her tarafta dini yazı ve görseller olan dolmuşunda ilahi kasedi dinleyip sağa sola ana avrat düz giden dolmuşçuydu.

Bol bol yiyip içtik tabi. Samsun’a kadar gelmişken meşhur Samsun pidesi ve döneri yemeden şehirden ayrılmak olmazdı. Bir de Bafra dondurması yedirdiler bize pek lezzetliydi.

Düğünün ertesi gelin, damat, damadın kankası ve gelinin kankası olarak ben arabaya doluşup Ankara yollarına vurduk kendimizi. Ankara-Samsun arası otobüsle molalı bir şekilde 6 saat sürüyor normalde. Saat 4’te başladığımız yolculuk road trip edasına büründüğünden eve beni bıraktıklarında saat sabah 3.30’u geçiyordu. Hayatımın en eğlenceli, en güzel yolculuklarından biriydi.

Özetle çok eğlendim demeye getiriyorum sevgili okuyucu. Öyle denize girdim, güneşlendim filan demediğim için de kimsenin bana ana avrat söveceğini sanmıyorum. Diğer maceralarımı da sonra yazayım bu yeterince uzun bir yazı olmuş bile.

deniz, kum, güneş; oh mis gibi hayat

2010-08-20T15:28:00.001+03:00

2010 yazının tüm tatillerini, tüm izinlerini tüketmiş biri olarak bloguma geri dönebilirim artık. Anlatılacak yığınla şey var aslında. Değişen, gelişen ve hatta türlü türlü evrimleşen şey var hayatımda. 1-1 buçuk ayda hayatımın altıyla üstü hallaç pamuğu misali harman oldu. Sıkıcı, üzücü, bunaltıcı, şaşırtıcı, sevindirici ve hatta ayakları yerden kesici pek çok gelişme var. Bunları parça parça anlatmak var aklımda sevgili okuyucu. Neresinden tutup da başlasam bir tek onu kestiremiyorum henüz. Seni ihmal etmiyorum demek için yazıyorum aslında bu satırları. Yoksa kimseye bir manası yok.

Temmuz başında başka biri için atan kalbim, durdu ve Ağustos ortasında başka biri için atabildi mesela. Sonra, piştilerden pişti beğendim. Eski sevgililerim sözleşmiş gibi üst üste karşıma çıktı. En sonuncusuyla ve hani şurdakiyle kanka gibiyim. Yine de the Jewel of Ice questini bitirdim. Tüm levelları tamamladım artık PvP kısmına geçiyorum. Selam ederim.

Yeni durumumdan dolayı ise hala kafam karışık. Yeni birine alışmakta güçlük çekiyorum. Gülümseyerek gözlerime bakması bana acı veriyor. Neşeli hali, sürekli bizim için planlar yapması, “haftaya Ankara’ya geliyorum uçak biletimi aldım” demesi mideme ağrı veriyor. Sanırım hızlı gelişmelerden hazzetmiyorum bakalım bekleyip göreceğiz.

Tatil bitti ama benim içimdeki hala uzanıp gökyüzüne dokunma isteği geçmedi. Uslu bir çocuk olursam tekrar dokunabilecekmişim öyle dediler. Böyle böyle işler işte sevgili okuyucu. Görseldeki el benim elim olup denizde fazlaca kalmaktan dolayı buruş buruş olmuştur.

kadrajım olur musun?

2010-07-30T17:22:00.000+03:00

Bunca yıldır beklediğim sen miydin? Manzaramı, kadrajımı, güneşimi ve dahi balkonumu mahveden yine de sevimli mahlukat. Benden uzak durman daha iyi olur zira zihin gribiyim sana da bulaştırabilirim.

Tüm bunlardan bağımsız olarak hayatım değişim rüzgarlarına yine kendini kaptırmış durumda. Atıl kalma isteğimin aksine, ve hatta inatla diyebileceğim bir hızla, değişiyor, gelişiyor, dallanıp budaklanıyor. Totomu tavan yaptıran zilyon tane olay başıma geldi. Ne varsa babaanne laflarında var deyip "hayırlara vesile olur inşallah" diye içimizden geçirelim sevgili okuyucu. Bu şarkı çok güzel.

photo

pıfff

2010-07-17T16:14:00.000+03:00

Havalar o kadar sıcak ki iguanaları şimdi daha iyi anlayabiliyorum. Gözlerini bile kırpmadan önce kırk saat bekliyor hayvan. Kıpırdasan, parmağını dahi oynatsan ensenden kuyruk sokumuna kadar inceden bir ter damlası süzülecek en güzeli hareketsiz durmak. Kendime soru sorasım bile yok. O bakımdan da hareketsiz kalmak istiyorum.

photo

The Girl on the Wall

2010-07-16T21:59:00.000+03:00

Gabriel Psaltakis'in yazdığı, yönettiği ve prodüktörlüğünü yaptığı "The Girl on the Wall" kısa bir romantik komedi olarak tarif edilebilir. Kısa film, her günü aynı monotonluktan geçen bir adamın duvardaki graffiti ile iletişime geçmesiyle renklenen hayatını anlatıyor. Romantizm bunun neresinde diye soranlara spoiler olur endişesiyle cevap veremiyorum üzgünüm. Yunanistan yapımı olan film şimdilik sadece İngilizce altyazıyla izlenebiliyor. İyi seyirler.

Oyuncular: Malamas Sotiriou, Efi Trasia, Dimitris Notas and Tasos Smirloglou
Müzik: Kostantis Papakonstantinou

across the universe

2010-07-14T21:20:00.000+03:00

Aradan ne kadar uzun zaman geçmiş. Köprünün altından ne sular akmış. Kimlerle gülünmüş, kimlerle ağlanmış. Şimdi seninle facebooktan düğün event davetiyeni alacak kadar uzaklaşmışız. Fotoğraflarına baktım yıllar sonra evvelki gece. Profiline en son birbirimizi ilk eklediğimizde şöyle bir göz ucuyla bakmıştım. Bugün bir daha bakıyorum. Ne kadar uzaklaşmış birbirine bu kadar yakın olan iki insan. Kıskanma ya da özlem yok içimde sadece uzaklığa şaşkınım. Anlatabiliyor muyum? Onsuz yaşayamam, sensiz ölürümlü aşkımızın özneleri olan biz sabit kalıyoruz da nesneleri (ya da kişileri mi demeliydim ve hatta belirtili nesne bile olabilir) hep değişiyor. Böyle de bir şarkı var işte aklıma seni getiren, eskiyi düşündüren, yüzüme belli belirsiz bir gülümseme konduran. Eskilerde bir saflık güzellik vardı be sevgili okuyucu. Çok mutlu olsun.

Childhood's End

2010-07-13T15:29:00.000+03:00

"Childhood is measured out by sounds and smells and sights, before the dark hour of reason grows."

John Betjeman

(Çocukluk, mantığın karanlık saati gelmeden önce, sesler, kokular ve görüntülerle ölçülür)

1

2010-07-05T17:06:00.000+03:00

"It's no good pretending that any relationship has a future if your record collections disagree violently or if your favourite films wouldn't even speak to each other if they met at a party."

Nick Hornby

photograpy by Solveig Selj

The Deadline

2010-07-02T21:24:00.000+03:00

Andres Salaff yönetmenliğindeki "the Deadline," paranoyak bir yazarın, yayıncısının yoğun baskısı altında romanını bitirmeye çalışması hakkında bir animasyon kısa film.

http://andressalaff.blogspot.com/ adresinden kendi kişisel bloguna bakıp diğer çalışmalarını da izleyebilirsiniz.

The Deadline from Andres Salaff on Vimeo.

Beşir pijaması geldi haaanııııııımmm!

2010-07-01T23:58:00.002+03:00

Azalarak bitsin konulu yazılardan birine daha hoş geldin sevgili okuyucu. Çok şükür Aşk-ı Memnu bitti; Chewbaca kılıklı Behlül’ün kaçışını da izledik; kahkahamızı attık; hayatımıza gönül rahatlığıyla devam ederiz dedik geçen hafta. Diziyi hiç izlememiş insanlar bile o gün sırf final bölümü diye ekran karşısına geçip izledi. İstemeseler bile zorlandılar 3.tekil ve/veya çoğul şahıslar tarafından. Ben her ne kadar direnen “izlemicem ben yea ne işim olur”culardan olsam da annemin “redrooooo koş koş aksiyon var dizi bitecek birazdan ahaha” demesiyle gönülsüzce sevgili laptopımı da alarak salona geçtim, son 10-15 dakikasını izledim. Güldük eğlendik neyse bitti en sonunda. Hayatımızdaki son Aşk-ı Memnu kırıntıları da azalarak bitsin artık yeter diye homurdanıp duruyorum zaten bir süredir burada biliyorsun. Bihter’in geceliğine, Bihter’in donuna, Behlül tişörtüne ve hatta sandalyesine bile eyvallah diyen bu deli gönül “Beşir pijaması”nı görünce uzun süren sessizliğini yüksek perdeli bir kahkahayla bozdu. Dizinin en sevimsiz karakterlerinden Beşir’in pijamasının moda olması batıl inançlarına sıkı sıkıya bağlı olan halkın artık bilinçlendiğinin, modernleştiğinin bir göstergesidir bence. Haberin ayrıntısı şurada. İlgili görsel de yukarıda.

uyurum mütemadiyen hiç acımam

2010-06-24T12:02:00.001+03:00

Şu servis otobüslerinin sırrı nedir? Oturduğum yere içinde sedatif bulunan şırınga mı koyuyorlar cidden merak ediyorum. Bir insan sabah akşam servise her bindiğinde uyur mu? Ben öyleyim. Çat diye kafam öne ya da yana yatıveriyor. Tam yanımdakinin omzuna kafam düşecekken uyanıyorum, sonra kaldığım yerden devam ediyorum. Hatta bazı durumlarda cama kafamı çarpıyorum da uyanıyorum ama benim için sorun mu? Hayır aynen devam uykuya. İnceden salyam da akıyor bazen. O derece derin uyuyorum yani. Yine de her zaman kendi durağımda uyanıyorum. Pavlov’un köpeğinin modern zamandaki versiyonu gibiyim. Hayır, şimdi yaz mevsimi öyle bir sorun yok ama kışın insanın içinde bir takım korkular oluyor sevgili okuyucu. Hani üşütmüşsündür böyle karnın ağrıyordur yani uyuyakaldığımda ya pırtlatırsam ve hatta pırtlattıysam? İlk defa gittiğim bir evin ya da bir mekanın tuvaletinin sifonunun çalışmaması ihtimalinden ne kadar tırsıyorsam bundan da en az o kadar tırsıyorum.

Bir de böyle bir icat var. Japonlar yapmış. Bana bundan alın.

Efes Pilsen One Love Festival 2010

2010-06-22T21:46:00.002+03:00

“Binicem Hayati’nin üstüne vurucam kırbacı vurucam kırbacı” galeyanıyla ses getiren sonrası da toplu “oha be prekazi” tepkisiyle karşılık bulan tüm bunların ardından organizatörlerin “tamam yeaaa şaka yaptıydık ki biz zaten” cevabıyla başlayan Efes One Love Festival’deydim geçen hafta sonu. Hayatiler oldukça yakışıklı ve cool bir şekilde yağmurluk ve güneş kremi dağıttılar.

Festivale gitmemin nedeni “The Whitest Boy Alive”dı zaten onu da ilk olarak izledikten sonra tamam dedim ben alacağımı aldım bu festivalden. Erlend Øye sadece bağırtılarından albüm çıkarsa alırım. O derece severim o şapşal halini. Sahnenin sol tarafındaki anfinin üzerindeki ananas aklıma HIMYM’daki pineapple incident sahnesini getirdi. Orada ne aradığını bilmiyorum bilen varsa söylesin. Daniel Nentwig’in “Rhodes Piano”sunu kucağına alıp Erlendcığımla solo attıkları sahne muhteşemdi. Kendimi o kadar kaptırmıştım ki maalesef o anı fotoğraflayamadım. İki günlük festival maratonunun en iyi konserlerinden biriydi. Kaçıranlar hallerine yansınlar.

The Whitest Boy Alive’dan sonra sahneyi electro-pop grubu “Fischerspooner” aldı. Very gay ve mükemmel bir sahne şovuyla festivalcileri tabiri caizse eğlenceden delirttiler. Performanslarının sonuna doğru sahneye hayranlardan birini gönüllü olarak sahneye çağırdılar. Adının Eylül olduğunu öğrendiğimiz (guys your names are fuckin difficult diye de ekledi sevgili casey) bir fan sahneye çıktı çatır çatır “emerge”ü söyledi. Kendine güveniyle hepimizin beğenisini kazandı, çılgınlar gibi alkışladık. Casey her ne kadar 3-5 defa şarkıların ortasında durup konuşarak dikkatleri ve motivasyonu biraz sekteye uğratmış olsa da (ve hatta ya bi sus da devam edin ya öeeeff diye bağırmış olabilirim) sahnede daha bir saat kalsalar bir saat daha izler ve çılgınlar gibi dans etmeye devam ederdik.

Fischerspooner’ın ardından Cumartesi’nin headliner’ı Groove Armada sahnedeydi. Pek çok insanın zaten Cumartesi One Love’a gelmesinin nedeniydi. Ancak o kadar kalabalıktı ki anca uzaktan bakıp biralarımızı yudumlayarak dinleyebildik, sahneyi çok az görebildik. Sahnenin sağındaki ve solundaki dev ekranlardan görebildim çoğunlukla. Ses de çok süper gelmiyordu zaten eh kalk gidelim deyip son şarkıyı beklemeden çıkmak durumunda kaldık. Yoksa kalabalıktan "açık havada" havasızlıktan ölecektik. Çıkarken sahnenin yan tarafında Hande Yener’i gördük. Yaz sonundaki konserlerinde kesin Groove Armada ve Fischerspooner karışımı bir gösteri sunacaktır adım gibi eminim. Redro dediydi dersiniz.

Pazar günü sağanak yağmura aldırmadan “İlhan Erşahin İstanbul Sessions/Erik Truffaz” dinledik. Tabiri caizse donumuza kadar ıslandık ama bu coşkumuzdan hiçbir şey eksiltmedi. Güzel müzik için her şey değer.

İlhan Erşahin / Erik Truffaz’dan sonra sahneye “Wild Beasts” çıktı. Kaliteli müzik vardı ,evet iyi çalıyorlardı ama zaten evde cdden dinleyebileceğim düzeydeydiler ve burun kıvırıp yemek yemeye, bira içmeye gittik. Sonradan öğrendim ki sahneden erken ayrılmışlar. Festival alanında eğlencelik dağıtılan bagetlerden birini grubun basçısına fırlatılması neden olmuş diyorlar ama gözümle görmedim bir şey diyemeyeceğim.

Wild Beasts’ten sonra sahneye porselen bebeğimiz "Sophie Ellis-Bextor" çıktı. Başlarda yeni albümünden bilmediğimiz şarkılarını çalıp biraz moralimizi düşürmüş olsa da sonrasında olayı toparlayıp hepimizi coşturdu. Bir insan hiç mi yaşlanmaz Allahım diyerek bizleri bir güzel çatlattı Sophie. Bu kadar ilgi göreceğini tahmin etmemişti sanırım ki habire iltifat etti bize. Çok güzeldi. Mini mini elbisesiyle ve güzel sesiyle de beğenimizi topladı.

Pazar günün headliner’ı ve konserin son grubu “The Ting Tings”ti. Şaşırtıcı şekilde iyilerdi. Festival programını ilk gördüğümde headliner olarak ne alaka bunlar şimdi desem de en çok keyif aldığım performanslardan biriydi. Enerjileriyle seyirciyi coşturdular. Müzikal açıdan çok bir şey vaat etmeseler de eğlendirmesini bildiler.

Onun dışında, çok eğlendim, harika bir festivaldi, şöyle güzel aktiviteler vardı, böyle çılgın attım diyemeyeceğim. Zaten Whitest Boy Alive izlemek için gitmişim diğerleri benim için bonus olmuş (İlhan Erşahin ve Eric Truffaz üslerine alınmasınlar rica ederim). Fiyatlar çok abartı değildi. Acayip bir tuvalet kuyruğu ya da pislikle karşılaşmadım. Sadece yemek zamanınızı iyi ayarlamanız gerekiyordu ki o upuzun sıralarda aç beklemeyesiniz. Daha önce festival ve konser deneyimimiz olduğu için bu konularda da hiç sıkıntı çekmedik. Çimlere uzanıp gökyüzünü seyredip güzel müzikler dinleyip bira içmek pek keyifliydi. Buradan beni kandırıp da festivale götüren canım arkadaşım delininbiri’ne teşekkür ederim. Onunla geçirdiğim hafta sonu çok güzeldi.

Alma

2010-06-17T21:54:00.001+03:00

Rodrigo Blaas'ın yönetmenliğini yaptığı ödüllü bir kısa film "Alma". Chucky'nin kulakları çınlasın. Böyle bebekli filmler ve animasyonlar görünce ister istemez geriliyorum. Çocukluğumuzda beynimizi nasıl yıkadıysa artık. Daha detaylı bilgi almak için bkz. http://almashortfilm.com/ filmin websitesi.

Bored to Death: A Noir-Otic Comedy

2010-06-17T00:07:00.000+03:00

Son zamanlarda hadi artık devamı çekilsin diye beklediğim Bored to Death'in 2. sezonu sonbaharda başlar sanırım. Bilmeyenler için dizinin konusunu Jonathan Ames adındaki beyaz şarap ve ot bağımlısı olan bir yazarın trajikomik dedektiflik maceraları diye yüzeysel bir şekilde özetleyebilirim. (Efendim biz ailecek gülerek izliyorduk 8 bölümde dizi tatile girdi. Oldu mu şimdi HBO?) Official Trailer:

Bir de böyle romantiklikler de var birkaç tane, yersen tabi.

tek elle yönetim

2010-06-10T00:42:00.000+03:00

Çok şükür senatoda evet/hayır oyu kullanmak için tek eli kaldırmak yeterli oluyor.

YouTube açılmıyor diyenler buradan ya da buradan bakabilir.

kırmızı kravat sendromu

2010-06-07T22:47:00.000+03:00

Derhal kırmızı kravatın kaldırılmasını talep ediyorum. Beyaz çoraptan büyük ölçüde vazgeçebilmiş erkek cinsi bunu da başarsın lütfen. İşim dolayısıyla her gün kravatlı adamlarla muhattap oluyorum ve onların cart kırmızı parlak kravatları gözümü alıyor. Normalde kırmızıyı çok severim ama parlak kırmızı kravat beni çileden çıkarıyor. Ölesiye sinir ediyor. Eskiden öğretmenlik yaptığım dönemde bir öğrenci vardı bizim dil kursunda. Sürekli takım elbise ve kırmızı parlak renkli kravatlarla geliyordu derse. Ona gıcık olmamdan da kaynaklanıyor olabilir bu sinir. Bir kere doktordan korkmuş çocuğun tüm beyaz önlük giyenlerden korkması gibi ben de sanırım tüm kırmızı kravatlılardan hazzetmiyorum (gerekirse kendi psikanalizimi de yaparım). Bir tek şu aşağıdaki görsele yakışmış bence. O da şirinliğinden yırtıyor. Azalarak bitsin tüm parlak kırmızı kravatlar.

photo

kaldırmak ya da kaldırmamak

2010-06-03T16:32:00.002+03:00

7856. Geleneksel Göte Giren Şemsiye Zorlasak Açılır Mı? Şenliklerine hoş geldiniz. Yılın illaki maddi anlamda en sıkışık olduğum zamanlarında üst üste güzellikler olur hayatımda. Aynı şu görseldeki adamın "lan ya kaldıramazsam"stresini yaşıyorum.

Behlül Sandalyesi

2010-06-02T16:22:00.001+03:00

Lost’un finaliyle hayal kırıklığı yaşayanlar olarak büyük bir sabırsızlıkla 24 Haziran’daki Aşk-ı Memnu finalini bekliyoruz. En azından onda bir atraksiyon olur tek umut kaynağımız. Bir seks olur, bir duruma ayma olur (ulan Adnan Taocu dombilisin yani daha da anlamazsan), bir entrika olur, bir tutku olur daha ne olsun. Çok şükür kuantum fiziği, parapsikoloji filan da içermediği için kafamızda soru da yok açıklanmamış olarak kalabilecek. Bindirbir Gece gibi canlı olarak yayınlanacakmış çemçük ağızlı Behlül’ün yaptığı açıklamaya göre. Canlı yayında seviş de olmaz şimdi kütük filan var. İdare edeceğiz ne yapalım.

Hiç öyle entelektüel bir tavır takınıp “ayy ben yerli dizileri hiç izlemiyorum ıyk” filan denmesin sevgili okuyucu, en azından benim gibi diziyi fragmanlarından da olsa takip ediyorsunuz. Bu kadarı bile gayet yeterli oluyor. Atraksiyonlu bir şey varsa zaten facebookta arkadaşlarınız gözünüze sokuyor. Bir şekilde hayatımızın içine girmeyi başarıyor. Hiç olmadı Bihter ve Behlül karakterlerine ait zamazingolar sürekli çarşıda, pazarda, eş dost meclisinde hep burnumuzun dibinde bitiveriyor. Konuya uzak kalmanız mümkün değil. Çarşıya çıktığınızda yer gök Bihter donu, Bihter geceliği, Bihter kolyesi, Behlül’ün telefon melodisi, Behlül tişörtü. Azalarak bitsin istiyorum.

Behlül sandalyesi diye bir şey varmış. Hani her türlü saçma şeyi görmüştüm dizide kullanılanlarla ilgili de bu son nokta oldu diyebilirim. Öncelikle büyük bir ticari farkındalık sahibi bunu yapıp pazarlayan kişi. Aslında Andy Warhol’da diziden iyi para kırabilirdi zira Behlül’ün duvarındaki resim olarak kendisinin Marilyn Monroe artworkü genç kızlarca kapışılıyor. Kayseri’de doğacaktı Andy be ah be.

Sandalyeye muhabbetine dönecek olursak DHA’nın haberine göre sandalyeyi Kayserili kadın girişimci Şafak Çivici satıyor ve ismini de “Lola” koymuş. Ancak diziyle birlikte sandalyelerine yağan yoğun ilgiden sonra adına “Lola” koyduğuna pişman olmuş ki şöyle demiş: “Kataloglarımıza ‘Lola' diye girdi bir sonraki sandalyeye ‘Behlül' ya da ‘Bihter' ismini verebiliriz.” Tanesini 110 liradan satıyorlarmış ve 3000 siparişten 2800’ünü kısacık bir sürede sipariş yoluyla satıvermiş. Ne çok sandalyeye ihtiyacımız varmış meğer. Çok merak edenler için Behlül sandalyesi üreticisiyle aşağıda poz veriyor.

The Virgin Suicides (1999)

2010-05-17T23:22:00.003+03:00

[Baştan uyarayım, bu yazıda spoiler olabilir. Kişisel hayatımdan da örnekler içerir. Hani bir film eleştirisi hiç değildir.]

1999 yapımı bir Sofia Coppola filmi “The Virgin Suicides”. Jeffrey Eugenides’in romanından uyarlanmış. Kitabını okumadım o yüzden hikayeye ne kadar sadık kalınmıştır bir fikrim yok. Filmi uzun zamandır izlemek için bekletiyordum dvdlerin arasında. Soundtrackini senelerdir loopa alıp kaç kere dinlemişimdir bilmiyorum. Müziklerin “Air”e ait olması zaten başlı başına dinleme nedenimdir.

Film, 1970lerin Amerika'sında, Detroit’teki bir suburb’de (Türkçesi yok bunun banliyö diyenler var o da Fransızca, en güzeli suburb olarak kalsın burada, evet) yaşayan orta sınıf Lisbon ailesinin 13, 14, 15, 16 ve 17 yaşlarındaki beş kızının intiharını anlatıyor. Aslında, son derece muhafazakar yapıda klasik bir Amerikan ailesi diyebiliriz Lisbonlar için. Dinine bağlı, insan ilişkilerinde mesafeli, aşırı korumacı, toplumdan izole yaşayan bir ailede yetişen bu birbirinden güzel beş genç kızın hikayesini izlerken kendimi sarı duvar kağıdıyla kaplı eski odamda buldum. Filmin kopuklukları arasında dalıp gittim. O beşinci kattaki sarı retro duvar kağıtlı odamın penceresinde bir bacağım içeride bir bacağım dışarıya sarkmış oturduğum zamanlarım geldi aklıma. Salonumuzdaki camların önünde 20 santimlik bir pervaz vardı boydan boya. Oralarda çıplak ayak yürüyüşüm geldi sonra aklıma. Annemin ve komşumuzun çığlıkları vardı fonda. Akşam babamla beraber oturmuştuk sonra o pervazda ayaklarımızı aşağıya sarkıtmıştık. O bir sigara yakmıştı. Konuşmadan susup oturmuştuk öyle. Kendi ergenlik sivilcelerimi sıktım bir kez daha bu filmi izlerken. Uzun zaman önce bodruma kilitlediğim anıların kilidini açtım, aralarına daldım.

Filme dönecek olursak, herkeste aynı etkiyi yapmayacaktır biliyorum ve hatta “amaaaann bildiğin Hollywood filmiymiş be redro yani bu muydu izleyin izleyin diye ballandırdığın film” de diyenleriniz çıkabilir. Olsun. Mutlaka izleyin diyorum yine de. Satır aralarını görerek izleyin. Hiç olmadı Kirsten Dunst’ın 18lik hali için bile izleyebilirsiniz.

"One Minute"ımı kendim aldım

2010-05-12T00:16:00.007+03:00

Gün geçmiyor ki bir sivri zeka ürün daha çıkmasın, moda olmasın. Geçenlerde internette gezerken bir kez daha karşılaştığım şeylerden birini paylaşmak istedim seninle sevgili okuyucu. Biliyorsan da artık sana ikinci baskı olmuş olacak. Bihter yüzüğü, Bihter yeleği, Behlül tişörtü, Şehrazat gömleğinden sonra şimdi de sırayı "one minute" kolyesi almış. Davos'ta edilen o laftan sonra benim şımarık öğrencilerimin bile ağzına sakız olmuştu "one minute hocam ehi ehi" şeklinde. Yani tüketim çılgınlığında insanoğlunun ne kadar ileri gidebileceğinin bir göstergesi de bu kolye bence. Üstelik habere göre de ihraç rekorları kırıyormuş. Balkan ülkeleri ve özellikle Dubai yırtınıyormuş bize "one minute" kolyesi yollayın 1500 dolarsa 1500 dolar pırlantalısından, parası neyse veririz diyormuş.

Twitter'ta bug bulan yurdum insanı "one minute"tan kolye yapmış çok mu? Şuraya bir de Baykal'la ilgili birkaç bir şey yazaydım tam olurdu. Madafaka'nın bu konuyla ilgili pek güzel yazısını oku.

Let’s never stop falling in love

2010-04-28T23:34:00.000+03:00

Pazar sabahı oluvermiş bile. Nisan ayının sonundayız. Pencereyi açınca içeri tertemiz havanın, çiçek kokularının ve kuş seslerinin dolduğu mükemmel bir Pazar sabahı işte. Ondan erken uyandığım için kollarından bir parça olsun sıyrılıp bir süre yüzünü, belli belirsiz soluk alış verişini, kocaman ve düzgün parmaklarını izledim. Bembeyaz teninden öptüm. Kıpırdanmaya mırıl mırıl uyanmaya başladığını fark edince hemen kafamı göğsüne gömüp uyuyor numarası yaptım. Yanılmamıştım. Uyandı. Saçlarımdan öptü omzuma dokundu ve uykusuna kaldığı yerden devam etti ben de onu seyretmeye. Orada ne kadar bir zaman onu izledim bilmiyorum. Dudaklarına mini mini bir öpücük kondurup yataktan kalktım. Sessizce camı açtım içeri bahar dolsun diye.

Üzerime ayak bileklerime kadar inen, çiçek desenli, askılı elbisemi geçirip mutfağa doğru çıplak ayak yürüdüm. Ne de olsa bahar gelmişti, ev terliği kavramından kurtulmalıydık. Mutfaktaki tarihi eser denebilecek mini müzik çalara Pink Martini koydum. Demliğe biraz normal çay ve biraz da bergamotlu çay attım. Ekmekleri kızartmak için dilimledim. Bir müzikalde esas kızı oynuyordum adeta. Eteklerimi savurarak dans ederken bizim için kahvaltı hazırlamak… Bahar sabahı… Balkonda kahvaltı keyfi…

Mutluluk bu mudur? Budur!

AVM çocukları

2010-04-26T21:05:00.001+03:00

Yakın çevrem alışveriş merkezlerinden hazzetmediğimi bilirler. Hiç ama hiç sevmem. Çoğunluk sinema için gittiğimse tamamen doğrudur. İşte orada şahit olduğum birkaç şeyden bahsedeceğim. Bundan sonra AVM diyeyim herkes gibi de kurtulayım uzun uzun yazmaktan.

Ankara bilindiği üzere bir yapay şelaleler, yapay göller ve AVM’ler cennetidir. Buraya ziyarete gelenleri önce Anıtkabir’e, sonra Atakule’ye, sonra Tunalı Hilmi Caddesi’ne ve özellikle de Kuğulu Parka götürmek gibi zorunluluklarımız vardır. Şehrin zaten daha da bunlardan başka rekreasyon alanları ve yapay şelaleleri meşhurdur. Eşi dostu kolundan çeke çeke “bak bu da Türkiye’nin bilmem kaçıncı şöyle AVM’si, yok en büyük akvaryumu, yok en büyük vırt, en büyük zırtı, en büyük tırtı” diye AVM’lere iteklemek de artık bir gelenek halini aldı. Son 3 yıldır ise her sokağa bir AVM şeklinde bir politika var ki evlere şenlik. O kadar ki Eskişehir Yolu’nun baş kısmını Bakanlıklar olarak isimlendiren Ankara ili, bence, Odtü kavşağından sonraki yolun tamamını AVM’ler olarak isimlendirmelidir.

Bilindiği üzere bu AVM’ler yoğun olarak çocuklar, bebek arabalarındaki bebekler ve anneler tarafından işgal edilmişlerdir. 3 kuruş aklı olmayan garip ayakkabılı, kocaman takılı, fönlü postişli saçlı, anadilini konuşamayan ama “seksi” kızlardan sonra insanın asaplarını bozan güruh çocuklar ve anneleridir. Nisan ayının sonlarındayız ve havalar düzeldi diyebiliriz. Ankara’da zilyon tane Gülüverli (Gulliver değil Gülüver, evet) rekreasyon alanına gitmek, temiz havadan yararlanıp çocuklarının koşup oynamalarını teşvik etmek varken tembel gençler yetiştirme tercihli annelerin yine favori mekanları AVM’ler.

Sonsuz bir fast food yeme ve çığlık atabilme kabiliyetine sahip çocukların pek yoğun olmadığını bildiğimiz hafta içi bir gün annemle evimizin yakınındaki AVM’ye gittik. Amacımız akşam yemeği hazırlamaya üşendiğimiz için bir şeyler atıştırıp sonrasında da sinemaya gitmekti. Görece sakin bir yemek yemiş çaylarımızı içiyorduk ki “hayvansın!” diye bağıran bir kadın sesi duyduk. Aman kadını taciz ettiler herhalde korkuyla kafamızı çevirmiştik ki iki masa yanımızdaki annenin çocuğuna bağırdığını gördük. Tam o anda kadın devam etti “hayvansın! Yeme şunları diyorum hala yiyorsun. Hayvansın ben gidiyorum,” dedi ve eşyalarını toplayarak masadan kalkıp gitti. Arkasından da 8-9 yaşlarında biraz göbekli olan oğlu kafası önde kumpirini ve portakal suyunu bırakarak kafası önünde annesini izledi. Hayatımızın şokunu yaşadık sanırım orada bulunan 7-8 kişi. Hangi anne kendi aldığı yiyeceği yiyen çocuğuna “hayvansın” diye bağırır? Bunu herkesi içinde yapmasına ise hiç değinmiyorum bile. Annemle ilk şoku atlattıktan sonra “herkes çocuk sahibi olmamalı” önermemiz üzerinde kısa bir konuşma yaptıktan sonra tedirgince kalkıp sinema salonuna yöneldik.

Annem, altyazılı film izlemekten yorulduğu için vizyondaki yerli bir komedi filmini seçip yerlerimize kurulduk. Hafta içi olduğundan salon da tenhaydı. Hemen önümüzde bir anne 8-9 yaşındaki oğluyla oturmuş patlamış mısır yiyip kola içiyorlar, gülerek filmi izliyorlardı. Film arasında gülüp şakalaşan bu anne oğlu görünce, yemek yerken oğluna “hayvansın!” diye bağıran anneyi hatırladık. Kafamızda ister istemez kıyasladık ve tütütütü maşallah dedik. Film bittikten sonra bütün salon abuk koridorlardan geçerek çıkışa doğru ilerliyorduk ki bir annenin daha azarlamalarını duyduk: “Ya sana inanmıyorum. Tuvaletini mi yaptın buradaki tuvalete? Tutsana 10 dakika sonra evdeyiz. Sen de her tuvalete girip çişini yapıyorsun. Ne biçim çocuksun. Bıkbıkbıkbıkbık” Az önce imrenerek baktığımız anne oğuldan geliyordu bu sesler de. Sanki bu anne çocukken kendisi hiç tuvaletini kaçırmadı. Çocuğu altına kaçırmayıp da tek başına tuvalete gittiği için sevineceği yerde hijyen manyaklığı içinde herkesin içinde oğluna bağırmayı seçmişti bu anne de.

Bizim zamanımızda ile başlayan ifadelerden hoşlanmasam da bu durumda onu kullanmak durumundayım. İşte kullanıyorum okuyucu hazır mısın? Bizim zamanımızda, çocuklar tek başlarına sokağa çıkar arkadaşlarıyla akşama kadar oynarlardı, annelerimizin en büyük derdi bizim beslenmemiz ve ağzımızın yüzümüzün temiz olmasıydı. Güdümlü anne terliğini gerçekten yaramazlık yapıp sağa sola ya da kendimize zarar verdiğimizde yerdik.

Özetle, herkes anne baba olmayı hak etmiyor. Sabrı ve sevgisi olmayan insanlar kendi tercihlerini kullanmalı ve sırf eşi dostu, komşusu, arkadaşı ya da rakip gördüğü her kim varsa ondan özenip çocuk yapmamalı. Genelleme yapmak çok risklidir ve doğru değildir aslında biliyorum ama sorunlu çocukların oluşmasında anne babaların tutarsız davranışlarının ve mükemmeliyetçi hırslarının en büyük rolü oynadığını düşünüyorum.

Ve Black Box Recorder’ın bu şarkısının da duruma cuk oturması. Sözlerine buradan bakarak tekrar dinleyin.

attenzione prostitute!

2010-04-20T22:54:00.004+03:00

Nisan ayının ilk günlerinden beri birkaç yerde karşıma çıkan bir haberdi bu. Yazmak için anca fırsat bulabildim. Haberin orijinaline şuradan bakabilirsiniz.

İngilizce bilmeyen okuyucular için şöyle özet geçeyim. İtalya’nın Treviso kentinden ilginç bir tabela örneği bu. Kentteki fahişelerden bunalan belediye başkanı amme hizmeti olaraktan bu tabelayı şehrin en işlek caddesine konduruvermiş. Yukarıdaki fotoğrafta da gördüğünüz gibi bildiğimiz yaya geçidi işaretlerinden birini deforme etmiş. Fahişeyi tanımlamak içinse koca memeli, mini etekli, yüksek ökçeli ayakkabılı bir kadın çizilmiş. Yani tabelanın varlığına mı sövsem yoksa çizilen fahişe klişesine mi derken şöyle bir laf geçiyor haberde “Motorists and pedestrians have complained that the sign is 'confusing', saying they don't know if it means to watch out for crossing hookers or if it means prostitutes operate in the area.” Türkçesi “ Yayalar ve sürücüler, karşıdan karşıya geçen hayat kadınlarına dikkat etmeleri anlamına mı yoksa bölgede hayat kadınlarının çalıştığı anlamına mı geldiğini bilemediklerini söyleyerek tabelanın kafa karıştırıcı olmasından yakınıyorlar.” Bu yorumu da okuduktan sonra güldüm ve haberi geçtim. Treviso Belediye Başkanı’na ve halkına buradan el sallıyorum bir de Almanya’daki yengeme. Gelirken bir kere de çikolata yerine başka bir şey getir be cimri kadın.

Haberin sonrasını araştıracak pek vaktim olmadı. Yanlış ya da eksik olduğum yanlar varsa düzeltin lütfen. Bu haber belki de bizim şu düdüklü tencereye sıkışan çocuk haberi gibi ısıtılıp ısıtılıp uzun zamandır önümüze sunuluyor da olabilir. Bilemiyorum ama ben bizim İ. Melih Gökçek’ten de bu tür yaratıcı tabela çalışmaları bekliyorum. Bizde daha çok “Konutlarınız hayırlı olsun. R.T. E.” gibi anıtlar var. Trafik tabelalarında, bildiğim kadarıyla, o kadar yaratıcı değiliz. En fazla yıllardır herkesin bildiği cadde isimleri saçma sapan değiştiriliyor. Biraz Treviso belediyesinden feyz alınmasının ve daha yaratıcı olunmasının vakti geldi bence.

makrocuyum ezelden

2010-04-19T21:02:00.004+03:00

Pek bir yoğun geçen dört günün ardından yine buralardayım. Konser koşturmacasından sonra bu haftasonu da eve tıkılmayalım gezelim görelim şeklinde bir atakla kendimizi yollara vurduk.

Cumartesi günü evceğizimizden çıkıp Dikmen Vadisi’ne yürüdük. M ile beraber fotoğraf aşkına makro çalışmalar yaptık. M’nin ben yaşlı fotoğrafı çekeceğim diye inatlaşması ve kitap okuyup sigara içen yaşlı bir amcanın ona hayır fotoğrafımı çekemezsin deyişi, bu sırada bizim oradaki güvenlikçi bir adamla vadi ve kuralları hakkında bilgi almamız, İ’nin siz fotoğraf çekemiyorsunuz bak makro şöyle olacak aferin redro cancaazım olmuş bak M böyle çekeceksin demesi, benim şımarmam, yüz kadar merdiven basamağını bir fiil hızlı adımlarla çıkmamız, üç tane adamı zorla Atakule’ye kadar yürütmem ki Hoşdere civarında sevdiceğimi tabiri caizse omzumda taşıdığım doğrudur. Bu aradaki mesafe, Ankara’yı bilenler höh demeye devam edeceklerdir, uzak olduğu kadar yokuşludur da sevgili okuyucu. O sıcak havada oramızdan buramızdan ter de akmıştır. Amma ve lakin şıklığımdan ve hanfendiliğimden asla ödün vermediğimi de bu fırsatla belirtmek isterim. Elbisemle ve bilekten bağlama ilginç ayakkabımla ikisi göbekli bir zargana balığı kadar zayıf erkeği zorla Atakule’den Seymenler Parkı’na şahsıma doğru yöneltilmiş bir takım küfürler ve kötü sözler eşliğinde de olsa yürüttüğüm ise kesinlikle doğrudur. Bunu inkar etmiyorum bilakis gururla söylüyorum. Sonradan ordaki çimlere yayılınca her şeyi unuttular. Akşam Voodoo Blues’da bira içeceğiz söz diye onlara rüşvet vermiş miydim? Evet, vermiştim. Cumartesi akşamı da orada İnadına Blues’u dinleyip kendimize mükemmel bir blues ziyafeti de çektik. Tavsiye ediyorum Ankara’daki herkese. Cumartesi akşamları küçücük mekanlarda zaten evde de dinleyebileceğiniz şarkıları dinlemektense Voodoo Blues’a gelip İnadına Blues grubunu dinlemelisiniz. Şurdan grup hakkında az da olsa bilgi edinebilirsiniz.

Sevgili okuyucu, sana şöyle gezdim, böyle eğlendim demek pek de istemesem de güzel bir haftasonu geçirdim ne yalan söyleyeyim? Pazar günü de İ, 6 farklı gömlek ve 6 farklı tişört denedikten sonra benim seçtiğim gömleğe boyun eğdi de sonunda evden çıkabildik ve banliyö treniyle Kayaş’a gittik arkadaşlarla. Tren beklerken aditia ve buz benim katiyen sevmediğim güvercinlere simitlerinden minik parçalar attılar. En sonunda kahraman ve çevik serçeler geldi de güvercinleri kaçırdılar ya en çok o zaman sevindim işte. Kayaş’ta, Mavi Göl diye bir yer var, yakın, yürüyerek gidersiniz diyen amcaya da buradan selam ederim. 3 kmlik yol yakın değildir, hele ki yokuş olunca tam bir azaptır! Allahtan manzarası güzeldi de gittiğimize deydi. Her ne kadar milletin mangalda yaptığı cızbızların kokusunu alıp yutkunsak da güzeldi. Ağaçların altında uyumak, şarkı söylemek, semaver çayı ve muhabbet, buzun fikri olan cezalı top oyunu (cezası: topu düşüren sağ elinin işaret parmağını topun üzerine koyar ve 4’ten başlayarak topun etrafında parmağını kaldırmadan ve topa bakarak döner. Ceza sayısı her turda bir arttırılarak devam eder. Bizzat 9, 5 ve 9 kez döndüm. Çok acayip bir kafası var. Herkese tavsiye ederim), sonrası yağmur altında koraller söyleme ve trenle eve dönme, beraberce yemek yeme, evde bira ve çekirdek (lanet olsun deyip bir türlü bırakamadığımız o çekirdek var ya bebek oh bebek) eşliğinde sohbet etme ve yorgunluktan yığılan bedenlerimizi evlerimize sürükleme şeklindeydi. Hala çok yorgunum. Bir duş alıp yatayım ben. Sen de şu videoyu izlersin. Bu videoyu ne kadar çok sevdiğimi beni yakından tanıyanlar bilirler. Hatta "oldu bak bunla evlenirim ben" bile diyorum benle buradaki gibi dans edebilecek adamla. Buradan izninle sevdiceğime de ince bir mesaj göndermek istiyorum sevgili okuyucu. Buyur burdan yak bakalım.

Editors - You Don't Know Love
Yükleyen piasrecordings. - DiÄ�er müzik videolarÄ±na göz atÄ±n.

P.S. Eyjafjallajökull buzulunun altındaki yanardağ patladı ve bulutlardan bir demet Türkiye de yararlanacak. Bu sebepten pek çok kaynaktan öğrendiğim kadarıyla Salı’dan itibaren Cuma’ya kadar buralarda dolanacakmış. Asit yağmuru tehlikesi var filan deniyor. Korktum bildiğin. Şemsiyesiz, ceketsiz dışarı çıkmayın. Tırstırstırstırstırstırs koşarak uzaklaş.

“Ya aşkitom yeaaaağğğ” (ıyk) ya da “usandım bu yağmurlu havalardan” kasidesi

2010-04-08T23:04:00.002+03:00

Hah tam da dediydim “tamam artık bahar geldi, sıcacık havalar, oh mis gibi güneş var, yayılalım çimlerde çeşitli biçimlerde” diye. Ankara yine yağmurlu, çamurlu, serin ve bir o kadar da kasvetli. “Ay artık havalar da ısındı sıcak şarap mevsimi geçti” demiştik geçen gün aditia’yla. Yalanmış meğer. Geçmemiş. Hala serinmiş havalar. Kandırılmışız sadece. Evin içinde hırkasız gezilmiyormuş. Yosun tuttuk artık yetmedi mi?

Şemsiye kullanmayı pek pratik bulmadığım için mümkün olduğunca taşımaktan kaçınıyorum. Peki ya diğer insanlar? “Ammaaa lakin ki öyle değildir.” Yağmurlu günlerde daha fazla küfrettiğimi fark ettim. Nedeni yağmurlu günlerde sokakta şemsiyelerini insanların gözüne sokarak ilerlemeyi seven yaya modelidir. Bir de bunun kırmızı ışığa takılmayayım diye son sürat geçmek suretiyle yayaları yağmurdan daha çok ve hatta tabiri caizse donuna kadar ıslatan sürücü modeli var. Bence bu ikisini karşı karşıya getirirsek dünyanın en büyük sorunlarından biri daha çözülecektir.

Bu aralar takıldığım bir diğer noktaysa sürekli “güzelim” ifadesini kullanan insanlar. Tatlım, hayatım, canım ve hatta aşkitom diyen (evet son zamanlarda “aşkitom”u kullanan çok fazla insan var) insanlara bir dereceye kadar katlanabiliyorum ama “güzelim”i duyunca bende sigortalar atıyor. Mazlumu getirin bana diyorum. Bileklerimi ovsunlar beni sakinleştirsinler istiyorum. Bunun nedeni için çocukluğuma inmeye gerek yok. Hatta bazı dövülesi insanların söylediği gibi “gerenk yok böbeeeğğm” diyorum ve kahvemi höpürdetmeye gidiyorum. Su ısıtayım derken yine yakmayayım çaydanlığı yoksa ıslak havluyu kapıp kovalama sırası anneme geçecek.

Photo (Evet google’a “güzelim” yazıp çıkan ilk fotoyu koydum.)

Manuet

2010-04-02T20:44:00.003+03:00

Bach şu an mezarından çıkıp da hortlasa gırtlağımı sıkar mıydı acaba? İlahi aşk ile dolu dolu olan ve bir o kadar da libidosu yüksek besteci benim şu nazik satırlarıma o kadar haşin bir tepki vermez umarım. Mezarında ters de dönmesin sakın. Bu sefer bambaşka hislerle doluyum bunu dinlerken. Artık daha fazla odunluk yapmayı bir kenara bıraktım ve bana doğru uzatılmış o eli tuttum biliyorsun sevgili okuyucu. Şurada da sana çıtlatmıştım hatırlarsan. Sonuç olarak mutluyum ve huzurluyum. Paranoyalarımdan sıyrıldım, dağınık hatun halimi bir köşeye fırlattım ve şimdi oldu artık diyebiliyorum.

Bir süredir uğramıyordum buralara. Neden yazmıyorsun diye dürtükleyen birileri de olmadığı için iyice yaymıştım. Şimdi de öyle zevzekleniyorum bilgisayar başında aslında. Bu parçaya daha fazla kayıtsız kalamadım ve ne yazsam diye düşünmeden geçtim klavyenin başına.

Reader’dan takip edenler fark etmemişlerdir tabii ki birkaç hafta önce blogun temasını değiştirdim. Değiştirdim de demeyelim bu olsun bu olmasın kısmında katkıda bulundum sadece. “Ya ben bu temamı beğenmiyorum. Milletin ne güzel blogları var. Bir de benimkine bak hıh. Bu ne sikkoluktur. Çok mutsuzum. Şuradaki twitter şeysine tıklayınca bile benim twitterım değil başkasının twitter’ı çıkıyor. Ağlayacağım ya ben bu işlerden niye anlamıyorum. Bak senin blogun ne güzel. Sen kendin mi yaptın?...” diye devam eden zırıltılarıma dayanamayan sevgilim tüm Pazar gününü bana ayırdı ve neredeyse 1000 tane şablon arasından bana bir tanesini beğendirtti. Kodlarla oynamayı bilmek ne güzel şeymiş. Arka plandaki tahtalar dışında her şey olmuş durumda. Kendisine uygun şekillerde teşekkür de ettim yani sevgili okuyucu merak etmeyesin. O kadar da hödük değilim.

Bir an evvel yarın olsun. Hava güzel olsun. Geçen hafta olduğu gibi gezelim, lunaparka gidelim. O korktuğu için tüm kamikaze vs dönmeli düşmeli aletlere karşıdan bakalım, en azından “galaksi”ye binip yüreğini hoplattıralım istiyorum. Sonra da çimlere kaygısızca uzanıp güneşin keyfini sürelim. Gülüşelim, öpüşelim. “Öf yandım” deyip kalkayım gideyim ikimize dondurma alayım. Tüm gün bahar güneşinin altında tembellik yapalım. Hatta ben onun o kuru dizine yatmış bıdı bıdı konuşurken arkadaşlarımız yanımıza gelsin “size bira getirdik kalkın da içelim” desinler. Günümüzün fon müziği olarak da bu parça çalsın. Çünkü bu aralar ne zaman bunu dinlesem, onu düşünüyorum. Liseli aşıklar gibi heyecanlanıyorum ve böylesi bir gün hayal ediyorum. Bildiğin kekoya bağlıyorum an itibariyle farkındayım ama ne yapayım? Mutluyum.

Pardon, iki tequila sunrise alabilir miyiz? Bol buzlu olsun ve lütfen pipet koymayın.

photo

kuru kuru

2010-03-25T23:10:00.003+02:00

Yağmurlu bir öğlen uyandı. Günü bugün de kaçırmıştı. Ağzı kupkuruydu. Günlerdir tek yapabildiği 3 sene önce beraber geçirdikleri o son Cuma gününü tekrar tekrar kafasında yaşamaktı. Sürekli sigara içip küçüçük odasının penceresinin önüne konan güvercinleri kovalıyordu. Acıkınca annesinin memleketten gönderdiği elma ve cevizlerden atıştırıyordu. İş bulmak için hiçbir çabası yoktu. Bir şekilde yaşayabiliyordu. 32 yaşındaydı. En çok sevdiği ve en çok nefret ettiği şehir İstanbul’da yaşıyordu. En sevdiği şey olan müzikten para kazanıyordu. Son kırıntılarını döktüğü bir mail atmıştı ona askerdeyken geçen yaz: “nasılsın umarım iyisindir ben polatlıda askerim askeri gazinoda müzik,garsonluk vs. yapıyorum işte 2ay kaldı çarşı izinlerinde sadece polatlı merkeze inebiliyoruz.. eğer ziyaret etmek istersen seni görmek isterim beklerim, tabi görüşmek istemezsen ya da erkek arkadaşın izin vermezse saygılar, iyi bak kendine bir tek diileğiim vaaar mutlu oool yeeeteeer!” Cevapsa tam ona yaraşır kuruluktaydı: “merhaba, teşekkür ederim iyiyim sen de iyisindir umarım. mailini yeni gördüm. askerliğinin az kalmasına ve dahası polatlı'da olmasına çok sevindim. çok iyi olmuş senin için. seni ziyaret etmeme erkek arkadaşım bir şey demez ama yine de kendim pek doğru bulmuyorum. bunca zaman sonra iyi haberlerini almak güzel yine de. en azından artık hayatını daha düzenli hale koyduğunu görmek daha da güzel. umarım her şey yolunda gider bundan sonra hayatında. hayırlı tezkereler şimdiden. kendine iyi bak.” Bir şeyler hala yitikti. “Bahar telaşı” düşündü sonra bir de “beyaz dalga” vardı. Gülümsedi kendi kendine. Bir sigara yaktı. Tıraş olmak üzere banyoya doğru yürüdü.

photo

8 Dakika

2010-03-18T23:12:00.002+02:00

Şekerli yoğurttan nefret ederim. Bir kaşığı bile beni kusturmaya yeter. O günkü 8 saatlik siestanın ardından yaşadığım 8 dakikalık fiestadan sonra da bu hissi yaşamıştım. Bir daha görmek istemediğimi dahası sırf görmemek için elimden geleni yapacağımı biliyordum. Janjanlı pakete aldanıp da ürün almamak lazım sevgili okuyucu, şarkı güzel bak sen onu dinle. Başka bir hikaye filan anlatacak değilim. Girizgah yapıyorum filan da sanılmasın. Öyle kafama göre takılıyorum.

Mart ayı bilindiği gibi en çok kedilere yarayan aydır. Çalıştığım yerin kocaman yemyeşil bir bahçesi var. Eh doğanın çağrısına kulak veren pek kıymetli kedi mahlukatı da yeşil alanı bulmuşken kullanmadan etmiyor. Bir bağırtı, bir devrilen saksıların taşların sesi, üzerlerine su atıp onları kovalayan insanların sesi derken buralar çok hareketli.

Bu hafta o kadar soğuktu ki Ankara yani burnumdaki sümük dondu neredeyse. Haftasonu bahar gibi olacakmış ısınacakmış diyor meteoroloji yetkilileri ama onlara da ne kadar güven olur bilemiyorum. Tek istediğim sevgilimle kaygısızca çimlerin üzerine yatıp güneşin keyfini sürmek.

Aman şimdi kim açıp da Lost’un yeni bölümünü seyredecek. Bitse de kurtulsak diyebileceğim bir diziye dönüşmüş olması ne acı. Tıpkı sigara gibi bir alışkanlık oldu. Bir türlü bırakamıyorsun ama tat da almıyorsun. Öyle bir halde benim için. En iyisi Lost izleyeyim ben. Bu yazı da bir yere varmayacak. Anlaşıldı.

photo

fantastik rüyalar dilerim vol.2

2010-03-15T00:29:00.002+02:00

Lost adasına ilk kez düşmüş Jack Shephard kadar şaşkın bir şekilde etrafıma bakınırken kocaman bir gökdelen görüyorum. Tepesi görünmüyor, bulutların arasında kalmış. Petronas Kuleleri yanında halt etmiş. O kadar yüksek. Gerçi ömrümde Petronas Kulelerini çıplak gözle görmüşlüğüm yok ama çok yüksekti işte bunlar da uzatmayayım daha fazla. Hipnotize olmuş bir şekilde ona doğru yürüyorum. Yaklaştıkça mikrop kadar olduğumu fark ediyorum yanında. O kadar kocaman yani anlatabiliyor muyum? Evet hala uzatıyorum farkındayım neyse yüksekliğine vay anasını sayın seyirciler kıvamında böyle şapşal bakıyorum. Alıklığım geçince fark ediyorum ki gökdelen aslında havada duruyor. Yani sanılmasın ki almış başını uça uça gidiyor. Çok değil bir kat yüksekliğinde filan havada duruyor sabit bir şekilde. “Yok artık, mutlaka vardır bir şeyler. Olur mu hiç öyle şey? Koskoca gökdelen nasıl havada durur? Şahitleri mi var Kayseri otobüsü de değil ki anasını satayım bir haller gelsin havada dursun?” diyorum ve altına giriveriyorum gökdelenin. Bütün korku filmleri nasıl gerizekalı kızların böyle tuhaf yerlere girmeleriyle başlıyorsa benim bu hareketimle de farklı bir şey olmadı aslında. Ve olaylar gelişir kıvamında devam etti her şey. Gökdelenin içine girince 4 köşesinden incecik kolonların tuttuğunu görüyorum. “Ohannes bu kadar ağırlığı nasıl taşıyor bunlar? Acaba neden yapılmış bir bakayım,” diye bir tanesine doğru yaklaşmaya başlıyorum. Ben yaklaştıkça kolonun sağ tarafından başlayıp diğer kolona kadar siyah bir duvar oluşuyor. Donup kalıyorum bir süre, sonra duvara dokunmak için elimi uzatıyorum. Duvar yumuşak biraz. Yatak başlıkları gibi deri bir maddeden yapılmış sanki. Kolona dokunmak için kafamı sola çeviriyorum. İlla dokunup o kolonun nasıl bir maddeden yapıldığını bulmam lazım. Bu sefer de kolonun sol tarafına aynı şeyler oluyor. Siyah, deri yatak başlıkları gibi yumuşak duvar yine. Bu sefer koşarak diğer kolona doğru gidiyorum, ona da dokunmak için uzanıyorum. Diğer kolonlarda da aynı şeyler oluyor. Derken derken dört bir tarafım simsiyah duvarlarla kaplanmış ve ben karanlıkta o gökdelenin altına örümcek ağına takılan sinek gibi sıkışıp kalıyorum. Çığlık atıp yardım istemeye çalışıyorum ama odanın ses geçirmez olduğunu boş olduğu halde yankı olmamasından anlıyorum. Sonra da uyanıyorum ve neredeyse tüm Cumartesi gününü tutulmuş bir boyunla geçiriyorum.

Fantastik rüyalar dilerim

2010-03-12T00:10:00.001+02:00

Kronik uykusuz geçen bir dönemin ardından artık erkenden yatar uyur oldum. Hatta bebekler gibi uyuduğum bile söylenebilir. 11 oldu mu bir ağırlık çöküyor üzerime, yatak neredeyse seksi bir ses tonuyla beni kucağına çağırıyor ve ben küt diye gidiyorum. Bir kere de bir konuda dengeli olsaydım. Ya hiç uyumuyorum ya çok uyuyorum. Daha birkaç hafta öncesine kadar günde 3 saatlik uykuyla geziyordum. Sanki gece uyuyunca yapmam gereken bir çok şeyi yapmıyormuşum gibi bir suçluluk duyuyordum o aralar. Kafamda da kırk tilki vardı gerçi onlarda uyku kaçırmada kahveden filan daha etkilidir bilirsiniz. Yine de vücut sağlığı olarak daha iyi oldum böyle uyuyunca. Cildim düzelmeye başladı. Bunda tekrar kalbimin çarpmasını sağlayan adamın da büyük payı olduğunu da unutmamak gerek.

İşin ilginç yanı uyku düzenimle birlikte rüyalarım da düzelmeye başladı. Dün gece çok yakın arkadaşlarımdan bir tanesini olan B.’yi gördüm rüyamda. “Bak ben memelerimi yaptırdım,” diye geliyor yanıma. Heyecan içinde “aaaa aç bakalım,” diyorum. “Çok beğeneceksin,” diyor. Bekliyorum ki silikonlu güzel meme yaptırmıştır kendine diye ama ohannes o da nesi? Hatun kendine bir tane daha meme yaptırmış. İki memesinin ortasında bir tane daha meme var. Hani şu internette bulabileceğiniz türden anomalilerdeki gibi. 3 meme! Üstelik üçü de minik! “Ayyy bu ne be,” diyorum. “Çok güzel olmuş de mi,” diyor. “Sapıttın mı kızım,” diyorum ben o ise heyecanla “ Bu doktor çok iyi bir insan. Sağ olsun benden çok az bir ücret aldı yoksa nasıl yaptırayım,” diye cevaplıyor. Olayın fantastik kısmı ise şu ortaya yaptırdığı 3. meme şeffaf ve mavi. Sonra uyandım sanırım hatırlamıyorum daha fazla bir şey.

Uyusam ayrı bir dert uyumayıp da düşüncelere dalsam ayrı bir dert sevgili okuyucu. Herkese fantastik rüyalar dilerim.

Pardon beyefendi televizyonun sesini biraz kısabilir misiniz? Uyuyamıyoruz yukarıda bak saat kaç oldu? Evet sana diyorum komşu kıs şunun sesini yoksa sabah 6’da inadımdan kalkıp süpürge yaparım!

I'm a Cyborg, But That's OK

2010-03-11T23:47:00.001+02:00

Filmin orijinal adı Saibogujiman Kwenchana, pek çoğumuzun bildiği ismiyle “I'm a Cyborg, But That's OK.” Türkçeye “Ben Bir Robotum Ama Sorun Değil” olarak çevrilmiş. Bence sorun. Bir kere robot ve cyborg kavramları birbirinden çok ayrıdır. Cyborg sibernetik organizmanın kısaltılmasıdır. Bünyesinde organik yapıyı ve mekaniği bir arada bulunduran yapılardır, robotlar gibi tamamen mekanik değildir. Bir de insan görünümlü robotlar vardır onlara da android denir. Lütfen bu kavramlar birbirine karıştırılmasın. O yüzden önce “cyborg”ü robot olarak çevirenlere selam edip devam ediyorum.

Film 2006 yapımı ve pek çoğumuzun Old Boy’un yönetmeni olarak bildiğimiz Chan-wook Park’ın filmi. Hollywood’un vıcık vıcık romantik komedilerinden fenalık gelen herkese bu Kore filmini tavsiye ediyorum. Bir süredir arşivimde bulunan filmi daha yeni izleyebildim. Eşime dostuma izleyin mutlaka diye direttiğim filmlerden biri oluverdi. Sonra da neden bloga atmıyorum bunu dedim. Olayın özü budur.

Filmi youtube'ta videolara bakarken keşfettim. Yazıyı spoiler kaynatacak değilim. Yukarıda beni filmi hemen edinmeye iten videoyu paylaşıyorum zaten. Film esas kızımız Young-goon’un fabrikada radyo yapma sahnesiyle açılıyor. Kendisinin bir cyborg olduğuna inanan Young-goon bir takım yönlendirici diye niteleyebileceğimiz sesler duyuyor ve kendine “zarar” veriyor. Sonrasında da akıl hastanesini boyluyor. Bozulmaktan korktuğu için yemek yemeyi reddediyor ve kendisi gibi mekanik objelerle konuşmaya başlıyor. Tek amacı kendisinin fare olduğunu düşünen ve sadece turp ile beslenen her şeyden çok sevdiği büyükannesini bir süre önce kaldırıldığı hastaneden kaçırmak olan Young-goon, hastanede ping-pong üstadı esas oğlanımız Il-sun ile karşılaşıyor. Il-sun ping-pong üstadı olmasının yanı sıra çok da iyi bir hırsız. Sonrasında da zaten “ve olaylar gelişir” kısmı geliyor.

filmden snapshotlarım:

iyi seyirler.

Loli phabay

2010-02-28T19:49:00.000+02:00

Her şey bununla başladı sanırım. Kucağında sıcacık derin bir uykuya dalmıştım o gece. Sonrasında korkup kaçmış olabilirim bir miktar. Dün gece arkadaşın biri ikimize özel iki tekila söyleyinceye kadar durumun ayrımına varamamıştım. Bugün farkındayım. İyi oldu böyle.

in the dark

2010-02-28T18:43:00.000+02:00

2006 yılının Kasım ayında işe başlamıştım. İlk günümü dün gibi hatırlıyorum. Yılın o vaktine rağmen güneşli sıcacık bir gündü. Sanki doğa bana torpil geçmiş gibiydi. Cumartesiydi günlerden ve yoğunluktan aklını oynatabilirdin. İşimi sevdim. Bana ailemle ve evimle ilgili sıkıntılarımı, son 1 yıldır İstanbul’da yaşayan sevgilimin sıkıntılarını, yeme ve uyku problemlerimin hepsini unutturmuştu. Hani sihirli bir değnek değse bu kadar olur bile diyebilirdim o kadar optimist olsaydım. 6 kadın ve 1 erkek ofisin en büyük odasında beraberce çalışıyorduk. Tahminen 2 ay sonra ilginç derecede sakin bir Cumartesi öğleden sonra elinde bir tomar kağıt ve sırtında bir laptop çantasıyla ofise girdi. Siyah bir montu, açık mavi renkte bir kotu ve spor ayakkabıları vardı. Thea’ya doğru yürüdü ve elindeki kağıt tomarlarından bir kısmını seçip ona uzattı. Belli ki derli toplu biri değildi. Kusursuz bir aksanla ve müthiş parlak gözlerle konuşmaya başladı. Onu hayatımın içinde daha pek çok kez göreceğimi anlamıştım.

Her kahve molasında elinde ikimiz için birer kupa kahve veya çayla yanıma gelir oldu. Sonra sonra molalar uzamaya başladı, kıkırdaşmalar kahkahalara döndü. En büyük zevklerimizden biri de birbirimizle herkesin içinde dalga geçmekti. Ha buna bizden başka kimse gülmüyordu ama olsun. Birbirimize o kadar çok benziyorduk ki. Yani demek istediğim sadece kafa olarak değil fiziksel olarak da benziyorduk, giyim tarzı olarak da, müzikal zevk olarak da. Ben daha alternatif ve indie şeyler dinlemesi için onu zorlarken o da bana elektronik müzik dayatıyordu.

İşyerindeki samimi arkadaşlarımdan D bir gün beni yanına çekip “siz H ile çıkıyorsunuz değil mi? İlk gördüğümde anlamıştım zaten,” dedi. Hemen savunmaya geçmiştim kendimi çok iyi hatırlıyorum: “Yaa ne alakası var canım, biz arkadaşız (hep öyle derler). Hem biliyorsun benim uzakta da olsa bir sevgilim var. Yapamam böyle bir şeyi. Hani yani o olmasaydı da olmaz öyle şey. O ve ben. Ne alakası var cidden bari sen yapma böyle D abartmayın gözünüzü seveyim.” Söylediklerime kendimde inanmamıştım aslında. İş çıkışı birlikte gittiğimizi mi görmüştü acaba?

Bu arada biz neredeyse her gün işten beraber çıkar olmuştuk. Eve gittiğimizde de msnden devam ediyorduk konuşmaya. Sürekli konuşuyorduk sürekli bazen yoruluyordum en az benim kadar çenebazdı. Klasik muhabbetler işte okuyucu yani ne kadar çok benzediğimizi keşfetmeler ama ailelerimiz bile mi benzerdi ha sorarım sana. Böylesi msn gecelerinden bana şu an yukarıdaki widgettan dinlediğiniz şarkıyı yolladı. Yeni çıkmıştı bu şarkı o zaman ve tam sana göre istediğin gibi melodik diye de eklemişti. Sanırım yaklaşık 2-3 hafta boyunca bu şarkıyla yatıp kalktım diyebilirim. Dayanamazdım artık söyledim. “H benim İstanbul’da bir sevgilim var. Son 1 senedir İstanbul’da yaşıyor ve bazen hafta sonları ortadan kaybolduğumda onun yanına gidiyorum. Bu zamana kadar sana hiç söyleme fırsatım olmadı. Biz 3,5 senedir birlikteyiz.” Çat diye. Tokat gibi çarptı sözlerim. Belli etmemeye çalışsa da yeşil gözlerinin ardındaki şoku gördüm.

Birkaç gün sonra konuşmadan bunun da üstesinden geldik. Sonrasında ben ona sorunlarımızı anlatmaya başladım. Bana o kadar güzel tavsiyelerde bulundu ki istesem ilişkimi kurtarabilirdim. Tercih etmedim. Sevgilim yerine onun arkadaşlığını seçtim. Aşağı yukarı aynı günlere denk gelir eski cvleri karıştırıp da benden tam 10 yaş büyük olduğunu görmem. Herkesin söylemediği şeyler vardı. Olsun önemli değil. İstanbul’a gittim. 4.yıl dönümümüzdü o gün. Sevgilimden ayrıldım ve sırtımda ve gırtlağımda onun ağırlığıyla Ankara’ya geri döndüm. Hala Beşiktaş’ta gezinirken gerilirim aradan 3 sene geçmiş halbuki.

O zamanlar Lost 3. sezondaydı. En başından oturup beraberce izlemeye karar vermiştik. Sonrası haftada en az 3 gün onda kalıyordum. Üzerime onun L beden koyu yeşil eşofman altını ve mor siyah çizgili tişörtünü geçiriyordum. Patlamış mısır ve çay eşliğinde yatağına kurulup gece boyu Lost seyrediyorduk. Eve girer girmez yaptığı ilk şey bilgisayardan bu şarkıyı açmak olurdu. Geceleri onun çift kişilik yatağında yan yana uyurduk. Hiç sevişmedik, hiç öpüşmedik, hatta hiç sarılmadık bile birbirimize. Sonra ben gidip başka bir adamla boklar yedim, sonra sevgili oldum. O da iş yerinden başka bir kızla çıkmaya başladı. İş değiştirdim. Koptuk bir süre. Ama hiçbir zaman ayrılmadık. Hatta en bunalımlı olduğum zamanları sezer ve arar. “Redro delisi napıyorsun diye” ya da birden beni dürterler ben onu ararım. Konuşuruz sanki aylardır görüşmeyen biz değilmişiz gibi. O şimdi şu sıralar başka bir kızla nişanlı bense hala dikiş tutturmaya uğraşıyorum. Sevgili olup çuvallamaktan ve harcamaktansa, hiç bir araya gelmeyip arkadaş kalarak tüm hayatın boyunca o insanı yanında tutmak bazen daha doğru bir tercih olabiliyor. Ne zaman bu şarkıyı duysam işte bütün bunlar bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyor. Tam da 3 yıl önce bu zamanlardı. Zaman çok hızlı ve kokuları unutamadığım gibi sesleri de unutamıyorum maalesef.

maydanoz

2010-02-26T09:41:00.006+02:00

Bu aralar kendimi maydanoza verdim. Neredeyse her öğün maydanoz yiyorum. Hani yani delisi olduğumdan filan da değil. Sigara tiryakilerinin farkında olmadan arka arkaya sigara yakmaları gibiydi aslında benim maydanozla olan ilişkim. Bir süre sonra zaten tadını da almamaya başlıyorsunuz. Öyle çok bir anlam yüklemeye falan da gerek yok. Bildiğin yeşil yapraklı ot işte maydanoz. Biraz daha farklı diğerlerinden tadı az baharlı hepi topu bütün numarası da bu zaten. Kanımızdaki Egelilik zaten “ye ye ot ye, hatta biraz limon sık, zeytinyağı da gezdir üstüne” diye dürtükler bizi sürekli de bu maydanoz sevdası nedir anlamadım. Cümle içinde bile kullanasım geliyor. Hani kaliteli, güzel cümleler olsa neyse (o da ne demekse). “Ben dün pazardan maydanoz aldım.” “Rica edeceğim her boka maydanoz olmayınız.” Yeminle maydanoz zehirlenmesi diye bir şey varsa ondan geçireceğim. Yakındır. Sonra bu redro nerelerde filan derseniz bilin ki hastanede maydanoz zehirlenmesinden yatmış bir kolumdan serum yerken hemşirelere doktorlara “Allasen maydanoz verin bana. Maydanoooozzz” diye yalvarıyorumdur. Bu uğurda kriz geçirmiş olabilirim. Bunun bir üst basamağı damardan maydanoz suyu almak olacak. Maydanoz saplarını kaynatıp içiyordu annem bir ara kolesterole mi tansiyona mı ne iyi geliyormuş. Ver bir bardakta ben içeyim demiştim de midemi kaldırmıştı. Yine de maydanozla yaşadığımız romantik ilişkiye gölge düşürememişti bu durum. Yürekten bağlıyız birbirimize. Bazen acaba alışkanlık mı olduk birbirimiz için, acaba rutine mi bağlandık ya da tiryakisi mi oldum ben onun, istesem saniyesinde bırakırım ya diye düşünsem de hemen kovuyorum aklımdan bu saçmalıkları. Karmamız bozulmasın. Ruh ikizim o benim (o da ne sikko bir şeydir.) Şimdi felsefeye sikko dediğim için ya taş olursam? O zaman rüzgar yamacıma maydanoz tohumları taşısın. Maydanozla olan romantik ilişkime ve derin bağlılığıma kaldığım yerden devam edebileyim. (maydanoz zehirlenmesi kendini göstermeye başladı iyice saçmalıyorum. Yamuluyorsam düzeltmeyiniz.)

“Dişinde yeşil bir şey var.”
“Ay maydanozdur ne güzel.”

Ne güzel bir zerzevatsın maydanoz. Seni ince ince kıyıp da şehriye çorbasına koyan annemden utanıyorum.

Nedir bu içimdeki maydanoz sevgisi bilmiyorum. Yani şu an daha uykumdan ayılamadığım için böylesi bir yazı yazmış ve yayınlamış olabilirim. Gizli maydanoz aşkımı öğrendiğiniz için sizden ve en çok da kendimden nefret edebilirim. “Bu ellerle mi Allahım bu ellerle mi” diye feryat figan edebilirim. Saydım tam 21 kere maydanoz demişim yazıda. Hah şimdi de 22 oldu. Maydanozu seviyorum. 23!

Bak bu olsa bunu içer miydim bilmiyorum.

photo 1
photo 2

Bat For Lashes - What's A Girl To Do

2010-02-24T23:11:00.000+02:00

Gecenin sessizliğini bozan sadece topuk sesleriydi. Bardaktan boşanırcasına yağan yağmur altında kadın alışkanlıktan yine erkeğin solunda yürüyordu. Kadının o geceki tek amacı işten çıkıp eve gitmekti aslında. “Zaten saat 9 olmuş. Eve gider uyurum.” diye geçirmişti içinden ta ki arkasından o tanıdık, o içini cız ettiren, o avuçlarını terleten sesi duyuncaya kadar. Kalbi duracaktı neredeyse bu beklenmedik atak karşısında. Bilindik gülümsemesiyle ve keskin “erkeksi” parfümüyle karşısındaydı yine. Üzerinde deri ceketi, elleri ceplerinde, sakalları koyuvermişti.

“Biraz yürüyelim mi?” (dedi adam)

“Nereye?” (dedi kadın tedirgin bir şekilde)

“Bilmem, sadece seninle yürümek istiyorum. Özledim.” (dedi adam)

“Bak. İşten yeni çıktım. Çok yorgunum. Bu topuklu çizmeler ayaklarımı mahvetti. Şu yağmura baksana saçlarım mahvolur. Hem seninle niye yürüyecekmişim ki?” (diyemedi kadın cesareti yoktu)

(onun yerine kuru bir) “Peki” (çıktı ağzından)

Yağmurun altında sırılsıklam konuşmadan yürüdüler sonrasında. Adam alışkanlıktan elini kadının omzuna attı, onu kendine doğru çekti; kadının şehrin isiyle karışık şampuan kokan ıslak saçlarına dayadı yanağını, kokladı içine çekti. Hafızasına kazıyor gibiydi her bir şeyi.

Sessizdiler. Gecenin sessizliğini bozan sadece topuk sesleriydi. Bardaktan boşanırcasına yağan yağmur altında kadın alışkanlıktan yine erkeğin solunda yürüyordu. Geçmişi düşünüyordu, korkularını düşünüyordu, heyecanlarını düşünüyordu. Sorular soruyordu kendine. Yanındaki bir zamanlar çok sevdiği bedeni düşünüyordu. Aniden durdu.

“Pardon.” (dedi)

Omzundaki eli ve sağ yanına yapışmış olan bedeni, o alışıldık sıcaklığı ve kokuyu kibarca itti. Yoldan geçmekte olan bir taksiyi çevirdi. Bindi ve gitti.

hmmmm

one bedroom apartment

2010-02-15T22:01:00.001+02:00

Sadece sigara ve evde kalmış üç beş yiyecekle besleniyordu genç kadın. Üzerinde ölen sevgilisinin gömleğinden başka hiçbir şey yoktu. Ne bir iç çamaşırı ne bir çorap ne de bir toka. Sigarası bittikçe yavaş adımlarla telefona doğru yürüyor, fişini takıyor ve bakkaldan sigara istiyordu. Telefonu kapatır kapatmaz da tekrar fişi çekiyordu. Haftalardır evden çıkmamıştı. Eve sigara (ve bazen de kendi inisiyatifini kullanarak süt, ekmek ya da bisküvi) getiren bakkalın çırağına kuru bir “teşekkür ederim” demekten başka kimseyle de yüz yüze konuşmuyordu. Giydiği o gömleğin kokusu çoktan gitmiş kendi ağır, kirli, terli, sigara kokusu en derinlerine kadar işlemişti. Oysaki o, hala onun, “gideninin” kokusunu duyabiliyordu üzerinde.

Uyumaktan ölesiye korkuyordu. Sürekli kahve içerek bu karşı konulamaz dürtüsüne de baş kaldırabilmişti. Gerçi bir süre sonra uyumak diye bir ihtiyacın varlığını bile hatırlamıyordu. Aynı yemek yemeği unutması gibiydi bu da. Midesi bulanıp da tuvalette öğürmeye başladığında anlıyordu bir şeyler yemesi gerektiğini. Böylelikle mutfağa gidip birkaç parça bisküvi ya da küflü ekmek yiyordu. İlk başlarda acısını bu kadar klişe yaşadığı için kendine küfürler ediyordu. Sonradan bunun da farkına varmaz oldu.

Kapıcı biriken aidatları istemek için kapısına dayanmasaydı dünyada kendisinden ve arada siparişlerini getiren bakkal çırağından başka insanlarında var olduğunu bile hatırlamayacaktı. Kapıcıdan güç bela kurtulmuştu. Kahve yapmak için kettle’ın düğmesine bastı. Ağır adımlarla daha önce en az 15 kere kahve içip hiç yıkamadığı kupalarından birini aldı. Dibinde kalmış kahveyi lavaboya döktü. Rafa uzanıp kahve kavanozunu aldı. “s.ktir bitmiş” dedi yüksek sesle. Şimdi ta koca koridoru yürüyüp bakkala telefon etmesi gerekiyordu.

Bedenini sürüklercesine koridoru geçti. Telefonun fişini takmak için eğildiği sırada birden telefon çaldı. Eli ayağı boşanıverdi. Kalbi patlayacak gibi atıyordu. Öylece durup çalan telefonun sesini dinledi. Sanki bütün kasları donup kalmıştı o anda. “Acaba arayan kim?”di. “O olamaz. O gitti. Oradan aranmıyor ki. Aranabilseydi bu zamana kadar neden aramasın?”dı. Sonra sustu telefon. Korkuyla fişi kontrol etmek için masanın altına tam eğilecekti ki tekrar çalmaya başladı telefon. Titreyen ellerine inat, telefonu açabilme cesaretini göstermişti bu sefer. Arayan annesiydi. Sesi tabii ki endişeliydi. Kaç gündür neden aramadığı, onun gidişinden bu yana nasıl olduğu, hala gelip onu ziyaret etmesine neden izin vermediği sorularını arka arkaya sıralayıp birkaç kelimelik zoraki cevabı kızının ağzından koparabilmeyi başaran anne, buruk bir sevinçle biricik kızının doğum gününü kutladı. Genç kadın panik içinde sadece “teşekkürler” diyebildi ve aceleyle telefonu kapattı. Fişi çekti.

Heyecanlanmıştı. Doğum günlerini asla kaçırmazdı sevgilisi. P.S. I Love You’daki pasta sahnesi aklından geçti bir saniyeliğine. “Yok yok benim sevgilim öyle bir düşüncesizlik yapmaz,” dedi. İçi sevinçle doluverdi. Günlerdir çıkarmadığı gömleği yırtarcasına üstünden çıkardı. Banyoya koştu. Yıkandı. Makyajını yaptı. Onun en sevdiği parfümü sıktı. Geçen seneki yıldönümlerinde ona aldığı uçuk pembe elbiseyi giydi. Salonu havalandırdı, kül tablalarını boşalttı. Sehpayı sildi. Ortalığı toparladı. Minik bir meyveli pasta söyledi. Akşam olmuştu bile. Parfümünü ve rujunu tazeledi. Minik tealight mumları yaktı. Salonda her zamanki koltuğuna oturup beklemeye koyuldu sevgilisini. “Ne kadar da filmlerden fırlamış gibiyim. Beni görünce çok gülecek,” dedi. Yüzündeki hınzır gülümsemeyle içi geçiverdi.

“Lanet olsun. Uyumuşum,” diyerek uyandı. Ya o uyurken geldiyse sevgilisi? Camda durup bekledi bir süre acaba gelir mi diye. Telefonunu aradı. “Aradığınız numara kullanılmamaktadır,” dedi kadının biri. Güneş batıncaya kadar bekledi pencerede.

Sonunda pes etti. Kapattı pencereyi. Mutfağa gidip 5.yıl dönümleri için sakladıkları şarapla iki de kadeh getirdi. Üçüncü kadehten sonra gülmeye, karşısındaki kadehin sahibiyle konuşmaya başladı. Bir saat sonra şişe bitmişti. Karşısındaki kadehteki şarabı da dikip “Oradan nasıl dönebiliyorsun ki hayatım? İstediğiniz zaman size izin veriyorlar mı? Bırak Allah aşkına sen sadece bir hayalsin,” dedi. Bunları söyleyebildiğine kendi de şaşırmıştı. Yerinden kalktı. Annesinin ısrarlarıyla gittiği doktorun uyuyabilmesi için verdiğini söylediği üzerinde “xanax” yazan hapı aldı.

“Bir hafta boyunca uyumalıyım. Bir hafta uyursam her şey geçer. Bu saçma sapan düşüncelerin hepsini kafamdan atarım. Evet, her gün için bir hap alayım. 7 hap.”

Sonrası tatlı uyku. Birisi saçlarını okşayarak onu uyandırmaya çalışıyordu. Adını söyleyen bu sesi tanıyordu. Sevgilisinin sesiydi bu. Gülümsedi. Gözlerini açtı. Sevgilisinin gülen gözlerini gördü. Eğilip hafifçe öptü sevgilisi genç kadını.

Mutlu son. Yersen tabi.

Kings of Convenience - Mrs. Cold

2010-02-09T11:12:00.003+02:00

Telefonun yeşil tuşuna basar basmaz “İstanbul’a gelmişsin. Neden beni aramadın?” diye direk konuya girdi. Aramasını beklemiyordum. Hem de bu saatte aramasını hiç beklemiyordum. Sadece biraz huzur kovalamak için gelmiştim buralara. “Aaa evet İstanbul’dayım. Fırsat olmadı ya kusura bakma,” diyebildim sadece. “Hem şey kuzenimle beraber geldik onunla ilgilenmem gerekiyor aklımdan çıkmış,” diye zırvalayabildim. O saatte daha iyi bir şey uyduramazdım ya. “Nasılsın?” diye sordum suçüstü yakalanmanın verdiği sıkılganlıkla. Cevap gelmedi bir süre, sustuk karşılıklı. “Sen beni artık görmüyorsun,” deyiverdi sonunda.
Gerisi çorap söküğü gibi geldi:
“Sen beni unuttun.”
“İstanbul’a kadar geliyorsun ve bana haber bile vermiyorsun.”
“Neyin var senin?”
“Bir şey mi oldu?”
“Başkası mı var?”
“Bana karşı ufacık da olsa hiçbir şey hissetmedin mi bugüne kadar?”
“Bir şey söyle.”
“En azından dinliyormuş gibi yap.”
“Sende bir tuhaflık var.”
“Peki”
“İstediğin bu mu?”
Sonrası tık diye bir ses. Aradan birkaç dakika geçmesi gerekti telefonun yüzüme kapandığını algılayabilmem için. Ağzımı açıp tek kelime edememiştim o yüzsüz “Nasılsın?” sorumdan sonra. Hafif bir baş ağrısıyla içeri arkadaşların yanına geri döndüm. Tekila ve kahkahalar beni karşıladı. Bana doğru uzatılan shot bardağını huzursuzca aldım. Kurallara uygun diktim kafaya, limon dilimini tek ısırıkta tertemiz ettim. İçim yanmadı bu sefer.
“Imperial March” çalmaya başladı. “Herkes niye bana bakıyor acaba, aman boşver, ne güzel şarkı bu da be” diye düşünürken “E açsana telefonu redro,” diye dürtükledi arkadaşım. İçeri odaya geçtim. Deja vu hissi içinde telefonun yeşil tuşuna bastım tekrar. “Orda mısın?” diyerek bu sefer de yine direk konuya girdi. “hı hı” diyebildim. “Seni anlıyorum aslında. Korktun benden. Özür dilerim. Öyle dememeliydim. Suratına kapattım da telefonu. Ne yapayım? Çok sinirlendirmiştin beni. Bunları değiştirebiliriz biliyorsun,” diye soluksuz sıraladı cümleleri peş peşe. “Değiştiremeyiz ki. Keşke mümkün olsaydı. Özür dilemene gerek yok. Sanırım buraya kadarmış. Ankara’ya dönünce seni ararım şimdi gitmem lazım,” diyebildim hissizce. Kuru bir “zahmet etme, gerek yok” geldi karşı taraftan, benden de bir “peki, nasıl istersen” geliverdi. İçeri döndüm birkaç gülücük ve içkiden sonra herkes sızdı bir koltukta.
Bir kış sabahından beklenmeyecek güzellikte güneşli bir güne uyandık o sabah hepimiz. Camı açtım. Sarhoşları uyandırdım, birkaç küfür yedim, yüzlerini yıkattım. Kahvaltı etmeye sahil kenarına gitmeye ikna ettim hepsini. Sarı eteğimi çıkardım bavuldan. Giydim. Arkadaşımın gardırobundan bir beyaz tişört seçtim kendime. Saçlarım zaten sarı. Papatya gibi oldum o sabah. İlkbaharımı yaşamaya başladım. Kendimle mutluydum ve kimsenin kabuklanmış yaramın kabuğunu benden önce koparmasına izin veremezdim.

photo

Radio Tarifa - Sin Palabras

2010-02-07T22:45:00.000+02:00

"Sözcükler olmadan" konuştuğumuz bu gecenin sabahında nereye gidiyorsun? Kopamayacağımızı bildiğin halde hala nereye kaçmaya çalışıyorsun? Sürrealist mutluluklara, gürültücü aşklara hiç gerek duyduk mu bunca zaman? Öyleyse bu acele niye? Uzan yanıma tekrar. Dinginliğimizi yaşayalım. Bırak yüzüne dokunayım. Soluğumu hisset. Başkalarının içimizde bıraktığı boşlukların yok olduğunu görmüyor musun yan yanayken? Hiç değilse elimi uzattığımda sana dokunabileceğim kadar yakınımda ol.

Böyle böyle hisler işte. Yukardaki widgettan dinlersin. Aşağıdaki şifreyi de çözersin.

kendikendimekonuşuyorsamsanane

Sioen - Cruisin'

2010-02-07T22:36:00.000+02:00

Yaz bitmek üzeredir. Eski aşktan sıyrılıp onun acısını terle atarken, sırtında yeni bir adamın gülümsemesiyle yeni güne uyanırsın. Eski halini dün gece bir trene bindirip uzaklara yollamışsındır. Sabah meltemini yüzünde hissedersin. Mutluluk doluverir her yanın. Rüzgar burnuna bahçedeki yaseminlerin kokusunu getirmiştir. İyi ki yaşıyorum dersin ya, işte öyle haller yaratıyor bende bu şarkı.

bakpostacıgeliyor

Where The Wild Things Are

2010-01-27T21:56:00.017+02:00

Türkiye'de 11 Aralık 2009'da gösterime giren "Where The Wild Things Are" adlı filmi sonunda izleyebildim dün. Karen O and the Kids'in hazırladığı soundtracki zaten hatmetmiştim. Çoğumuzun unutamadığı çocukluk kitaplarından birinin filminin sonunda gösterime girmiş olması çok büyüleyici. Spike Jonze yönetmenliğindeki filmi izlerken fark edeceksiniz ki bu film aslında çocuklara yönelik değil sizin çocukluk anılarınıza yönelik. Bir nevi büyüklere masallar tadındaki film Max adlı küçük bir çocuğun "rüyasını" anlatıyor. Aşağıda ise Max'in anlattığı vampir öyküsünü sizlerle bir nevi fotoroman tadında paylaşmak istiyorum. Filmin mümkünse güzel kafalarda izlenmesini tavsiye ederim.

bırak bu rock’n roll’u

2010-01-18T16:12:00.001+02:00

Bazı kapılar vardır ne kadar zorlarsan zorla açamazsın. O yüzden en iyisi ve en acısızı uğraşmayı bırakıp çekip gitmektir. Beni daha fazla zorlamadığın için teşekkürler sevgili Kaju. Bazen arkadaş olarak kalmak, dahası bunu tercih etmek çok daha doğru bir davranıştır. Bunu sessizce başarabildiğimize memnunum. Her kuşun eti yenmez geyiğine hiç girmeyeceğim. Esprili bir yazı yazma peşinde değilim. Sadece söyleyeceğim birkaç bir şey var. Söylenmemiş söz her zaman için ağırdır biliyorsun. Benim birtakım gerçekleri öğrenemeyeceğimi düşünmek ne büyük hata. Ehh benim uykum hafiftir, hakkımda edilmiş cümleleri de kesinlikle duyarım. Hiçbir zaman çaresiz olmadım. Bu yüzden bir “hata” yapacaksam bunu senle yapmazdım. Benim en büyük hatamı buradan okuyarak zaten bulabilirsin. Eşim dostum sağ olsun kulaklarım da deliktir. Kimsenin gözüme gözüme sokulan geçmişini kucaklamak istemiyorum. Bu benim en doğal hakkım. Hayatımın en sakin ve en huzurlu dönemini yaşamaya devam edeceğim. Sana da tavsiye ederim ki zaten en son görüştüğümüzde de söylemiştim. Sen de bırak bu rock’n roll’u artık.

sabah olmuş

2010-01-13T01:42:00.002+02:00

İnsanı sinirden ağlatacak derecede soğuk bir Ankara sabahı yine. Odamın perdeleri sımsıkı kapalı. Güneş erkenden odamın içine dolmasın diye özenle perdelerimi kapatırım her akşam. Bu sabah farklıydı ama her şey. Başka zaman olsa küfrederek uyanırdım, “Ankara senden nefret ediyorum, güneşin bile ısıtmıyor,” derdim.

Bu sabah farklıydı işte her şey. Perdemde bir güvenlik açığı oluşmuş. Odaya incecik bir çizgi halinde sızıvermiş güneş. Sızıp tam da yukarı doğru bakan sağ avucunun, uzun ve biçimli parmaklarının ve bembeyaz bileğinin üzerine konmuş. Evet, resmen konmuş işte.

Yüzümde geceden kalma makyajım, uçları artık dökülmüş kırmızı ojeli tırnaklarım ve birbirine girmiş saçlarımla doğrulup kalktım yataktan. Karşısına geçip dikildim ve sabahın o sakinliğinde o bembeyaz bileği, uzun ve biçimli parmakları, derin avuç içi çizgilerini seyrettim.

Acaba rüya mı görüyordum? Belli ki rüyayı o görüyordu. Belli belirsiz oynuyordu o uzun, o bembeyaz, o biçimli parmaklar. Daha fazla dayanamadım. Uzanıp öptüm uçlarını. Bir sigara yakıp karşısına geçtim, onu seyretmeye devam ettim.

Onu izlediğimi sezmiş olacak ki kıpırtıları arttı. Uyandı. Gerindi. Uzun uzun esnedi. Sonra da benim onu izlediğimi fark etti. Gözlerimin içine sersem sersem bakıp “Günaydın” dedi. “Çok oldun mu kalkalı?”

Gülümsedim.

photo from

Pastel

2010-01-06T22:16:00.003+02:00

İşte bazen aynı böyle oluverir. Hep yanlış olanı seçeyim zaten derken buluverirsin kendini. Kapında seni bekleyeni görmezden gelirsin. Bu sefer buldum, tamamdır dersin de yine ileride seni en çok üzeceğe gidersin. Hem de bunu bile bile. Sonrasında da aşk acısı çekerken bulup kendine acırsın. Gecelerce uyku tutmaz. İyi halt edersin. Sonrası yine içindeki boşluğun kahkahası. Oturursunuz yan yana şarap içersiniz.

Gevende ile Seyfi Cem Baskın’ın beraberce yaptıkları bir kısa film yukarıda az önce izlediğin. 2006 yapımı olması lazım. Tarihten emin değilim. Son derece yalın bir senaryo ve yalın çekimler. Ağızda buruk bir tat bırakmayı başarıyor. Birkaç yıl sonra bir gece vakti ansızın tekrar karşıma çıktı seninle de paylaşayım istedim sevgili okuyucu. Böyle böyle işler işte benimkisi de.

O lafı etme!

2010-01-02T02:08:00.003+02:00

Pek sevgili O.'nun öğrettiği yıkımlardan biri bu da. Kaç defa izledim bilmiyorum. Facebook'ta, YouTube'da filan çok popüler. Yasaklı deniyor, nedendir bilinmez. İçime oturdu benim kaç gündür sevgili okuyucu. Paylaşmasam olmazdı. Bilmeyen duymayan kalmasın. (Not: Vesikalı Yarim filmini de tekrar izlemek lazım üstad en kısa zamanda)

The Church - Under the Milky Way

2010-01-01T21:20:00.003+02:00

Bu şarkıyı ne zaman duysam sağ elimin üzerindeki yara izini okşuyorum. Senden geriye kalan tek somut şey diye. Parmaklarımın arasında son nefesini verirken, yüzün o kadar güzeldi ki. O kadar kendindin ki. Hırıltıların, akan gözyaşların, yalvaran bakışların, ağzından çıkan köpüklerle ve o koyu sarı siyah teninle o kadar mükemmeldin ki. Sana son bir kez daha aşık olmamak elimde değildi. O an cansız olan bedenin, önceki soluk alıp verişlerin, çocuksu kahkahan, utanınca saçlarını kulaklarının arkasına atışın hiçbiri değildi seni gerçek yapan. O parmaklarımın arasındaki incecik boynundu gerçekliğin, güzelliğin, sadeliğin. Soluk alamadığın o dakikaları elini kolunu zarifçe çırptığın o dakikaları sonsuza dek saklamak için her şeyimi verebilirdim. Ancak sona yaklaşmıştık artık bunu ikimiz de hissediyorduk. Düşüncelerimi okudun o an. Kan kırmızısı ojeli tırnaklarını sağ elimin etine geçirdin ve son nefesini verdin.

redpill

gözüme değdi

2009-12-31T21:23:00.002+02:00

Hiç izlemediysem 20 kere izlemişimdir bunu bugün yine. Hakkında YouTube'daki bilgilerinden pek de fazla bir şey bulamadım. Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi 9. Kısa Film Yarışması En İyİ Film Ödülü’nü kazanan DFA Öğrencisi Serdar & Serhat Furtuna'nın kısa filmiymiş bu. Bir gece sakin sakin gezinirken gözüme değiverdi birden. İzlemeyen kalmasın. Aklıma olur olmadık her yerde geliveriyor bu film. Gözüme değdi. Bu kadar.

Tane hesabıyla iş olursa

2009-12-24T01:30:00.002+02:00

Sevgiliye hitap olarak kullanılan kelimeleri düşürken aklım “tane”lilere takıldı. Ne manasız şekillerde hitap ediliyor. Neyse sevgi böceği olmak böyle bir şey herhalde olası adaylarım için kullanabileceğim “tane”li sıfatları bir listeleyeyim istiyorum:

Bitanem
Kartanem
Tektanem
Nurtanem
Pastanem
Postanem
Hastanem
Simultanem
Spontanem
Enstantanem
Kestanem
n tanem

Bu yazı şuursuz beynimin şarapla etkileşiminin bir ürünüdür. Pek de ciddiye almayınız. Kendi kendime konuşuyorum nasılsa. Şarkı güzeldir ama dinleyiniz mutlaka.

Bir İlişki Nasıl Olmalıdır Birinci Manifesto - Cem Akaş

2009-12-22T11:07:00.004+02:00

1. Bir ilişki ilişmekle yetinmemelidir. Kıyıya, köşeye, ucuna veya kenarına oturmakla, oturuyormuş gibi yapmakla gemi yürütülmez. Üzerine oturulacak şey süngü bile olsa, tam anlamıyla oturmak şarttır.

2. Islak olmayan bir ilişki düşünülemez.

3. Aslında ilişki diye bir şey yoktur; her şey palavradır. İki insan ancak birbirlerine ilişmedikleri sürece birbirlerini yaşatabilir. Birlikte değişim bir ortaçağ yalanıdır.

4. Olmuyorsa olmuyor kuralı: kelek kavuna şeker serpmek kadar anlamsız bir hareket daha bulunabilir, ama bu zor olacaktır.

5. Herkesin kavun yerine ayva yemeye hakkı vardır.

6. Duvar çentiklerinin gölgesinin derin olacağı unutulmamalıdır.

7. Söylenmeyen söz ağırlaşır.

8. Herkesin kendine ait bir karanlığı olması gerektiği, tartışılmaz bir gerçektir.

9. Bir ilişkide gerçek diye bir şey yoktur. Dolayısıyla kaç kilo ettiği bilinemez.

10. Avukatlar ve polisler, sevgiyi mülkiyet kanunlarının hükmüne sokmakta başarısızlığa uğramaya mahkumdur.

11. Bedenlerin birbirine alışması söz konusudur. Bu, beyinler için de geçerlidir. Bu konuyla küçük mavi cinler ilgilenecektir.

12. Acı çektirme sanatı gün geçtikçe ilerlemektedir. Her ilişkinin amacı, bu sanatı kusursuzluğa ulaştırmak için çabalamaktır.

13. Her insanın duvarları vardır. Her duvarın gedikleri vardır. İlişkide dürüstlük, insanların birbirlerine verdiği ve bu gedikleri gösteren haritaların doğruluk derecesiyle orantılıdır. Orantı sabiti 1.7’dir.

14. Duvarlara işemeyiniz.

15. Her insanın paspas olmaktan sıkılmaya hakkı vardır.

16. Beklemek erdem değil, çaresizliktir.

17. İnsan temelde yalnızdır. Üst katlar için kesin bir şey söylenemez.

18. Yalnızlık paylaşılmaz. Paylaşılırsa raconu kalmaz.

19. Erken kalkanın kahvaltıyı hazırlaması, uzun vadede bir ütopyadan ibarettir.

20. In the long run we are all alive.

21. İnsan tek başına da sıkılabiliyorsa bu becerisini geliştirmelidir.

22. Aslında ilişki diye bir şey vardır. Her şeyin palavra olması hiçbir şeyi değiştirmez. Aşk her ilişkide bir olasılıktır. Yaşam da her ilişkide bir olasılıktır. Dolayısıyla aşkın ne olduğu bilinmemekle birlikte yaşam aşktır. Bu madde, 3. maddeyle çelişmez.

23. Diğerinin bokunu temizlemek, aşkın varlığını kanıtlamaz. Diğerinin aşkını temizlemek, bokun varlığını kanıtlar.

24. Metal yorgunluğu, uzun süre sıkılı kalan bir vidanın ya da bükülü duran bir levhanın yorulup kırılması gibi bir şeydir. Aynı paralelde ilişki yorgunluğundan söz edilebilir.

25. İlişki, il-İŞ-ki değildir. Fazla mesai ücrete tabi değildir. Görev bilincinizi götünüze sokunuz.

26. İlişkilerde eşzamanlılık olanaksızdır. Herkesin zamanı kendine göre işler. Ortada tek bir dağın olması, değişik açılardan bakıldığında değişik şeyleri görüldüğü gerçeğini değiştirmez.

27. Rüyalar, anılar kadar önemlidir. Tabiri caizdir.

28. Herkes kendi efsanesini kurmak ve yaşatmakla yükümlüdür. Ancak bireysel efsaneler var olduğunda ortak bir efsane oluşturulabilir.

29. Dil, iletişim kurmak için başvurulacak son amaçlardan biri olmalıdır. Bir çelişki gibi görünse de konuşmak şarttır. Bu, koklaşmanın ve telepatinin önemini hiçbir şekilde yadsımaz.

30. Yolların uzun ve ince olması, üzerlerinde gündüz-gece gidilmesini gerektirmez.

31. Her son’un nasıl olacağı en başından bellidir.

32. Eğer bir ilişkinin bitmesi mümkünse bitecektir.

33. Bunun birinci manifesto olması, ikinci bir manifestonun olmayacağı anlamına gelmez.

Alıntı: bir ilişki nasıl olmalıdır birinci manifesto, cem akaş, 7, altıkırkbeş yayınları, Aralık 1992 1.baskı

Kendime not: Kitap derhal edinilip okunmalı.

Special thanks to: Sabaha karşı bir önceki yazıyı yazdıktan sonra ff'den gelen yorumlardan biridir. Ne iyi edilmiştir.

ağzıma biber sürün benim

2009-12-22T02:41:00.000+02:00

Bugün 21 Aralık, en uzun gece. Bu şekilde başlayan kaçıncı yazı bu bilmiyorum benimkisi. İnan umurumda da değil. Söyleyecek o kadar çok şeyim var ki içimde neresinden tutup da başlayacağım bilmiyorum. Bir konuşsam hayatlarınız karışır klişesinde ilerlemek değil niyetim. Kişisel başladım kişisel devam ediyorum burada zaten. Bölük pörçük de olsa kafamdakileri dökeyim artık. Belki sonrasında artık uyuyabilirim. 72 saatte 9 saat uyumak iyi bir şey değil konsantrasyon filan bir şey kalmıyor. Ne yapıyorum peki uyumayarak? Kocaman bir hiç! Ekürilerle sohbetler var yoksa iyice çıldırırdım. O. iyi ki varsın. Her ne kadar hayatımı karartacak filmler ve şarkılar da göndersen seninle konuşmanın “healing” bir etkisi var. Bir de E. var ki benim hallerimi en iyi anlayan olarak. Kanepenin bir ucunda o biri ucunda ben sohbetlerinden birine o kadar ihtiyacım var ki şu an.

Kavramların içini jenerasyon olarak o kadar boşaltmışız ki ya da bilmiyorum bizden öncekiler mi çok fazla anlam yüklemişler? O kadar saçma şeyleri kabul eder olmuşuz ki. Mesela hiç sevmesen bile orta kahveye bile eyvallah der hale gelmişsin. Ben şekersiz severim götür bunu içmem diyemiyorsun. Mecbur bırakılıyorsun. Bu bir örnek sadece. Devam edersek 5 sene önce inandığın hislerin, uğruna kavgalar ettiğin o hislerin kaybolmuştur artık. Kavramların değişir. İçi boştur hatta artık kavramlarının onu neyle dolduracağını bir türlü bilemezsin. İçindeki o kocaman boşluğa “Tergvinder’in kayası”nı koymuşlardır. Hayatına girip çıkan köpekler anca üstlerine işerler. En son ne zaman seviştiğini bile hatırlamıyorsundur. Seks yapılacak yığınla adam/kadın var onlar değil demek istediğim. Başka bu. Tamam onun gibi bir şey ama içinde aşk olanından. Her bir hücresine kadar, her bir kasının kasılmasına kadar, damarlarının genişleyip daralışını, kalbinin her atışını hissettiğin. Gözlerinin içine bakıp hiç utanmadığın, hiç kopamadığın. O anın sonsuza kadar sürmesini istediğin. Sonrasında tatlı bir yorgunlukla kucağında uyuyakaldığın. Sabah ondan bir saat önce kalkıp anlamsızca yüzünü, kirpiklerini, yaşamının onda bıraktığı çizgileri izlediğin.

Ben şunu yaşadım, o bana bunu yaptı demekten çok sıkıldım. Yine de onlardan konuşmayı da seviyorum. Saatlerce konuşup zırvalayasım var bir de. Manalı manasız biraz ondan biraz bundan konuşsam. Cümlelerimin sonunun olmamasına ihtiyacım var. Sade kahve içip müzik dinliyorum hep. Arada likör yanında. Zaten bu aralar nefesi kahve kokan ağzı bozuk asabi biri oldum. Gizli gizli balkonda sigara içmelere başladım yeniyetmeler gibi.Her kafası bozuk kadın gibi kuaföre koştum, saçımı tekrar sarıya boyattım. Bildiğin Marilyn oldum iyice. Olmayan adamımı arıyorum. Vazgeçsem kendim için çok daha iyi olur bunu da biliyorum. Lanet olsun her şeyi biliyorum ama bir yere varamıyorum. Annem geçen Cumartesi gelip “Yeter artık bu uyku olayı için bir doktora gideceğiz,” dedi. Yakın arkadaşlarımdan bir kaçı daha bence bir psikologa görünmelisin diyor. İlaç alıp numb hale gelmek bunları çözecek mi allasen? Çözmeyecek bence. Ahh A. ahh. Seninle o Fethiye tatilimizde sahilde yıldızların altında oturup tüm seslerden uzak bira içmiştik hatırlar mısın? O güne geri dönmek istiyorum işte. Uzun uzun konuşup yargılanmamayı. İtiraflarda bulunup salaklıklarımıza gülmeyi. Sonra da kendimizi Babadağ’dan atalım yine istiyorum. Gökyüzünde uçalım. Tüm sıkıntılarımızdan arınalım istiyorum. Özgürlük özgürlük diye başımızda ötenlere de götümle gülmek istiyorum. Evet bizim orada göte göt derler sansüre ne gerek var?

mersonun tersosu

2009-12-10T11:58:00.004+02:00

Bir zamanlar bir sevgilim vardı. Kenan Yarar’ın eski çizimlerini blogunda yazar sonra da bak bunu ben yazdım derdi. Çok geniş bir hayal gücü ve kuvvetli bir kalemi vardı kendince. Benim de Kenan Yarar’ı bildiğimi bilmezdi. Nerden bilsin ki? Hiç sormuş muydu bana? “Tamam canım çok güzel olmuş,” der başını okşar göğsüme bastırırdım her seferinde. Şefkatli bir insanım ben.
Bir gün eski L-Manyaklarımı toplayıp ona hediye etmiştim “İçlerinden en sevdiklerimi işaretledim sevgilim al bunları da yaz,”deyip. Çok düşünceli bir insanım huyum kurusun. Beni terk etmesinin bunla bir alakası yoktur değil mi?
Şimdilerde iyice horoz olmuş. Evlerin arabaların tepelerinde oturuyormuş. Gelene geçene, vakitli vakitsiz ötüyormuş. Çok alakasız yerlerde arabesk haliyle karşıma çıkıveriyor. Tekmeyi basıyorum her seferinde kıçına. Tüylerini etrafa savurarak kaçıyor benden korkuyla. Bakın aşağıdaki fotoğrafta da şimdiki “sözde” sevgilisiyle. Hep kendinden farklı insanları sever. Tavuklara bakmaz. Akıllı horozdur o. Verimsiz horoz olduğu ortaya çıkmasın aman.
Tüm bu anlattıklarımız aramızda kalsın sevgili okuyucu lütfen. Sadece sen ve ben bilelim. Sana güvenebileceğimi biliyorum.

Otobüs

2009-12-01T12:10:00.001+02:00

Bayramdan bir hafta önce kendime kafa izni yapıp İstanbul’a kaçmıştım haftasonu. Kullandığım otobüs firmasının koltuklarında televizyon olduğu için dur bakalım neler oluyormuş diyerek bir zaping ziyafeti çektim kendime. Haftada 3 gece Okan Bayülgen’in program yaptığını da bu vesileyle öğrenmiş oldum. Reklam arasında Kanal D’nin yeni bir programa başladığını öğrendim. Adı: Otobüs. Tam da otobüsteyken bunu görünce “Allah Allah bu da ne be? Gizli kamera koyup insanları yolculuk yaparken ağzı yüzü kaymış horlaya horlaya uyurken mi çekecekler” diye düşünmeye başladım. BBG ile başlayan, Gelinim Olur Musun ile devam edip Yemekteyiz ile zirve yapan röntgenci zihniyet ürünü programlara böylece bir yenisi daha eklenmiş. İnternet sitesinde şöyle bir açıklama var: “Şık ve konforlu otobüsümüz 7 çiftten oluşan 14 yolcusunu birbirinden güzel yerlere götürecek. Yolda, şarkılar söylenecek sohbetler edilecek. Güzel yerlerde durulup yemekler yenilecek, yörede yapılabilecek ilginç aktivitelere katılınacak. Geceleri, gidilen yerlerin en iyi otellerinde kalınacak. Bu rüya tatile kimin devam edebileceğine ve kimin evine dönmek zorunda kalacağına, her gün yapılan oylamanın sonucunda otobüstekiler karar verecek. Ekran başında izleyiciler de bu yolculuğun her anını takip ederek bu muhteşem tatile katılmış olacaklar. Bu tatile çıkacak çiftler, eş, kardeş, her türlü akraba, arkadaş, komşu, iş arkadaşı, veya uzun bir yolculuğa beraber çıkmak isteyen, her türlü çift olabilir. Yolculuğa katılacakların, uzun yolculukları sevmesi, yeni dostluklar kurmak isteyen sıcak insanlar olmasını bekliyoruz. Yolcuların zaman problemi de olmaması gerekli, tatil günlerce hatta haftalarca sürebilir. Otobüsten bir çift ayrıldığında her an sizi arayabilir ve yola sizinle devam etmeye davet edebiliriz.” Bedava seyahat ne güzel valla. Yine de her an burnumun dibinde bir kamerayla yolculuk yapamam. İşin keyfi kalmaz. Sürekli atraksiyon yapmak lazım. Kafanı cama dayayıp kulağında müzik dinleyerek hülyalara dalamadıktan sonra ne anlamı var yolculuğun, gitmenin, varmanın heyecanının ya da gitmenin burukluğunun? İzlemem de zaten ne kadar televizyon izliyorum ki. Sadece değişik geldi fikir bilmeyenleriniz vardır diye paylaşayım istedim.

bira ve/veya kahve

2009-11-25T09:59:00.006+02:00

Karşılıklı kahve içmek mi zor yoksa bira içmek mi? İlk sohbeti nasıl olurdu acaba? En zor ve keyiflisi olsun. Susmayı unutarak devam etsin. Bir de böyle bir şey var tabi geceleri uyku kaçıran: Beni dinle.

enjoy being...

2009-11-19T09:58:00.003+02:00

Oralarda bir yerdesin biliyorum. Ama gülümsemeni bilmiyorum. Sesini bilmiyorum. Nefesinin ılıklığını, ellerini, soğuk havadan kenarları kalkmış tırnak etlerini bilmiyorum. Sonra... El yazını bilmiyorum mesela. Birbirimizi öperken kalplerimizin ritimlerini tahmin edebilirim sadece. Birbirimizi görebiliyor muyuz acaba? Belki dünyanın bir ucundasın ya da burnumun dibinde. Kim bilir belki annen kürtaj olmuştur ya da baban seni peçetelere sarıp sokağa atmıştır. Hiç varolamamış ve varolamayacaksındır. Yine de seni düşünmek güzel.

Emily Dickinson - I.Life: XI Much madness is divinest sense

2009-11-18T11:09:00.004+02:00

Much madness is divinest sense

To a discerning eye;

Much sense the starkest madness.

'T is the majority

In this, as all, prevails.

Assent, and you are sane;

Demur, -- you're straightway dangerous,

And handled with a chain.

Murphy'miş Kuralmış... Uzun hikaye..

2009-11-12T16:18:00.003+02:00

Bugün başımın üzerinde hep lanet bir kara bulut var nereye gidersem beni takip ediyor dediğim işgüzar arkadaşlarımın birinden Murphy kanunları ile ilgili pis bir mail aldım. Bu yazıyı da onun üzerine yazıverdim. İçlerinden birkaç tane de senin için seçtim sevgili okuyucu:

Elleriniz yağa bulaştığında, burnunuz kaşınmaya başlar ve acil tuvalete gitmeniz gerekmektedir.

Yere düşen her şey en zor ulaşılabilecek noktaya yuvarlanır.

Yanlışlıkla çevirdiğiniz bir telefon numarası hiçbir zaman meşgul çalmaz ve biri daima cevap verir.

Patronunuza işe geç kalma sebebinin patlak lastik olduğunu söylerseniz ertesi sabah lastiğinizi muhakkak patlak bulursunuz.

Eğer trafikte şerit değiştirirseniz, eski şeridiniz şimdi bulunduğunuzdan daha hızlı akar. (Bu hep böyledir)

Beraber görülmek istemediğiniz biriyle beraberseniz tanıdığınız biriyle karşılaşma ihtimali tavan yapar.

Birine bir aletin çalışmayacağını ispat etmeye çalıştığınız zaman o alet çalışır.

Kaşınma katsayısı vücudunuzda ulaşılması zor olan yerlerde en yüksektir. Şekilden şekle girersiniz.

Ne olursa olsun koridordan en uzak sandalyenin sahipleri en geç gelir.

Bir kahve içmek için oturduğunuzda patronunuz sizden bir görev ister ve bu görev süresi kahve soğuyana kadardır.

Eğer soyunma odasında sadece iki kişi varsa, onların soyunma dolapları bitişiktir.

Tereyağlı ve reçelli ekmeğinizin yeni yaptırdığınız veya aldığınız halıya düşme ihtimali, halının pahalılığı ve yeniliği ile doğru orantılıdır.

Ayakkabı ayağınıza tam geldiyse, o ayakkabı çirkindir.

Gerçekten çok sevdiğiniz bir ürünü bulup aldığınızda, o ürünü üretmekten vazgeçerler.

Kendinizi hasta hissedip doktora randevu alıp gittiğinizde aniden iyileşirsiniz. Eğer randevu almazsanız hastalık devam eder.

Benim bazı Murphy kanunlarım ise;

Bu mevsimde ne zaman topuklu ayakkabı giysem yağmur yağar ayakkabılarım batar.

Uykusuz olduğum gecenin sabahında ya toplantı olur ya da çok dikkat gerektirecek bir çeviri gelir.

Makyaj yapmaya üşenip saçım başım dağınık çıkmışsam evden o gün kesin çok yakışıklı bir çocukla tanışırım.

Bu liste daha uzar gider.

Bir de geçenlerde 1 kadın 1 erkekte böyle bir bölüm vardı. Ozan ve Zeynep asansörde kalırlar. Ozan sevişmek ister, Zeynep gerilir, korkar. Sonrasında Ozan Murphy kanunlarıyla olayı bağlayarak “bak eğer sevişirsek gelip bizi kurtarırlar” der. Sonrasını kendin izle sevgili okuyucu daha fazlası spoilera giriyor çünkü. Yine de durumları reçelli bir ekmek yere düşerse mutlaka reçelli tarafı yere gelir durumuna birebir uyuyordu.

Pardon iki zeytinli bir martini alabilir miyim?

Brazzaville in Istanbul

2009-11-11T12:52:00.005+02:00

Başta David Brown olmak üzere tüm Brazzaville ekibine Türk vatandaşlığı verilsin. Pasaport masraflarına yazık. Adamlar habire konsere İstanbul'a geliyorlar. Bir tanesine bile gidememiş olabilirim ama olsun. "Brazzaville in Istanbul" diye bir de albüm çıkarmışlar. 5-6 Kasım'da Babylon'da sahne almışlardı. Şu sonbahar mevsiminde dinlemeyi bırakamadığım gruplardandır Brazzaville. Her zaman mp3 playerımda "Dark Eyes" , "Sewers of Bangkok" , "Geneva", "Hong Kong Cafe" "Love is the answer" , "Hotel Ukraina" mutlaka olur. Türkiye'deki kadar büyük bir hayran kapasitesi var mıdır bilmiyorum.

David Brown ve Brazzaville ekibi Türkiye'yi o kadar seviyorlar ki sonunda Türk müzisyenlerle bir araya gelip Doublemoon'dan "Brazzaville in İstanbul" isimli bir albüm çıkarmışlar. Myspace sitelerine buradan bakabilirsiniz. Üşenenler için kadro şu şekilde (copy/paste'in ustasıyım):

David Arthur Brown
Alev Lenz_Vokal
Berke Can Özcan_Davul ( Tamburada, DandadaDan, 123 )
Burak Irmak_Rhodes, Piyano ( Tamburada, DandadaDan, 123 )
Cem Mısırlıoğlu_Davul ( Ragga Grondal )
Ceren Aksan_Keman ( Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası )
Deniz Cuylan_Gitar ( Portecho,Norrda )
Feryin Kaya_ Bas, Lido ( Tamburada, DandadaDan, 123 )
Hakan Vreskala_Perküsyonlar ( Lars Damian, Siwan Perwer , Norrda )
James Hakan Dedeoğlu_Vokal ( Oak, Ricochet )
Kenny Lyon_Gitar ( Lemonheads, Jann Arden, Jim Bianco )
Kim ki O_Vokal
Miray Kurtuluş_Vokal ( Mira, Nada )
Özün Usta_Steel Drum ( Tamburada )
Sarp Keskiner_Mandocello ( İstanbul Blues Kumpanyası, Saska )
Salih Nazım Peker_Divan Saz ( Kırıka, Saska )

Henüz albümü dinleyemedim ama yazmadan da duramazdım. Üşenmeyiniz MySpace profiline bakınız.

Pardon bir fındıklı filtre kahve alabilir miyim?

bit pazarına nur mu yağdı ne?

2009-11-08T13:37:00.002+02:00

Dün akşamki yazımla parallellik göstermesi bakımından bir daha paylaşayım. Şurdan okuyabilirsiniz.

AYA

2009-11-08T02:03:00.005+02:00

Kronik uykusuzum. Daha doğrusu 4 saatten fazla uyuduğumda kendimi suçlu hissederek uyanıyorum.

Bugün Cumartesiydi. İşe giderken yolda "Bugün niye güneşli ki? Yağmurlu olması gerekmez mi? Sonbahar yağmur mevsimidir. Niye yağmur yapmıyor ki şimdi?" diye düşündüm.

Bu akşam bira-tekila ikilisi vardı sahnelerde. Ekürilerle uzun sohbetler, psikanalizler, tekila etkisiyle kızaran yanaklar, kahkahalar, yak bi sigaralar... Uzun uzun üfledim dumanları. Sanırım hayatımın ilk gerçek sigarasını bu akşam içtim. "Hayır o öyle değil." "Hayır ben öyle yapmıyorum" "Hayat güzel" "Bir shot daha içsek mi?" "Biz birer bira daha alalım." "Ay azıcık sessiz olun yan masadan çok pis bakıyorlar." Yargılanmamanın ve yargılamamanın dayanılmaz hafifliği. Sonsuz güven duygusu. Karşılık beklememek.

İçimden geldiği gibi yaşamak istiyorum ne var bunda? Karmaya da inanmıyorum. Hiçbir şeye inanmıyorum ki ben? Günah denilen şey varsa şayet ben onları da çok seviyorum. Şu ana ve varlığına inanıyorum, bir de tekilanın kudretine. Üç vakte kadar yol çıkmış falımda. Hafiften ayılmaya renkleri görmeye başladım ben sevgili okuyucu. Tekrar ediyorum hiçbir şeye inanmıyorum bu akşam. Sadece redronun aslına ulaşmaya uğraşıyorum.

Şimdi Dhafer Youssef'den Aya dinle sevgili okuyucu. Beni daha iyi anlayacaksın buna eminim. Aramaya üşenenler bkz. (Buradan madafak a'ya selam olsun. Bu şarkıyı bize o öğretti, o sevdirdi.)

Deniz kokusu? WTF?

2009-11-06T14:45:00.002+02:00

Denizin kokusunu şişeye doldurmuşlar da satıyorlarmış. Bu okyanus kokusu deniz kokusu vs.li temizlik ve bakım ürünlerini nasıl yapıyorlar anlayamıyorum. Taklit edilebilir bir koku mu deniz kokusu? Ferahlık veren fresh bir kokuya vurgu yapılıyor tabii ki bu ürünlerde. Yine de deniz kokusu deyince aklıma benim iyot kokusu geliyor. Çamaşırlarımın iyot iyot kokmasını ister miyim acaba? Hiç sanmıyorum. Buna başka bir ad bulsalar daha güzel olmaz mı? Vernel’in resmi sitesinde de şöyle bir tanıtım var: “Vernel Deniz Esintisi giysilerinize ve havlularınıza ferahlıkla birlikte deniz esintisi kazandırır. Ve böylece deniz kenarında yürürken denizin üstünden süzülüp yüzünüze çarpan hafif bir meltem esintisinin ferahlığını yaşayacaksınız” Aslında adamlar kokusunu değil esintisini gönderiyorlarmış bize. E madem öyle reklamdaki çocuk niye tinerciler gibi “Vernel Deniz Esintisi”ni koklayıp koklayıp kendinden geçiyor? Sorarım size? Koku çağrışımı yapıyoruz sadece değil mi? Pardon.

Bir de her yazdığı kıza deniz koktuğunu falan söyleyen erkek modeli var ki onları da böyle ıslak plaj havlusuyla kovalayasım geliyor. Türk erkeği yaratıcılığını tekrar kazansın bence. Bundan daha iyisini yapabilirsiniz beyler size güveniyorum.

Pardon, Garson Bey, ben bir deniz kokulu, iki buzlu bir viski alabilir miyim? Teşekkürler.

my time has come

2009-10-31T21:02:00.005+02:00

You were such a beautiful nightmare that you gave me a cold sore. I met him when I woke up this morning. I'm responsible for all my blue, all my melancholy, all my blessings, all my laughters. It is my fault that colour green of my vision. Get away from me with all your fake plastic trees from your childhood, your fake smile, your ugly truths, your fake hurts. You're like a second-hand so-called gift shop but a very cheap one.

I'm seeing blue, purple and red now, dancing with them, listening to their music.

After every party I die, I bear myself again. Plain. Stop chasing! I will get high not only spiritually but physically. It is rainy and cold outside. So peaceful. I suggest you to find a hobby other than me.

photo

catch me when i fall

2009-10-28T16:41:00.002+02:00

Eğer sigara içiyor olsaydım, gökyüzünün şu halini gördükten sonra bir tane yakardım. Kocaman bir nefes alır üflerdim gökyüzüne doğru. Böylece kocaman gri bir bulut da ben yapmış olurdum. Rujumun izmaritte bıraktığı izi okşardım dudaklarımla.

Adımın red kısmına uygun olarak giydiğim kırmızı ayakkabılarıma bakıyorum. Bugüne yine kendimce renk katmışım. Kötü şeyler yapasım var bugün. Yoksa durduk yere niye kırmızı topuklu ayakkabıyı seçtim sabah sabah o kadar ayakkabının içinden?

Çelişkiler içindeyim. Bir varmış, bir yokmuş diye başlayıp kendime masallar anlatasım var. Tesadüfen aklımda olan insanlar var. Dün akşamki şarkıların yaratmış olduğu anılar yumağının içine sıkışıp kaldım. Durduk yere burnuma kokular, kulağıma sesler geliyor, gözümün önünde renkler uçuşuyor. Algıda sıçıcılık yaşıyorum sanırım. Aptal bir mandalinadan bile bir sürü şey geldi aklıma az önce. Kabuklarından yaptığımız adam ve kadının dansları geldi aklıma. Jules et Jim izleyişimiz geldi sonra. Aptal aptal ağlamıştım sonunda böğürerek resmen. Çok arayasım geldi. Telefona elim gidip gidip geldi. Arasam sanki ne diyeceğim ki sana? En son görüşmek istediğinde seni iten ben değil miydim? Arayamayacağımı biliyorum aslında. Belki bir mail atsam? Aslında sadece sana enerjimi de gönderebilirim. Hissedip aramanı sağlayabilirdim. Eskiden böyle iletişim kurabiliyorduk ne tuhaftı? Sonra ben bir daha kimseyle öyle olmadım biliyor musun sayın okuyucu? Senin de beni aramaya cesaretin yoktur zaten.

Eskileri özlemek, onlarla olduğun zamanlardaki halini özlemek ne sinir bozucu. Sonbaharda neden insanın aklına bunlar gelir? En çok kendi kendime düşündüğüm zamandır benim sonbahar. Adımın retrospektif kısmına uygun retrospektif sergimi açarım kafamda. Onları kafamda kırmızıya boyar ve Redrospect olabilirim sonunda.

Geçer, geçer bu da geçer. Yağmur altında, kulağında müzikle tek başına uzun yürüyüşlere çıkarak atlatılacak bir dönem bu. Hep böyle oldu bu zamana kadar bundan sonrasının ne gibi bir farklılığı olsun ki? Tek başına akşamları şarap içilmelidir. Internet kapatılıp yıldızlar açılmalıdır gökyüzünde. Müzik, gece, şarap ve kendin... Ne rahat, ne güzel, ne hafif, ne duru... İlk kadehi böyle akşamlarda Hayyam'a kaldırırım ben. Yarın akşam yine öyle yapayım. Belki de dolunayı beklerim, bilemiyorum. Karar vermek istemiyorum uzun vadede. Anlık olan her şey daha çok hoşuma gidiyor bu aralar. Björk mevsimi gelmiş sevgili Kemgöz, hayırlı olsun ama bu sene başka şeyler dinleyeceğim. Daha afacan şeyler belki de.

Kahvene biraz karamelli kahve likörü ister misin?

Photo from: http://sbrac.deviantart.com/art/Locked-Spirit-138513039

“I Can’t Make Me”

2009-10-27T11:48:00.004+02:00

Az şekerli bir kahve yaptım kendime ve sonunda bilgisayarın başına geçebildim. Aslında hep bilgisayar başındayım ya sonunda kendim ve senin için bir şeyler yazmak adına geçebildim diyelim. Bir süredir yazmadığımın farkındayım. Ne zaman artık düzenli bir şekilde yazacağım desem yazmadığımın farkına vardım o yüzden artık demeyeceğim öyle bir şey. Neler geldi neler geçti hayatımdan. Fona Butterfly Boucher’ın “I Can’t Make Me”sini aldım ki iyice havaya gireyim.

“All the things I want to say but I can't

All the things I want to do but I won't

Hold me tight

Not too tight

I'm in knots and you tie me in bows

I feel pretty

I know that you care

You're so sweet

You're so so sweet”

Bu aralar o kadar yoğunum ki dinlenemiyorum. Aslında bu yoğunluğu kendim yaratıyorum. Bir yandan iş bir yandan kurs bir yandan koro bir yandan arkadaşlarla çıkmalar gezmeler dans etmeler içmeceler… Uykusuzluk da aldı başını gidiyor iyice. 5. saatten sonrasını uyuyamıyorum ama sürekli yorgunum bedenen. Sonunda kocaman bir uçuk sahibi oldum dün akşam yarım saat içinde. Zovirax var Allahtan geçer birkaç güne diye ümit ediyorum.

Bu aralar kendimi iyice ff’den müzik paylaşım olayına vermiş olduğumdan dolayı da biraz seni ihmal ettim sevgili okuyucu lütfen kızma bana. Bazı zamanlar onu sana yazacağım yazı için not defteri gibi tutuyorum ama bir türlü toparlayıp da gelemiyorum sana. O kadar dolu ki kafam, içim bazen elim ayağım titriyor, dışarı atmak istiyorum ama yine de olduğu yerde taşlaşmayı tercih ediyor. Düzensiz yaşıyorum sanırım onunla çok alakalı. O kadar çok insanla konuşuyorum ki bu aralar kimle ne konuştuğumu karıştırıyorum. Diyorum hani senle şunu okumuştuk hatırlıyor musun onun bir de şöyle bir yazısı varmış, gelen tepki “o kim ki?” O zaman jeton düşüyor işte. Hala yazacaklarımı toparlayabilmiş değilim kafamda.

İki gün önce akşam bana sarhoş kafayla telefonda “Seni seviyorum Redro. Niye bana böyle yapıyorsun? Niye hiç böyle şeyler söylemiyorsun bana? Bak ben en azından kafam iyiyken de olsa söylüyorum” diyen adama “Ben sakinlik istiyorum A. Cool bir insanım anlayamadın mı hala uğraşma benle. İyiyim ben böyle,” diye ‘odunca’ bir cevap verebiliyorum. Onu bile seviyor. Daha ne yapayım? İlla bir şeyler yaşamak zorunda mıyız? Ben kendimle kalmak istediğimi belirttim sana sen de tamam ben de öyle istiyorum zaten dedikten sonra ne değişti? İki hafta önce güzel bir haftasonu geçirdik ama biz o çok sevdiğimiz “Before Sunrise” gibi olamayız. Ben o büyüyü hissedemedim sende, seni içime hapsedemedim. Seni sevemedim. Belki de sevmek istemedim. Şımarık bir çocuk gibiyim evet senin de söylediğin gibi. Deliyim evet o da var. Acayip asabiyim. Sen çay içmeyi severken ben kahve delisiyim. Futboldan nefret ederim. Ben de ne buluyorsun? Beni rahat bırak. Ben sana gelmek istemiyorum. “And I am going but I'm gonna come back, And maybe then this maybe that, Hold me tight, Not too tight” Tüm bunları söyledim ama yine de beni araman hoşuma gidiyor. Dişime göre olduğun yanların var ama sonunu çok net görebildiğim bir ilişkiye de başlamamak isteğimi anlayışla karşılayacağını umuyorum.

Dün akşam yine ayın yarısı kesikti. Bu sefer ben kesmedim. Kim yaptı bilmiyorum ama benim bir ay önceki halimdeki gibi çok sinirlenmiş biri var galiba. Onun enerjisini ben de alıyor olabilirim. O yüzden bu kadar sertim bu kadar kaprisliyim kendi içimde. Yine de arkadaşlarımla ve ailemle iyi zamanlar geçirmiyor değilim. Dengesiz bir insanım ben. Aynı zamanda melankoliye yatkın bir yapım var bunu da kabul ediyorum. Depresyon hırkamı henüz giymedim çok şükür hatta bu sene giymeye hiç niyetim yok. Yine de bana belli olmaz yanarlı dönerliyim ben. Mesela Ankara’da mükemmel profiterolü arıyorum. Antalya’da Akdeniz Pastanesi vardır. Antalyalı olanlar çok iyi bilirler. Oradaki tadı arıyorum Ankara’da. Buradaki büyük pastanelerde yedim ama onlar profiterolden çok başkaydılar. ff’de yazdım, yardımcı olanlara çok teşekkür ederim. En çok da Nif (•̪●)’e Tek tek hepsini gezeceğim ve gerek buradan gerek ff’den paylaşacağım sevgili okuyucu.

delininbiri ile tanışıp 13’ünde beraberce “Bir Delinin Hatıra Defteri”ne gittik. Deliren bir adamın hikayesini izledik. Muhteşemdi. İki deli Erdal Beşikçioğlu’nun sahnedeki mükemmel performansını ve bizden daha deli oluşunu görünce korkup sopalarımızı arkamıza sakladık. Yüreğimiz ağzımızda vincin tepesinde ordan oraya akrobat gibi koşuşunu seyrettik. Mükemmel bir performanstı tekrar tekrar söylüyorum. Zaten bu performansıyla 23 Ekimde bu yılın Baykal Saran ödülünü almış Beşikçioğlu. Kendisinin karizmasının hastası olduk deliyle. İyi ki tanımışım delininbirini. Çok sevdim. Çok kafa bir hatun. Daha nice delilikler yapacağız kendisiyle de işten güçten fırsat bulamadık bu aralar. 28 Ekim’de de beraberce “Şahane Düğün”e gideceğiz. Hatırlamasını da buradan yapayım.

Bugünlük bu kadar olsun sevgili okuyucu çok uzun yazmışım. Umarım sıkılmamışsındır. Halbuki daha yazacaklarım vardı daha Mortsaken ile olan arkadaşlığımızın geçmişinden, derin sohbetlerimizden ve Aditiacığım ile olan şarap gecemizden bahsedecektim. Bir dahaki yazıya kısmetmiş artık.

haftanın sonu

2009-10-05T17:07:00.001+03:00

Cuma akşamı… Trafo’daydık. Flu’yu dinliyorduk, arkadaşlarımızı dinliyorduk her Cuma olduğu gibi. Bu hafta biraz farklıydı ama. İki arkadaşımız evleneceklerdi onların mutluluğunu kutluyorduk. Su gibi bira içtim o akşam. Derken “Lovesong” başladı programın en sonunda. Dans etmekten etrafta gülümseyerek dolanmaktan artık o kadar yorgundum ki. Zaten 12’yi geçtikten sonra Ankaralılar evlerine dönerler. Biz de orada kalmış bir avuç insandık. Oturdum. Müziğin tadını çıkarmak istedim. Bana her zaman neşe veren şarkıyı gözlerimi kapatarak dinlemek istedim. Tüm sözlerini, eslerini, sololarını ezbere bildiğim o şarkıyı dinlerken fark ettim: o kadar hissizleşmişim ki. O kadar sarhoşlukta aptalca şeyler yapar hoşlandığın kişiyi falan ararsın ya sevgili okuyucu, aldım telefonu elime (çünkü bu adı üzerinde “lovesong”) baktım arayabileceğim kimse yok. Bir çırpıda aklıma gelen 3 isimden hiçbiri değmezdi buna. Sanırım hissetmek de istemiyorum artık. O yüzden gözümün içine bakıp beni heyecan komasına sokan o adamı bile elimin tersiyle ittim geçen gün. Pişman mıyım peki? Hayır. Artık daha fazla yorulmak istemiyorum sanırım. İşte o kafada, o sevdiğim arkadaşlarımın yanında, sevdiğim şarkı capcanlı çalınırken kendimi aslında makyajsız, saç baş dağınık, pijamalarla odamda tek başıma oturuyormuş gibi hissettim. Sonra şarkı “i’ll always love youuu” diye bitince. Silkinip kendime geldim. “Bırak bu rock’n roll’u” deyip kendime, gülücüklerime devam ettim. Sonrası bilindik zaten. Bizimkilerin programı bitti, beraberce Rumeli’ye gidilip çorbalar içildi, son kalan enerjilerle gülünüp sohbetler edildi. Biz kızlar bir masada toplanıp Latin erkeklerinin güzelliklerinden ve enerjilerinden bahsederken bizi kolumuzdan tutup yeter artık diye dışarı çıkarmasalardı günün ilk ışıklarına kadar orada öylece oturup çay içebilirdik.

Cumartesi, sevgili E. ile geçen güzel haftasonumuza C.lerin evinde yapılan balık ve şarap keyfi eklendi. Anılar hatırlandı, gülücükler havada uçuştu, Cumartesi şarabının etkisini bir kez daha onayladıktan sonra eve dönüş maratonu başladı E. ve benim için. Dönüşte bir şişe daha Cumartesi aldıktan sonra kendimizi mutfakta sabahın 4üne kadar konuşurken bulduk E. ile. Gecenin en güzel kısmıydı sanırım o. Her zaman öyledir. Biz bir odanın içinde kanepenin bir ucunda o bir ucunda ben oturur sohbet ederiz, analizler ve yorumlar yaparız. Bu sefer de olay masadaydı. Onun da tadı ayrıydı E değil mi? İçlerimizde sakladığımız bütün sıkıntıları, kahkahaları koyduk masanın üzerine, şarabımızı yudumlarken birer lokma da onlardan aldık.

Pazar nikah vardı. İki dirhem bir çekirdek şeklinde E ile beraber şık kumaş pantolonlar, gömlekler, topuklu ayakkabı ve pür makyaj kombinasyonu ile zarafet ve endamımızı sergiledik. Heyecanla salonda yerimizi aldıktan sonra Bach’ın Air’i eşliğinde salona giren gelin ve damat tüylerimizi diken diken etti. Bilmezsin sen sevgili okuyucu biz Ankara Bach korosunda koristiz aynı zamanda. Tüylerimizin diken diken oluşuna Bach içerikli bir giriş neden oldu. Duygu dolu anlar yaşadıktan sonra, madem Bach ile evlendiniz şimdi siz Bach kadar çocuk da yaparsınız yorumuna S kahkahalarla gülerken Ö evet yapacağız ama 3 tane bize yeter diye cevap verdi. Fotoğraflar çekildi. Fırlatılan çiçeği E kaptı. Zaten benim hiç umudum olmadığı için yerimden bile kımıldamamıştım. Günümüzün bu kadarla sonlandığını düşünüyorsan yanılıyorsun sevgili okuyucu. Güzel bir kahvaltı ardından E’nin elleriyle yaptığı damla sakızlı Türk kahvesi keyfi geldi. Akşamüstü aynı ekiple Hayyami’de buluşup demlenmeye devam ettik. Şarapçı oldum zaten iyiden iyiye bu aralar. Ardından Nefes’te Alegria dinlemeye gidip vokalin alto sesine hep beraberce hayran kaldık. O kadar yorgunluğun üzerine artık eve döndüm, apar topar yatıp uyudum. O kadar yoruluyorum ki haftasonları işe geldiğimde fiziksel olarak dinleniyorum resmen. Eskiden annemler söylerdi de inanmazdım. Neyle dalga geçsem başıma geliyor. Bazı akşamlar kendimi televizyon başında uyuklarken bile buluyorum. Bu hafta evde yalnızım bol bol şarap içip tek başıma film izlemeyi düşünüyorum. Bugünlük benden bu kadar.

hayal/gerçek? haftasonu değerlendirmeleri

2009-09-28T16:41:00.003+03:00

Ulusun kedi sidiği, küf ve yoksunluk kokan sokaklarında yürümüştük. O gün, yüzlere baktık. Yüzleri gördük. Unutmamak için önce hafızalarımızın derinlerine sonra da fotoğraf makinelerimizin dijitalliğine gömdük her şeyi. Bizi gören güneş yağmur bulutlarını kovaladı ve bize yüzünü gösterdi. Bizi ısıttı. Ne mutluydum o gün. Saçlarımın arasında güneş. Güneş gibi ben…
Aradan iki hafta geçmiş bile o günden. Güzel güneşli günler hiç bitmese keşke. Maalesef Eylül’ün de sonuna gelmişiz. Sonbahar Ankara’da güzeldir. Uçuşan turuncu, sarı, mor yapraklar, tatlı tatlı yağan yağmur, ardından ürkek ürkek çıkan güneş. Sabah buz gibidir hava ama öğlen ısınmıştır, sabah yetmeyen ceketler hırkalar kollarda omuzlarda çantaların üstünde taşınır. Güzeldir sonbaharda Ankara. Hafta sonu sabahları arkadaşlarla uzun, keyifli, açık havada kahvaltılar yapılır. Zaten arkadaşsız Ankara olmaz. İş çıkışı buluşulur, kahve ya da biralar içilir. Geçen akşamlar konuşulur, yeni planlar yapılır, yeni kararlar alınır.
Yeni kararlar alınır. Yeni kararlar alınır. Yeni kararlar alınır. Tövbeler edilir. Tövbeler bozulur. Hayaller kurulur. Yeni insanlarla tanışılır. Kendi içine kapanılır. İçindekiler dayanılamaz başkalarıyla paylaşılır. Arasın diye dört gözle beklenenler aradığında artık eski heyecanlar kalmamıştır. Gerçekçi olmak da lazım değil mi?
Değişik bir hafta sonuydu bakalım bu hafta nasıl geçecek? Ben kağıttan yapılma kübik Stewie’mi birleştirmeye dönüyorum sevgili okuyucu. İyi bak kendine.
[Kendime not: çok fazla kahve içiyorsun, çok az uyuyorsun, bırak artık bunları.]

photo from: http://oyuncakadam.deviantart.com/art/el-136986900 (o günden bir hatıra. ne kadar uğraşırsan uğraş bazı kapıları açamazsın!)

yarısı kesilmiş dolunay...

2009-09-26T23:58:00.002+03:00

bugün içimdeki kocaman boşluk hissi yine kendini belli etti. ve canımı acıtmak için seni düşündüm. eskisi gibi önce kendimi kırmızıya boyadım. önce sağ ayağımdan başlayıp dizime kadar boyadım usul usul... devam ettim. daha yukarılara çıktım, göbeğimi, göğüslerimi, boynumu uzun uzun usul usul kırmızıya boyadım. yüzümü boyadım sonra da sol yanımı... sol yanımda yukarılarda bir yeri boyarken canım birazcık acıdı. gözlerimin yeşili ve kırmızı bedenimle oturdum öylece gecenin altında. tozlanmış kılıcımı kınından çıkardım. usul usul hiç ama hiç acele etmeden kan kırmızısı küçük bir kadife parçayla temizledim onu. sonra ayağa kalkıp hışımla aya saldırıp onu tam ortadan ikiye böldüm. sağ yanını kendime sakladım, sol yanını da sana gönderdim. kaldır kafanı bir bak gökyüzüne ey kör. başının üzerinden sana bakıyor şu an.
sonra bana sevgililer gününde aldığın ve baş başa olduğumuz özel bir an için sakladığımız şarabı çıkardım sakladığım yerden. ıssız adam kadehimi çıkardım. onu aldığımda bana ne kızmıştın hatırlar mısın? her neyse. usul usul da onu içiyorum şimdi.
eskileri düşünüyorum. bir aydır hiç düşünmediğim her şeyi şu an düşünüyorum. güzel günleri düşünüyorum ve onlara içiyorum. sanma ki bunalım takılıp seni özledim. seni özlemedim. bizim güzel olduğumuz zamanları özledim. birbirimize bir merhabayı bile esirgeyeceğimizi hiç düşünmezdim. bana söylediğin tüm o güven verici sözleri başkası için de söyleyebileceğini hiç düşünmezdim. oyun oynamaya ne gerek var hala herkes her şeyi biliyorken? fona iamx'ten i like pretending koydum, loopa aldım. bizim eski günlerimiz için. artık hiç geri gelmeyecek o günler için. ayrılığın iyisi kötüsü olmaz. bizimkisi de böyle bir masaldı nihayetinde. bitti. bitmek zorundaydı. tükenmiştik evet. yine de bir süre sonra oturup senle kahve içip sohbet edebilmeyi isterdim. bunu gelip senin suratına söyleyemeyeceğim için buraya yazıyorum. okursun bilirim. bizim bir dostluğumuz vardı, güzeldi. kimseye anlatamadığımız bizi anlayamayacakları şeyler vardı bunları konuşurduk. en azından bunun yalan olmadığını biliyorum. iki yabancı olmamalıydık. buna üzülüyorum işte. yeni sayfalar açılyor hayatlarımızda. değişiyoruz. eziliyoruz, eziyoruz, gülüyoruz, somurtuyoruz, belki başkalarıyla sevişiyoruz bağıra çağıra. yine de aynı gökkubbenin altındayız. aynı dolunayın çocuklarıyız. artık sana çok uzağım diye sana ayımın yarısını gönderiyorum. kabalık etme ve al onu. aradan koskoca bir ay geçmiş ama sanki yıl olmuş gibi değil mi? iyi geceler o zaman bize. eskilere. bu arada şarabın tadı mükemmelmiş. en az beraber içtiğimiz o unutulmaz bordeux şarabı kadar hatta. bu şişenin kaderi de yalnızlıkmış canımız sağolsun. iyi geceler kafamda canlandırdığım adam.

lili

2009-09-08T16:52:00.002+03:00

İçim sıkıldı. Aynanın karşısına geçtim. Uzun uzun yüzümü seyrettim. Gözlerimin kenarlarını, gözbebeğimin tonlamasını, hangi yeşile daha çok benzediğini düşündüm. Saydam yeşilde karar kıldım. Bir zamanlar bir adam bana ağlayınca denizi yeşile boyuyor gözlerin derdi. O geldi aklıma. Sonra başka bir adama “ben çok kırıldım, çok incindim; eğer benim kalbimi sen de kırarsan senin kafanı kırarım,” demiştim. Kafa kıracak kadar bile gücüm yok ya da buna ihtiyacım yok. Önce biraz far sürdüm gözümün üstüne bej gibi bir renkte, sonra kahverengi göz kalemimle bir çizgi çektim gözlerimin etrafına. İyice kocaman oluverdi gözlerim birden. Sonra usul usul, sonra uzun uzun rimel seansı izledi bunu. Biraz da allık sürmek lazımdı. “Çok solgunsun bu aralar.” Biraz da ruj sürdüm. En sonunda oldu galiba.

Bazı filmler vardır. Hep gözünüzün önündedir de bir türlü şimdi değil belki sonra izlerim dersiniz. Hep ertelersiniz içinizdeki sesi dinleyerek. En son “Betty Blue”da böyle olmuştu bu böyle. Bugün de “Je Vais Bien Ne T’en Fais Pas” da başıma geldi. Yaklaşık bir sene boyunca ertelediğim filmi izledim sonunda. İçimdeki sesi seviyorum. Durgunluğuyla, duruluğuyla, konusuyla çok güzel bir filmdi. Aşk meşk filmi değil sayın okuyucu hemen işte ayrılık sonrası romantik filme bağlayan kız moduna göre bir film değil. Bir de şarkısı var ki filmin herkesin bakmak istediği pencereden görebileceği. Ben kendi kendime söyledim bunu. İçimdeki çocukla sarıldık ve bağıra bağıra söylemeye başladık şarkıyı. Kimi insanlar da karşıdaki sevgilisine, arkadaşına vs.sine de söyleyebilir. Özgürdür. Şarkının sözleri ise:

lili, take another walk out of your fake world
please put all the drugs out of your hand
you'll see that you can breath without not back up
some much stuff you got to understand
for every step in any walk
any town of any thought
i'll be your guide
for every street of any scene
any place you've never been
i'll be your guide
lili, you know there's still a place for people like us
the same blood runs in every hand
you see its not the wings that makes the angel
just have to move the bats out of your head
for every step in any walk
any town of any thought
i'll be your guide
for every street of any scene
any place you've never been
i'll be your guide
lili, easy as a kiss we'll find an answer
put all your fears back in the shade
don't become a ghost without no colour
cause you're the best paint life ever made

Her insan birilerinin meleğidir, kanatlar semboliktir. Hatta hiç kimsenin olmasa da kendinin meleğidir. Çok fazla söze gerek yok. Acilen tavsiye ediyorum sevgili okuyucu hemen izlemelisin.

Bazı insanlar uzak ve bilinmezken çok çekicidirler. Yanlarına gidip onu gördüğünüzde, ona dokunduğunuzda bütün sihir kaybolabilir. Korkuyorum. Bazı şeyler için çok erken henüz. Düş kırıklığı yaşamak, “Sen de mi Brütüs?” demek istemiyorum. Dinlenmek, dinlenilmek istiyorum elbette hatta buna çok ihtiyacım var… Yine de korkuyorum.

O zaman sıradaki şarkı Sioen’den geliyor “Cruisin’”

Pardon bir soda limon alabilir miyim?

sevmek

2009-09-06T21:59:00.002+03:00

arkadaşım lillium candidum'un blogundan görüp çok beğendiğim, bir senedir ya ben de yayınlasam dediğim ama hep unuttuğum bir yazı. Paulo Coelho'ya aitmiş. Şu şekilde:

Sevmek; uyuşturucu almak gibidir.
Başlangıçta kendini iyi hissedersin,
bütünüyle verirsin.
Ertesi gün, daha fazlasını istersin.
Henüz zehirlenmemiş,
o duygudan hoşlanmışsındır
ve onun üzerindeki egemenliğini sürdürebileceğini sanırsın.
Sevdiğin kişiyi iki dakika düşünür,
sonraki üç saat boyunca unutursun.
Ama yavaş yavaş onun varlığına alışır,
ona bütünüyle bağımlı hale gelirsin.
Böylece onu üç saat düşünür,
iki dakika unutmaya baslarsın.
Yakınında değilse,
bağımlıların uyuşturucu bulamadıkları zaman hissettikleri
şeyi hissedersin.
Uyuşturucu bağımlılarının,
gerek duydukları şeyi bulamadıkları zaman
hırsızlık yaptıkları gibi,
kendilerini aşağıladıkları gibi,
aşk için her şeyi yapmaya sen de hazırsındır.

her şey geçer, hayat kalır.

2009-09-05T01:38:00.005+03:00

O kadar sakinim ki bu akşam ve bir o kadar da huzurlu, hafif, sade, bir parça da güzel bir de. İlişkiler konusunda dikişi hep tutturdum sanıp bir türlü tutturamasam da dostluk, arkadaşlık konusunda zamanımızdaki pek çok insandan çok çok daha şanslı olduğuma inanıyorum. O yüzden bu kapsamdakilere teşekkür etmek istiyorum.

Bir süredir "hadi artık yaz bir şeyler" diye gözümün içine bakan, beni merak eden herkese borcumu ödeyeyim bu akşam. Eski sevgilim hakkında pek bir şey yazmayacağım, baştan söyleyeyim. Biten bitti, giden gitti. Tüm merhamet duyguları tarihe karıştı. Beraber geçen 2 sene Shift+Delete ile bir daha geri alınamayacak şekilde silindi. Bitti, zor oldu ama bitti romantizmine hiç gerek yok. Her aşkın bir son kullanma tarihi vardı, bunu unutmuştum hatırladım tekrar. O zaman "HOŞÇAKAL"sın.

Uyuyan Güzel misali güzel uykumdan Güneş prensin hain ve arsız sırıtışıyla birlikte tüm yüzümü öpüşüyle uyandım bu sabah. Diğer günlerin aksine, süslenip püslenmeden ama mutlu bir şekilde başladım yeni güne. Yazın son demlerini yaşadığımız bugünlerde Ankara'da güneşli bir sabaha uyanmak bile inanılmaz umut ve mutluluk veriyor. Bu umut ve mutluluk patlamasında günlerden Cuma olması ve haftasonu işe gitmeme özgürlüğümün olması da çok etkili tabii ki.

Dün sevgili NoktasızvirguL'den kıskanıp çocuk gibi "ya ben de istiyorum bana da yapsak ya" diyerek friendfeed açtım. Henüz olayı pek idrak etmiş değilim. Can sıkıntısına insan bölük pörçük bir sürü şeyle uğraşmak istiyor. Arzu eden herkese kapım açık. Nickimi tahmin etmek çok zor olmasa gerek.

İşten sonra çok sevdiğim canım arkadaşım A. ile birlikte P. ve K. ile buluştuk. Öncesinde A. ile iş yerimde tüm evrenimizi analiz edip kendimizi kurtardık. Uzun zamandır baş başa kalamadığımız için çok şey birikmişti derinlerde. Çözebildik mi bir şeyleri? Hayır belki ama en azından gerçekten dinlemek ve dinlenilmek, sınırlar ve yargılar olmadan özgürce konuşmak çok rahatlatıcı. İyi ki var.

Akşamın ilerleyen saalerinde benim en mükemmelden en berbatına kadar her halimi bilen ve her koşulda yanımda olduklarını bildiğim, kendimi hep evimdeymişim, hep pijamalar içinde sohbet edip saçmaladığım arkadaşlarımla geçti. Sonrasında kısa bir dans olayı, ardından da 00.00'daki son Eryaman otobüsüyle eve dönmek...

Eryaman, Eryaman, Eryaman... Benim gizli bahçem, iç huzurum, evim... Kim ne derse desin, uzak falan değil. Siz görmek istediğinizi görüyorsunuz. Ankara içinde en Ankara olmayan yer. Evim...

Hayat çok güzel bir şey, koşulsuz sevildiğini bilmek ne huzurlu, ne rahatlatıcı...

Bulut... Bana bir kahve yapsana. Kahvesi bol sütü çok olsun. Şeker istemez. Gel bir film seyredelim istersen yoksa ben dolunayla sohbetime devam edeceğim...

2009-09-03T09:59:00.002+03:00

Daha önce de yayınladığımı biliyorum bu yazıyı sevgili okuyucu ama beni tanıyanlar bu yazıyı ne kadar çok sevdiğimi bilirler. Bir kez daha hatırlatayım istedim. Söz kendim de bir şeyler yazacağım en kısa zamanda. İşte o yazı:

"knockin'on heaven's door - küçük İskender"

"Birlikte çektirilmiş eski fotoğraflar, yalnızca anı değildir. O insanlarla beraber olmuşluğunuzun da kanıtıdır aslında. Hatta inanmalısınız kimi, dersiniz ki, o ve ben! İşte bakın, şu şu tarihte,şu şu yerde yan yanaymışız; kollarımızı birbirimizin omzuna atıp gülümsemişiz de. Gülümsemek de ne demek, kahkahalara gömüldü gömüleceğiz sanki birazdan. Çok da mutlu görünüyoruz! Oysa onu uzun zamandır görmüyor ve özlemiyorsunuzdur şimdi. Ya da etrafında dolaşmanız, kesinlikle yasaktır. Size küstür. Sizinle sonsuza dek konuşmayacaktır. Bu bir kainat yasası olmuştur. Sizin için hiçbir şeyi göze alamayacak kadar uzak bir yakınlıktadır artık. Bu sizin en Marlon Brando tarafınızı incitir.
Birilerinin birilerine yazdığı mektuplar, yalnızca anı değildir. O insanlarla beraber olmuşluğunuzun da kanıtıdır aslında. Sevgi sözcükleri (çıldırtan), yeminler (ölümüne), ilk sende tattım'lar (ikna edici), sen diğerlerinden farklısın'lar (ödüllendirici), hepsi hepsi!.. Güzelce yerleştirildikleri yerlerden çıkartılıp önünüze sürülürler. Bu sürüş, ivmesizdir. Bu sürüş, ahlaklı teklifler besler. O, nerdedir? Kimin nesi, kimin fesidir? İçinizdeki cam, tuzla buz olur. Kayıp düşmemek için o tuzu, o buza döküp yürümeye kalkışırsınız. Aşağısı yokuştur. Yukarısı yokuştur. Durup kardanadam olursunuz. Burnu simgeleyen havucu başka tarafınıza takarlar. Sizin için hiçbir şeyi göze alamayacak kadar uzak bir yakınlıktadır artık. Bu sizin en Marilyn Monroe tarafınızı incitir.
Su, sizi korkutur olur.
Gök, sizi ürpertir.
Aniden uçan kuş, yüreğinizi sıkıştırır.
Birileriyle birlikte gidilmiş mekanlar, yalnızca anı değildir. Oradaki görüntü, bir zamanların kaydını silip yenileyememiştir. Orada, o zamanlarda konuşulanlar, yaşanılanlar dirilir, dirilir ve perdenize bütün canlılığıyla yansır. Kalkıp gitseniz, gittiğiniz yer!, ah o yerde de küçük sırlar, küçük aşklar, küçük temaslar ve yorgunluklar vardır. Ölseniz, ölüp gömüleceğiniz mezarlıkta bile tanıdık birkaç kişi yatmaktadır. Rahatsızsınızdır. Yeryüzü sizin rahatınızı bozmaktadır. Geçen yıl bu zamanlar, gelecek ay şu gün gibi koordinatlar yüzünden asla yalnız değilsinizdir! Her noktada telefon numaraları, notlar, doğumgünü tarihleri, kartvizitler, davetiyeler kurulup bacak bacak üstüne atmıştır. Sosyalleşme, bir vazifedir! Bir tür zorunluluk halidir adeta. İnkar etseniz de, rahatsızsınızdır. Yeryüzü, sizin rahatınızı bozmaktadır."